Middle-earth: Shadow of Mordor verrast met uniek machtsspelletje

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Vergeet de controverse van een tijdje terug rond de enorme gelijkenissen tussen Middle-earth: Shadow of Mordor  en Assassin’s Creed. Hoezeer Shadow of Mordor zich ook spiegelt aan Ubisofts moordsaga en daarbovenop veelvuldig refereert naar andere games in het actiegenre (het vechtsysteem lijkt sprekend op de free flow-combat uit de Batman Arkham-serie), het spel krijgt dankzij het voortreffelijke Nemesis-systeem voldoende eigen identiteit om niet onopgemerkt voorbij te gaan.

Het verhaal van Middle-earth: Shadow of Mordor situeert zich netjes tussen de twee filmtrilogieën (The Hobbit en The Lord of the Rings) en voert Talion, een Ranger die de taak heeft om samen met zijn collega’s de zwarte poort van Mordor te bewaken, op als hoofdpersonage.

De game begint in de nacht dat Sauron na jarenlange afwezigheid opnieuw ten tonele verschijnt om zijn thuisland op te eisen. Het is bij de verovering van de vestigingen rond Mordor dat Talion en zijn familie genadeloos worden afgemaakt door Saurons Black Captains.

In plaats van zich te herenigen met vrouw en zoontje in het hiernamaals, belet een mysterieuze Spirit of Vengeance hem te sterven omdat zijn rol nog niet is uitgespeeld. Versmolten met de Wraith van Celebrimbor, de elf die in de verhalen van Tolkien door Sauron werd misleid om de Ringen van Macht te smeden,  wordt Talion veroordeeld tot het trieste lot van de onsterfelijkheid, maar het geeft hem evenwel een unieke kans om wraak te nemen op de moordenaars van zijn dierbaren. Hoewel een dergelijke figuur (Talion als een soort Ringwraith zonder ring) nergens te bespeuren valt in Tolkiens oeuvre, past de plot van Shadow of Mordor toch perfect in het grotere geheel.

Beter goed gejat dan slecht bedacht

Talions vergeldingstocht wordt door ontwikkelaar Monolith Studios op voortreffelijke wijze in een open wereld gegoten waarin we vrij mogen rondzwerven. Gedurende je avonturen kom je terecht in verschillende gebieden van Mordor, gaande van de zwarte poort tot de Sea of Núrnen, die dankzij de fraaie visuele presentatie prima tot hun recht komen. Voor zijn voornaamste gameplaymechanieken draagt Shadow of Mordor het gezegde ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ hoog in het vaandel: er wordt opvallend veel leentjebuur gespeeld bij de Assassin’s Creed-reeks van Ubisoft en voor de gevechten wordt de inspiratie voornamelijk gehaald bij Rocksteady’s Batman Arkham-reeks.

Talion beweegt zich als een volleerde Assassin doorheen de uitgestrekte omgeving: vooral de wijze waarop en de vlotheid waarmee je allerhande gebouwen opklautert en van obstakel naar obstakel springt, doet ontegensprekelijk denken aan de belangrijkste titel uit het repertoire van het Frans-Canadese gamehuis. En beide spellen hebben nog wel meer gemeen: Talion heeft immers zijn eigen versie van de spectaculaire Leap of Faith-beweging en in Wraith-vorm betreedt hij een parallelle dimensie die je qua gameplayvoordeel nog het best kan vergelijken met de Eagle Vision. Ook hier zie je vijanden en objectieven oplichten in de omgeving.

In de flow

Het vechtsysteem is vrijwel één op één gekopieerd uit de Batman-games, die net als Shadow of Mordor worden uitgegeven door Warner Bros. Geen slechte zaak overigens, want het levert ook nu weer bijzonder vloeiende actie op. Ieder gevecht met een meute Orc- en Uruk-Hai-krijgers die je tegelijkertijd proberen te overrompelen, verzandt in een intuïtief en ritmisch steekspelletje waarbij je zonder problemen allerlei indrukwekkende moves en combo’s aan elkaar rijgt.

Het bloedvergieten kent trouwens geen scrupules: hoofden worden zonder pardon van hun romp gescheiden en afgehakte ledematen en bloedspatten vliegen voortdurend in het rond.  Ook Talions wraith-krachten die hij met zijn onsterfelijkheid heeft verworven, spelen een opvallende rol in zijn offensief: hij kan onder meer de tijd vertragen om uiterst nauwkeurig pijl en boog te hanteren of over korte afstanden teleporteren om nietsvermoedende vijanden te attaqueren. Dankzij het flinterdunne RPG-laagje groeit Talion gestaag uit tot een bevreesde krijger: vergaarde ervaringspunten kun je verdelen over twee skill trees (ranger en wraith) en ook je wapens kun je gaandeweg upgraden dankzij runes die je verkrijgt na het doden van de krachtigere vijanden.

Unieke vijanden

Hoewel Middle-earth: Shadow of Mordor dus relatief op veilig speelt door flink wat goede elementen te gebruiken uit andere spellen, is het toch dankzij het zelfverzonnen Nemesis-systeem dat hieronder zo’n mooie score prijkt. Het systeem zit redelijk complex in elkaar, maar concreet komt het erop neer dat werkelijk iedere vijand een willekeurig berekend achtergrondverhaal, karakter, uiterlijk, vaardigheden en zwaktes heeft. Terwijl Talion zich trapsgewijs opwerkt naar de meest geduchte tegenstanders in Saurons leger, strijden deze Orcs onderling ook voor een betere rol binnen de Orc-hiërarchie. In een overzichtsscherm kun je alle informatie opvragen van iedere Orc-kapitein (sterktes, zwaktes, ambities, relaties) om zo nauwgezet de volgende stap van je wraaktocht te bepalen.

Al jouw acties zorgen onbewust voor allerlei verschuivingen binnen de rangorde en narratieve wendingen die allemaal hun weerslag hebben op het verdere spelverloop, met als gevolg dat dit avontuur voor iedere speler potentieel anders zal uitdraaien. Uitgemoorde leiders worden vervangen door ambitieuze Orcs van een voorheen lagere pikorde, een Orc zwaar verwonden maar laten leven roept wraakgevoelens bij hem op, en als je toch zelf het onderspit delft in een confrontatie, dan zal de onverschrokken ‘held’ in rang stijgen, machtiger worden en een grotere groep volgelingen achter zich scharen.

Natuurlijk neemt het overkoepelende hoofdverhaal zo nu en dan de teugels strak in handen, maar ’t is toch behoorlijk indrukwekkend hoe de persoonlijke verhalen en relaties die je als speler hebt met de hoofdpersonages verschillen van speler tot speler. Het Nemesis-systeem voorziet Middle-earth: Shadow of Mordor onverwachts van een flinke scheut strategie bovenop de verre van originele, maar goed werkende mix van vlotte combat en freerunning. Maar nog veel belangrijker: het geeft een game die vooraf werd beschuldigd van schaamteloos jatwerk voldoende eigen smoel om zijn mannetje te staan in de drukke eindejaarsperiode.

Conclusie: 8/10

Middle-earth: Shadow of Mordor vertrekt van weinig originele doch goed uitgevoerde ideeën, maar het sublieme Nemesis-experiment bezorgt het spel alsnog een eigen unieke stijl en tilt het geheel absoluut naar een hoger niveau.  Er zijn al heel veel games gebaseerd op de legendarische boekenreeks van Tolkien en Peter Jacksons bijbehorende verfilmingen, maar het merendeel daarvan overstijgt de middelmaat jammer genoeg niet.

Shadow of Mordor is duidelijk een beter lot beschoren en dat deze titel je aandacht verdient, staat in ieder geval buiten kijf. Eindelijk krijgen we nog eens een Lord of the Rings-game die de moeite waard is om te spelen! 

(0 - 2: verschrikkelijk; 3 - 4: slecht;  5 - 6. oké; 7 - 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

 

Lees meer