Lara Croft And The Temple Of Osiris: zoethoudertje met zure nasmaak

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Het was even slikken voor de PS4-bezitters toen in augustus plots de bom viel dat het vervolg op de Tomb Raider-reboot exclusief op de Xbox One zou verschijnen. Forums stroomden vol scheldtirades, Crystal Dynamics kreeg er flink van langs op sociale media, kortom: het kot was te klein. Gelukkig was er troost voor de misnoegde Sony-adepten: iets later gaf Phil Spencer van Microsoft toe dat het om een timed exclusive gaat, wat dus betekent dat Lara ook op de PS4 weer nieuwe avonturen zal beleven, zij het dan iets later dan op de One. Daarnaast werd ook een sequel aangekondigd voor Lara Croft And The Guardian Of Light, de spin-off van de serie uit 2010, die wél op alle consoles tegelijkertijd zou verschijnen. 

Lara Croft And The Temple Of Osiris is op dezelfde leest gestoeld als z’n voorganger: geen 3D-wereld maar een isometrisch bovenaanzicht, gameplay die de klemtoon vooral op schieten in plaats van verkennen legt en de mogelijkheid om het verhaal in multiplayer te doorlopen. Waar je in Guardian Of Light met twee spelers aan de slag kon, is dat aantal nu verdubbeld. Naast Lara Croft heb je de keuze uit de rivaliserende schattenjager Carter Bell, en de Egyptische goden Isis en Horus. Het is rond die twee laatste dat het verhaal(tje) van Temple Of Osiris is opgebouwd: Lara en Carter wekken per ongeluk de boosaardige godheid Set uit de dood en zien zich genoodzaakt om samen met Isis en Horus op zoek te gaan naar de lichaamsdelen van Osiris, de enige die Set weer naar de onderwereld kan verbannen. Toegegeven, het is “maar“ een tussendoortje, maar de omkadering die hier gegeven wordt aan het spel, is flinterdun. De personages zijn er plots gewoon. Van waar komt die Carter Bell plots? Waarom vindt niemand het op z’n minst een beetje bizar dat er plots twee Egyptische goden opduiken? Niet dat de Tomb Raider-games niet bekend stonden voor hun bovennatuurlijke inslag, maar een minimum aan expositie of diepgang is toch niet te veel gevraagd?

Gameplay

Maar goed, het gaat ‘m uiteraard om de gameplay. En die is nog steeds even functioneel als in Guardian Of Light. Lara (en de andere, qua besturing volstrekt inwisselbare personages) laat zich besturen als in een typische twin-stick shooter: bewegen met de linkerstick, mikken met de rechter. Voor het beter schietwerk is Lara uiteraard uitgerust met haar bekende dubbele pistolen. Daarnaast ontdek je al snel extra schiettuig, gaande van een shotgun over een vlammenwerper tot een raketlanceerder. In tegenstelling tot de pistolen, is de munitie van het bijkomende arsenaal niet oneindig. Gelukkig zitten antieke Egyptische vazen blijkbaar propvol kogels voor modern wapentuig, waardoor je eigenlijk niet ongerust moet zijn om zonder munitie te vallen. Ook de bommen waarmee je strategische stukken van het decor en vijanden kan opblazen, zijn van het oneindige soort. Als laatste draagt Lara ook de staf van Osiris met zich mee, die als (behoorlijk zwak) wapen kan gebruikt worden, maar die ook nodig is om sommige puzzels op te lossen. De vijanden droppen bovendien edelstenen waarmee schatkisten geopend kunnen worden. Hierin zijn amuletten en ringen te vinden die elk hun eigen plus- en minpunten hebben. De ene vergroot je gezondheidsbalk, maar verlaagt dan weer de vuurkracht van je wapen terwijl een andere misschien net het tegenovergestelde doet.

Puzzels

De puzzels spelen in deze spin-off tweede viool ten voordele van de actie. Af en toe moet er wat aan hendels getrokken worden of lichtstralen gebogen worden met behulp van spiegels, maar echt denkwerk komt er niet aan te pas. De enige reden waardoor de simplistische puzzels toch vaak enige tijd nodig hebben om op te lossen, is de vaak frustrerende opzet ervan. Een vaak terugkerend scenario bijvoorbeeld, is een object dat over een afgrond moet zien te geraken. Geen probleem, met de bommen kan je die dingen omhoog en vooruit katapulteren, zegt het spel. Wat het niet zegt, is dat het bepalen waar je best je bom legt om ervoor te zorgen dat het voorwerp de gewenste kant opstuitert, volstrekt nattevingerwerk is. Helemaal ergerlijk wordt het in een van de latere tempels, waar een volledig gevecht met een levelbaas gebaseerd is op het tijdig lanceren van bommen.

Vijftig tinten bruin

Grafisch is Temple Of Osiris helaas ook geen hoogvlieger. Er is geen enkel moment waarop je de indruk krijgt een next-gen titel te spelen. Vooral tijdens de (gelukkig beperkte) cutscenes valt het op hoe weinig gedetailleerd en afgewerkt de personages erbij lopen. De omgevingen doen het iets beter, maar na de derde tempel begint het toch op te vallen dat de oude Egyptenaren maar een beperkt kleurenpalet hadden. Vijftig tinten bruin, heel even opgefrist met een plots sneeuwlevel. Door het perspectief gebeurt het bovendien ook meer dan eens dat je even moet zoeken waar je wel en niet over kan springen, wat ook weer tot onnodige frustratie leidt.

Conclusie: 5/10

Lara Croft And The Temple Of Osiris

 doet z’n best om elk vooroordeel ten opzichte van downloadtitels in te lossen. Het spel is simpel, mist diepgang, ziet er hoegenaamd niet bijzonder uit en is voorbij in iets minder dan vier uur. Het multiplayeraspect voegt weliswaar een extra uitdaging toe in de vorm van high score-jagen, maar saaie levels blijven nu eenmaal saaie levels of je ze nu alleen of met z’n vieren doorploetert. Waar Tomb Raider vorig jaar de serie van een broodnodige opfrisbeurt voorzag, doet deze sequel op The Guardian Of Light helaas niks meer dan z’n voorganger kopiëren met een ander likje verf.

(0 - 2: verschrikkelijk; 3 - 4: slecht;  5 - 6. oké; 7 - 8: uitstekend; 9-10: absolute top)

 

Lees meer