Ozzy kan het nog! Black Sabbath sluit topeditie Graspop af met eenzame klasse

Net het jaar waarin de Graspop Metal Meeting vernieuwt met twee hoofdpodia en veel jonge bands, zijn het uitgerekend oude knarren die de wei platspelen. Black Sabbath, met een Ozzy Osbourne die zowaar goed bij stem was, sloot het festival knap af voor zo'n 50.000 bezoekers. Gespreid over het hele weekend kreeg Graspop ongeveer 140.000 metalliefhebbers over de vloer, zo'n 5.000 meer dan vorig jaar. 

Over het optreden van Black Sabbath kunnen we kort zijn: klasse, eenzame klasse. Ozzy mag dan niet de beste zanger zijn, aan zijn charisma kan niemand tippen. Hij stond zichtbaar met plezier op het podium, en jutte het publiek plagerig op "one more song, one more song!" te roepen. 

En neem bassist Geezer Butler… Black Sabbath is niet Ozzy, niet Iommi, maar Geezer, laat dat nu eens en voor altijd duidelijk zijn. De riffs die hij uit zijn instrument schudt, vormen de basis voor de metal die we vandaag kennen.

Black Sabbath begon met ‘War Pigs’, nam ondertussen een paar songs mee van het nieuwe album ’13', maar sloeg de weide definitief plat met aloude krakers als ‘N.I.B.’ en bisnummer ‘Paranoid’. Wij kunnen alleen maar ootmoedig het hoofd buigen voor deze klasbakken. Black Sabbath rules!

© Graspop Metal Meeting

Horror, kitsch en rock-‘n-roll

Ook Rob Zombie is een rasentertainer. Die man kan echt alles aan, en het was dan ook een koud kunstje voor hem om Megadeth te vervangen als afsluiter van de Mainstage 2. Het optreden was eigenlijk een aaneenschakeling van geniale vondsten. In tegenstelling tot zijn vorige passage op Graspop liet hij zijn danseressen thuis, en in de plaats kregen we nog net dat tikkeltje meer muzikaal vuurwerk en ballonnen. Horror, kitsch en rock-‘n-roll, en alles werd ook perfect ingekleed.

Bla, bla bla was de perfecte intro voor ‘Living Dead Girl’en tijdens ‘More Human Than Human’ begaf hij zich gewoon tussen het publiek. Ook nieuw materiaal uit de laatste cd kwam langs, en gitarist John 5 stal de show met onder meer een lavalampgitaar. Daarbij kwam nog het 'Am I Evil'-covertje van Diamond Head waardoor het feestje op de wei helemaal compleet werd.

© Graspop Metal Meeting - Tim Tronckoe

De heavy metal way

Wie even geen zin had in het circus van Rob Zombie, kon in de Metal Dome terecht voor een onvervalst heavymetalfeestje. Metal Church is helemaal terug van weggeweest en zorgde voor een knallende set waarbij zowel oud als nieuw materiaal op het publiek losgelaten werd. Het bier vloeide rijkelijk, de haren zwierden furieus en de vuisten gingen vol enthousiasme de lucht in. Is er een betere manier om de Metal Dome af te sluiten dan de heavy metal way?

© Graspop Metal Meeting - Peter De Jongh

Grunge en metal, dat matcht niet?

Met Soundgarden haalde de Graspop Metal Meeting dan weer één van de vier grote namen uit de grungewereld van de jaren negentig naar Dessel. Grunge en metal, dat matcht niet. Althans, dat dachten we, want uiteindelijk heeft grunge in de jaren negentig de metal zo goed als de das omgedaan. Tot Chris Cornell en zijn maats hun gitaren opentrokken…

De twintigste verjaardag van ‘Superunknown’ was de aanleiding om nog eens een feestje te bouwen met hits als ‘Spoonman’ en ‘Black Hole Sun’ als voortrekkers van een potige set, die aangevuld werd met songs uit ‘Badmotorfinger’ en een paar  nummers uit het recente ‘King Animal’. Cornell wees even op de voetbalwedstrijd die Nederland op dat moment aan het spelen was – of althans een poging tot – maar kreeg van de Belgen snel de boodschap om over te gaan tot de orde van de dag. En dat is nog altijd metal!

© Graspop Metal Meeting - Jens De Haes

Gezellig druk

Het optreden van Alice In Chains op de Mainstage 1 in de vooravond was eentje waar menig muziekliefhebber op GMM naar uitkeek. Dat was dan ook te merken aan het feit dat het al een hele tijd vooraleer Jerry Cantrell en de rest van de band begonnen gezellig druk was voor het podium.

Al van bij de intro van opener ‘Them Bones’ ontplofte de boel en gedurende pakweg drie minuten waanden we ons weer in de jaren negentig. Ondertussen heeft ook Alice In Chains een hele evolutie meegemaakt, wat ook te horen was aan het nieuwere materiaal.

Het waren evenwel de oude hits die het bleven doen, en met ‘No Excuses’, ‘Would?’ en ‘Rooster’ was het slot van de show een heerlijke, nostalgische trip naar de periode waarin de grunge hoogtij vierde. 

© Graspop Metal Meeting - Elsie Roymans

Weg miezerige wolken!

Heel andere koek bracht Hatebreed voordien op de andere Mainstage, voor de zevende keer al in Dessel. Op papier een knaller en vandaag ook een geluksbrenger, want meneer Jasta en de zijnen kwamen op en opeens verscheen ook de zon. Jawel, eindelijk. Weg miezerige regenwolken en kille wind. In de plaats blies Hatebreed een portie warme hardcore het veld in en plots klaarde alles voor iedereen op.

Akkoord, we hebben hen al straffer gezien hier in Dessel, toch blijft Hatebreed een band die zijn stek tussen de grote kleppers op de mainstage meer dan verdient. Naast enkele songs uit hun laatste cd bestond de set vooral uit dat wat de fans willen horen. Van ‘Last Breath’ uit de begindagen tot ‘Destroy Everything’ dat vandaag echt wel bestempeld mag worden als een classic.

Een puike prestatie waarvan we vooral onthouden dat de zon echt een hoofdrol begon op te eisen. Hoera!

© Graspop Metal Meeting - Koen Vanden Broeck

Bruut en uiterst technisch

De Marquee werd afgesloten met de springerige, heftige capriolen van de Zweedse ‘djent’-voorvaderen Meshuggah. De band speelde tegelijk technisch, maar ook brutaal, energiek en gedreven. Hun typische voortsjokkende riffs zetten de hele tent in rep en roer, al misten we iets wat in muziek essentieel is, namelijk wat meer ‘gevoel’. Voor wie het echter bruut en toch uiterst technisch lustte, was een uur Meshuggah een waar festijn.

© Graspop Metal Meeting - Stijn Verbruggen

Muzikale donkerte 

Voordien kwam Paradise Lost zijn vijfentwintigste verjaardag vieren, en na al die tijd staan de heren van stand nog steeds garant voor een stevig potje doom. Paradise Lost is nooit vies geweest van een experiment of twee, en heeft ook nooit gemusiceerd met oogkleppen op. Gisteravond pakten ze uit met een bescheiden 'best of'. Holmes dirigeerde in eerste instantie zijn band, al spoorde hij ook zijn publiek aan, op een haast hardhandige manier. Vooral het feit dat datzelfde publiek zich niet meteen volledig smeet, deed de frontman nog een versnelling hoger schakelen. De band uit het Engelse Halifax mocht dan al voor heel wat fans spelen, we merkten toch heel wat mensen die uit nieuwsgierigheid een blik in de Marquee wierpen en gefascineerd bleven kijken - én vooral luisteren. Paradise Lost dompelde een volgelopen Marquee onder in een muzikale donkerte die haar gelijke niet kent.

© Graspop Metal Meeting - Frank Lambrechts

Een bom

Iemand moest ook de gloednieuwe Jupiler Stage afsluiten en die eer viel te beurt aan het Britse Architects. De tourmachine heeft al een paar keer op GMM gestaan en zette steeds een kanjer van een show neer. Deze keer was dat niet anders.

Architects is ook een band die anno 2014 heel volwassen geworden is, en dat was te zien aan hun voorkomen op het podium. Alhoewel het deze keer toch allemaal ietsje speelser verliep. Er mocht al eens plaats zijn voor foutjes, maar dat kon de fans worst wezen.

Het massaal opgedaagde publiek ging volledig uit zijn dak, schreeuwde nummers als 'Early Grave' en 'Follow The Water' volmondig mee en er was nauwelijks ruimte voor een moshpit. We mogen van geluk spreken dat het Architects was dat het kleinere openluchtpodium afsloot, want de groep deed dat met een bom.

© Graspop Metal Meeting - Jens De Haes

Poppy

Toen we bij valavond voor dat podium stonden, waanden we ons even op de Vans Warped Tour. We Came As Romans is namelijk een metalcoreband waarvan er minstens 50 op de affiche van die bekende Amerikaanse tournee staan. GMM had duidelijk zijn huiswerk gemaakt, want op de een of andere manier sprong deze groep er toch net ietsje bovenuit. Waarschijnlijk had dat te maken met de twee zangers die elkaar goed bijstonden.

Rondom ons zagen we dat de teksten luidkeels meegezongen werden, een bewijs van hun populariteit. We Came As Romans was misschien de meest ‘poppy’ band van het weekend, maar het was dan wel één van de betere.

© Graspop Metal Meeting - Dorien Goetschalckx

Topeditie!

Na Black Sabbath bouwden Alex Agnew en zijn kornuiten van 'Diablo Radio' nog een feestje vanop een dj-tafel tussen de twee hoofdpodia in. Zo hoefde het op de wei niet meteen stil te worden, en spoedde niet iedereen zich tegelijk naar de uitgang. Met wat gesmaakt vuurwerk werd de Graspop Metal Meeting 2014 uiteindelijk feestelijk afgesloten, waarna de echte volhouders nog tot vijf uur konden loos gaan in de Metal Dome. Topeditie!

© Graspop Metal Meeting - Jens De Haes

Met bijdragen van Stef Maes, Niels Desmedt, Steven Verhoeven, Nick Tronckoe, Robby Embrechts, Geert Struyven en Wim Vander Haegen.

Meer over Graspop:

Want: