Dit waren volgens newsmonkey de 69 beste songs van het jaar

Hier zijn 69 songs die Music Monkey onthoudt in 2014. Of het de beste zijn, da's uiteraard goesting, maar het zijn wel de nummers die volgens ons alvast in hun genres iets meer hadden dan de rest. Er zit een beetje vanalles in deze lijst, die overigens niet gebaseerd is op verkoopcijfers of airplay. En hij is alfabetisch, want hier nog eens gaan kiezen welke beter is dan een andere, is gewoon absurd.

Je kan naar de nummers luisteren via deze playlists:

1. Alt-J: Hunger of the Pine

Er zit een sample in van Miley Cyrus - die zowat de ergste nachtmerrie moet zijn van de doorsnee Alt-J-fan. ("I'm a female rebel"). 

2. Agalloch: Celestial Effigy

Agalloch is een Amerikaanse metalband uit Portland in Oregon. Ze zijn al aan het klooien sinds 1995, maar dit jaar, met The Serpent & the Sphere, vielen alle puzzelstukjes pas echt goed in elkaar. Niet voor iedereen, dit, maar wel één van de betere metalreleases.

3. Alvvays: Archie Marry Me

Een tijdloos stukje indiepop van een quintet uit Toronto met als spil Molly Rankin (dochter van John Morris Rankin van The Rankin Family) en Kerri MacLellan over trouwen anno 2014: “You've expressed explicitly your contempt for matrimony/You've student loans to pay and will not risk the alimony”.

4. Beyoncé: Partition.

Weten met wie je moet werken is ook een onderdeel van talent, en - uiteraard met hulp van hubby Jay Z - het is iets dat Beyoncé Knowles begrijpt als geen ander. Partition is geschreven door Terius ‘The-Dream” Nash, Justin Timberlake, Timothy Mosley, Jerome “J-Roc” Harmon, Dwane Weir en Mike Dean. Het is geproduceerd door diezelfde crew plus Timbaland, Key Wane en Boots. Wat dat gekost heeft, alleen aan organisatie, moet hallucinant zijn, maar het is zowat voor het genre het beste team dat je rond je kan verzamelen anno 2014 en hoewel zoiets niet per se een garantie is, bij Partition vertaalt het zich wel in quasi popperfectie. 

5. Bleachers: I Wanna Get Better

Bleachers is de band van Jack Antonoff van Fun en de eerste single, I Wanna Get Better, was meteen een schot in de roos. Antonoff is een meester in het trojaanse paard ondertussen: gitzwarte emoties verpakken in verraderlijk catchy pop. Hier is het weer van dat: So I put a bullet where I shoulda put a helmet/And I crash my car cause I wanna get carried away/That's why I'm standing on the overpass screaming at myself "Hey, I wanna get better!”.

6. Caribou: Can't Do Without You

Caribou is de Canadese avant-pop experimenter Dan Snaith, en met dit nummer toont hij alweer hoe EDM ook subtiel en niet plat hoeft te zijn. Het staat op Our Love, een schitterend album vol echt moderne en clevere dancefloor soul, tenminste zoals die in 2014 zou moeten klinken.

7. Charli XCX: Boom Clap

Crushbait is waar Charli XCX fantastisch in is. En niet alleen dat, ze schreef onder meer Icona Pops I Love It en, nog steeds maar 22, lijkt op weg om één van de vaste waarden voor de rest van dit decennium te worden. Aan Boom Clap viel niet te ontsnappen, en wie even naar de credits gaat kijken, snapt meteen waarom: het werd meegeschreven en geproduceerd door Patrik en Fredrik Berger en Stefan Gräslund, de boys die onder meer ook Robyn aan een comeback hielpen en de nieuwste garde zijn in de Zweedse liedjesfabriek. 

8. Cloud Nothings: I'm Not Part Of Me

Indie rock, post hardcore, noise rock, lo-fi en noise pop: het zijn allemaal labels die op Cloud Nothings gekleefd zijn. Bottomline is dat de jongens uit Cleveland nu al een jaar of vijf heerlijk simpele dingetjes loslaten die qua pedigree aan Hüsker Dü doen denken, voor wie het even toch een plaatsje wil geven. I’m Not Part Of Me heeft bovendien wat extra laagjes die het extra spannend maken. 

9. Damon Albarn: Mr Tembo

De feelgood-plaat van het jaar, dit liedje over een olifantje (tembo betekent olifant in het Swahili) van de man die zo stilaan als pops meest getalenteerde persoonlijkheid van zijn generatie is geworden. Op Everyday Robots staan trouwens nog fantastische dingen. Een nieuwe Blur-plaat ligt niet in het vooruitzicht, Gorillaz daarentegen lijkt wel opnieuw op het menu te staan. Wat hij ook doet, je kan er bijna vergif op innemen dat Albarn volgend jaar weer met iets in deze lijst staat.

10. Dej Loaf: Try Me

Uitgebracht in juli, maar pas in september echt ontploft, en dan vooral dankzij social media en de support van onder meer Wiz Khalifa en Drake. In anderhalve maand van schoonmaakster in een Chryslerfabriek in Detroit naar Is Dej Loaf the Future of Hip-Hop?-headlines: het kan dus nog.

11. DJ Snake & Lil Jon: Turn Down For What

De zotste party jam van het jaar, deels EDM deels Southern trap. Schopte het bij ons niet echt hoog in de hitlijsten, maar al gebruikt in drie films (22 Jump Street, Horrible Bosses 2, Brick Mansions) en zelfs door Michelle Obama, die een video postte terwijl ze op het nummer aan dansen is. 

12. Drake: 0 to 100/The Catch Up

Drake is bekender omdat hij Chris Brown op zijn gezicht heeft geklopt en er met Rihanna een bizarre knipperlichtrelatie op nahoudt, dan om zijn artistiek telenet en da’s jammer, want de 28-jarige Canadees is echt wel hip hop-royalty. Een vaste klant in deze lijst, vorig jaar nog met Started from the bottom, en dit nummer dat op zijn vierde LP, Views From The 6 gaat staan, gaat een beetje in dezelfde richting. 

13. Drive-By Truckers: Grand Canyon

Ze bestaan ondertussen 20 jaar en in die twee decennia hebben ze 12 fantastische platen gemaakt die te country zijn voor Europa en niet country genoeg voor de VS. Patterson Hood, de drijvende kracht achter de Truckers, heeft met Grand Canyon een van z'n beste nummers geschreven. Het is een ode aan Craig Lieske, de manager van de 40 Watt in Athens, Georgia die vorig jaar onverwacht overleed.

14. Elbow: New York Morning

De liefdesverklaring van Guy Garvey aan New York. We kunnen nog wel denken aan twee of drie nummers uit The Take Off And Landing Of Everything voor deze lijst trouwens. Om één of andere reden kreeg Elbow niet wat het verdiende dit jaar met deze plaat, en da's jammer, want dit is een band die moeiteloos Rock Werchter kan headlinen.

15. Ex Hex: Hot And Cold

De debuutsingle van de nieuwe band van Mary Timony (White Flag), Betsy Wright (Fire Tapes) en Laura Harris (the Aquarium) dit. Doet denken aan dingen als Sweet Jane van Lou Reed, Fox on the Run van The Sweet, maar ook een beetje Crimson & Clover en My Sharona. Schot in de roos gewoon. Meidenrock zoals het hoort.

16. FKA Twigs: Two Weeks

Tahliah Debrett Barnett is eigenlijk FKA Twigs. En het is even afwachten of het kind nog dingen zoals dit Two Weeks gaat afleveren. Hypnotiserend mooi, het doet ook een beetje aan Tricky in zijn beste dagen denken, wat qua compliment kan tellen.

17. Flying Lotus: Never Catch Me (featuring Kendrick Lamar)

Steven Ellison aka Flying Lotus is een vaste waarde in dit eindejaarslijstje geworden. Dit Never Catch Me kwam er dank zijn Dr. Dre himself die Ellison koppelde aan Kendrick Lamar. We zijn heel benieuwd naar wederdienst, Ellison die beats leverde voor de nieuwe plaat van Lamar die volgend jaar uitkomt.

18. Foo Fighters: Outside

Something From Nothing had ook gekund, maar we zijn net iets meer gecharmeerd door dit Outside, waarin de Foo’s een mooi bruggetje slaan tussen hun nineties alt-rock en wat we maar de sound van de sixties in Californië zullen noemen. Met Joe Walsh van de Eagles aan boord deze. 

19. Future featuring Pharrell, Pusha T & Casino): Move That Dope

De muziek is geschreven door Pharrell die daarmee alweer één van de club bangers van 2014 op z'n naam zette. Tsjokvol cliché's, maar het is hier de muziek waar je high van wordt. Het was een beetje een te openlijke liefdesverklaring aan de witte poedercultuur voor de radio, en de radioversie mist dan ook ondermeer  Cocaine, cocaine cowboy, like Mickey Munday/Take over the project, whip a 9, Nino WayI keep a 45 in my coat, while I'm servin' dope.

20. Future Islands: Seasons (Waitin On You)

Synthpopband Future Islands modderde acht jaar aan, maar begin dit jaar kwam dit Seasons uit en ineens was het hek van de dam. Gerrit Welmers, William Cashion en Samuel T. Herring scoorden één van de hits van 2014 en een nummer dat in ongeveer alle eindejaarslijstjes heel erg hoog staat. Of er een opvolger komt van dit kaliber is niet zeker, maar Future Islands is wel een hele leuke live-band en dit nummer bewees alvast dat de new wave of the ’80s niet altijd een slechte zaak moet zijn.

21. Grimes featuring Blood Diamonds: Go

Dit nummer, en dan vooral de Skrillex-achtige drop, kostte haar de hipsters als fans, maar Claire Elise Boucher zoals Grimes echt heet, maakte met Go één van de beste songs van 2014. Het is Aphex Twin die een baby maakte met ABBA met Björk als meter. Hou dat Canadese kind in de gaten.

22. Hurray For The Riff Raff: The Body Electric

Alynda Lee Segarra van Hurray for the Riff Raff schreef één van de beste politieke statements in songvorm dit jaar met dit The Body Electric. "We are not disposable — we are living our lives as targets, and we are tired of that”, gaf ze mee als motivering. Wondermooi. "Tell me what's a man with a rifle in his hand gonna do for a world that's just dying slow”. Yup.

23. ILoveMakonnen: Tuesday

Weer zo'n oorworm uit Atlanta, misschien wel de hotspot voor nieuwe muziek de jongste twee jaar. Makonnen Sheran komt uit de stal van Drake, die dit nummer mee onder handen pakte.

24. Iggy Azalea & Charli XCX: Fancy

Iggy Azalea, in Australië geboren als Amethyst Amelia Kelly zowaar, was de eerste sinds The Beatles die zowel op 1 als 2 stond in de Amerikaanse hitparade met singles. In alle eerlijkheid zijn we niet echt overtuigd van miss Azalea, maar dit stukje electro hop is dan ook vooral op conto van Charli XCX te schrijven. Wat nog maar eens onderstreept hoe dat kind wel hits kan schrijven alsof het twee keer niks is.

25. Jack White: Lazaretto

De titeltrack en eerste single van alweer een geweldige plaat van één van de meest intrigerende en getalenteerde mensen in de rockscene. Lazaretto is funky as shit, een groeiertje ook, en misschien wel White's beste single sinds Seven Nation Army.

26. Jamie T: Zombie

Een beetje een one man Arctic Monkey, deze Jamie Alexander Treays. Carry On The Grudge, de langspeler waar dit op staat, was één van de beste van dit jaar. Zombie is het meest jubelend nummer, Jamie's ode aan The Clash.

27. Jenny Lewis: Just One of the Guys

Een stukje midlife-malaise van L.A.’s indiepopqueen Jenny Lewis. Zeitgeisty, een truth bomb over de groeiende batch forever 24-meiskes die het echte leven aan zich zien ontsnappen. When I look at myself, all I can see: I'm just another lady without a baby is de conclusie van dit bitterzoete juweeltje.

28. Kacey Musgraves: Love Is A Liar

In afwachting van de opvolger van Same trailer different park kregen we dit jaar dit Love Is A Liar dat diende voor de soundtrack van The Best Of Me. Het toont een wat meer rockende Musgraves, dus da's interessant. Voor wie haar nog niet kent: dit is wellicht de meest getalenteerde en beloftevolle songschrijfster in de VS momenteel.

29. Kendrick Lamar: i

Gebouwd rond een sample van That Lady van de Isley Brothers en de eerste voorsmaak van de nieuwe langspeler van wellicht de volgende koning van de hip hop. Het zit alweer fantastisch in elkaar.

30. Kira Isabella: Quarterback

Je gaat het hier in België jammer genoeg nooit op de radio horen, wat zo spijtig is, want Quarterback is een nummer dat toont hoe goed country music wel kan zijn. Ze is amper 21 en komt uit Canada, deze Kira Isabella. Quarterback lijkt echt stroop, over de cheerleader die het aanmaakt met de quarterback, maar het is wel degelijk venijnig en echt en halverwege de song draait het richting gitzwart: She found out the hard way about love/When she saw those pictures on the internet.

31. Lana Del Rey: Ultraviolence

Yo soy la princesa, comprende mis white lines/Cause I'm your jazz singer/And you're my cult leader: Lana Del Rey bewees dit jaar dat ze een blijvertje is met een plaat waarop minstens drie nummers stonden die in deze lijst mochten. We kiezen voor de titeltrack, Ultraviolence, een song over huiselijk geweld.

32. La Roux: Uptight Downtown

Het duurde vijf jaar voor Elly Jackson met iets nieuw kwam, maar het was zeker de moeite waard. Moderne electro-pop en seventies disco flair over de Brixton Riots van 2011. 

33. Maddie featuring Tae: Girl In A Country Song

Oké, laten we het dan het guilty pleasure van deze lijst noemen, dit debuut van Madison Marlow en Taylor Dye uit - hou je vast - Sugar Land, Texas. Maakt gehakt van de bro-country trend van de jongste jaren, een beetje country’s versie van dat laddish gedoe in Britpop een tijd terug.

34. Merchandise: Little Killer

Merchandise blijft verbazen. Een band die zichzelf elk jaar weer uitvindt en er ook nog in slaagt telkens een beetje beter te worden. Perfecte, drie minuten durende new wave pop, dat hadden we nog niet gehad. Bij deze.

35. Miranda Lambert: Platinum

What doesn’t kill you only makes you blonder zingt Miranda Lambert, die bij momenten echt de Morrissey van de country kan zijn. Het is de enige winnares van een tv-talentenshow die we kennen die ook echt iets is geworden, niet alleen qua verkoop, maar ook qua talent.  

36 + 37. Morrissey: Staircase at the University & Scandinavia

Het is not done, maar als ik echt eerlijk moet zijn is World Peace Is None Of Your Business van Morrissey wellicht de beste langspeler van 2014. Het is in elk geval één van de platen die hier het vaakst opstonden.

Dus, een van de vijf artiesten met twee nummers in deze lijst (Sun Kil Moon, The War On Drugs, St. Vincent en Run The Jewels zijn de anderen). Het eerste is Staircase at the University, een nummer met vier hooks waar je gewoon goed gezind van wordt. Het is niet Morrissey's beste tekst, hoewel dat nog altijd vijf keer beter is dan de concurrentie: Crammin', jammin', pack-em-in rammin'/Chock-a-block box, power study, polish up/And if it breaks your legs then don't come running to me.

Scandinavia is het tweede. Het staat niet eens op het gewone album, maar is een extra track op de deluxeversie. I was bored in a fjord/And I curse the heart and soul of Scandinavia/Let the people burn/Let their children cry and die/In blind asylums/But then you came along/And you held out your hand/And I fell in love with you/And Scandinavia. Tja. Als hij op z'n best is, kan niemand er aan tippen.

38. Nicki Minaj: Anaconda

Anaconda is een terugkeer naar haar roots en dat wat Nicki Minaj het best doet: hip hop. Gebouwd rond een sample van Baby Got Back van Sir Mix-a-Lot, uit 1992 alweer.

39. Novastar: Closer To You

We zeggen graag dat hij een Belg is, maar hij is minstens half Nederlander, en Joost Zweegers steekt 14 jaar na zijn debuut nog steeds met kop en schouder als songwriter uit boven de rest van het peloton in de Lage Landen.

40. Old 97's: Longer Than You've Been Alive

We've been doing this longer than you've been alive/propelled by some mysterious drive zingt Rhett Miller aan het begin van dit nummer, en effectief, deze vier uit Texas zijn al meer dan 20 jaar bezig. Mee de grondleggers van wat dan alt-country heet, maar laat je daardoor niet afschrikken. 

41. Parquet Courts: Instant Disassembly

Ik wil er niet flauw over doen: Parquet Courts is momenteel één van mijn favoriete bands. Dit jaar was het leuk om te zien dat hun geweldige debuut Light Up Gold van 2012 geen losse flodder was. Instant Disassembly is de eerste single uit Sunbathing Animal, en het is wat in de wereld van Austin Brown en Andrew Savage moet doorgaan voor een ballade. 

42. Pharrell: Happy

Officieel uitgebracht vorig jaar, maar Happy was in 2014 wat Get Lucky was in 2013: monsterlijk groot. Pharell, thuis van zoveel markten, verkocht meer dan 12 miljoen stuks (en dat in deze tijd!) van deze midtempo soul song, met zijn falsetto die oude mensen zoals ik diet denken aan Curtis Mayfield. Het ding is meer dan 530 miljoen keer bekeken op YouTube ondertussen.

43. Perfect Pussy: Interference Fits

Een beetje een bom: zo was het eerste optreden van Perfect Pussy dat we zagen in Austin, Texas begin dit jaar. Het zal niet echt iedereen aanspreken, dit Interference Fits, maar wie verkocht is, is ook echt verkocht. Benieuwd waar dat naartoe gaat evolueren met Meredith Graves en haar kompanen.

44. Perfume Genius: Queen

Mike Hadreas bewees twee jaar na Hood hoe goed hij echt wel is met opnieuw een hypnotiserend mooi nummer. Queen gaat over wat de Seattle-ite “gay panic” noemt. Het is een mega fuck you aan heteronormativiteit. De video is ook erg boeiend trouwens, check it out.

45. Popcaan: Waiting So Long

Party time, ex-cel-lent. De dancehall van Andrae Jay Sutherland is niet per se revolutionair, maar alles wat er moet inzitten, zit er in in dit Waiting So Long en het is gewoon perfect geproduceerd. Wie niet opgewekter wordt wanneer hij dit hoort heeft een probleem.

46. QT: Hey QT

Oké, dit is de WTF-song in de lijst. Trance, K-pop, electro, chiptune: het zit er allemaal in. Futuristisch is het woord, polariserend as fuck, je vindt er ofwel echt geen zak aan, of je vindt het gewoon leuk. 

47. Rae Sremmurd: No Flex

Rae Sremmurd zijn Khalif "Swae Lee" Brown en Aaquil "Slim Jimmy" Brown, en ze komen uit hetzelfde gat als Elvis, namelijk Tupelo, Mississippi. Of het ooit meer gaat worden dan deze single is maar de vraag, maar het was alvast een van de dancefloor killers van het jaar.

48. Royal Blood: Little Monster

Mike Kerr en Ben Thatcher bestaan amper een jaar als Royal Blood en hebben een nummer 1-album op hun naam en worden de hemel ingeprezen door mensen zoals Jimmy Page. Deze keer is de hype echt wel terecht, dat zal iedereen die ze al eens live zag beamen.

49 + 50. Run The Jewels: Blockbuster Night part 1 & Close your eyes (and count to fuck)

Run The Jewels dat zijn Killer Mike en El-P. En hun RTJ2 is ook een goeie kanshebber op beste album van 2014. Er was niks beter dit jaar in hip hop en het was goed dat het genre nog eens een boost kreeg van mannen die niet over Lambo's rappen maar ferme politieke statements maken. Twee nummers uit die plaat in deze lijst, het pompende Blockbuster Night Part 1 en Close Your Eyes (And Count To Fuck). Het laatste met Zack De La Rocha van Rage Against The Machine.

51. Sam Smith: Stay With Me

Wel, je kan niet zeggen dat het joenk niet kan zingen. Een beetje de mannelijke Adèle, deze Sam Smith, en amper 22 jaar oud, eentje waar je de volgende jaren nog van gaat horen.

52. SBTRKT: New Dorp, New York

Aaron Jerome Foulds heet de man achter het masker van SBTRKT, een man die heel slimme soundscapes bouwt waar je kan op dansen. Dit is een samenwerking met Ezra Koenig van Vampire Weekend. 

53. Sharon Van Etten: Every Time The Sun Comes Up

Ze is haar folkroots helemaal ontgroeid sinds ze in 2009 op de scene verscheen deze Sharon Van Etten en ondertussen een hele goeie songwriter geworden. Nick Cave, om er maar een te noemen, is zot van haar. Ze is trouwens een gediplomeerde sommelier, ons Sharon.

54. Sia: Chandelier

Niet te vatten, deze Australische, die ondertussen 39 is en onder meer Christina Aguilera, Eminem, David Guetta, Flo Rida, Afrojack, Jennifer Lopez, Shakira, Rihanna, Beyoncé, Kylie Minogue, Katy Perry, Kesha, Rita Ora,Britney Spears en Jessie J aan hits hielp. Dit jaar was het dan eindelijk de beurt aan haarzelf voor een bona fide wereldhit. En wat voor eentje.

55. Slipknot: Skeptic

Weinig metal in deze lijst, maar in alle eerlijkheid, het is daar nog steeds wachten op echte vernieuwing. Slipknot verbaasde wel met een plaat die veel beter was dan iedereen had verwacht en een terugkeer naar de sound van Iowa. Skeptic is onze favoriet daaruit.

56. Spoon: Inside Out

Ook al weer 20 jaar bezig deze Texanen, maar toch klinkt het dromerige Inside Out ongelofelijk 2014, wat wellicht te danken is aan het aan boord brengen van Alex Fischel in de groep.

57 + 58. St. Vincent: Prince Johnny & Digital Witness

Er is serieus wat blijven hangen na de samenwerking met David Byrne bij Annie Clark, blijkt vooral uit Digital Witness. Prince Johnny is dan wat ze omschrijft als "party music for your funeral". Bijzonder madam, uitzonderlijk getalenteerd, en haar titelloze plaat van 2014 was absoluut één van de beste.

59 + 60. Sun Kil Moon: Carissa & War On Drugs Suck My Cock

Sun Kil Moon is een Amerikaanse folkrock-act uit San Francisco, onstage uit de Red House Painters, en nu vooral het ding van weirdo Mark Kozelek., geobsedeerd door boksen. De band heeft z’n naam van de Koreaanse lichtgewicht Sung-Kil Moon. Carissa is een mooi voorbeeld van de mooie muziek die Kozelek in zich heeft, War On Drugs: Suck My Cock laat zijn andere kant zien. In tegenstelling tot de mediahetze is er niet echt een probleem met die band.

61. Sylvan Esso: Coffee

Sylvan Esso is een Amerikaans electropopduo uit Durham, North Carolina bestaande uit Amelia Meath (van de Mountain Man) en producer Nick Sanborn (of Megafaun). Dit zweverige ding heet Coffee en het is ook perfecte muziek voor bij een goeie koffie.

62. Taylor Swift: Blank Space

Taylor is ondertussen helemaal pop, met de streken die daarbij horen. Deze vind je dus niet in het Spotify-lijstje, want daar verdient madam niet genoeg aan. Nu, het doet niks af aan het nummer zelf, maar we kennen het geheim van Swift en dat is Martin Sandberg aka Max Martin, de Zweed die onder meer de Backstreet Boys, Britney Spears en ’N Sync maakte. Taylor is al sinds de vorige plaat meer Stockholm dan Nashville.

63. Thurston Moore: Grace Lake

Dat de man van Sonic Youth het langs geen kanten verleerd heeft zeggen we. Dit Grace Lake is fenomenaal. Live doet ie het nog drie keer langer duren en is het helemaal kippenvel.

64. Tinashe ft. Schoolboy Q: 2 On

Tinashe Jørgensen Kachingwe tekende met dit 2 On samen met Schoolboy Q voor één van de betere R&B-momenten van het jaar. 

65. Todd Terje featuring Bryan Ferry: Johnny and Mary

Ah! De King of Summer Jams! Terje Olsen maakte een van de party-langspelers dit jaar, en dan was er dit nummer van Robert Palmer waar hij Bryan Ferry voor inschakelde. Op papier klinkt die hele opzet vreselijk klef, maar als bij wonder werkt het.

66. Tune-Yards: Water Fountain

Merrill Garbus maakt als tUnE-yArDs al een aantal jaar echt out-of-the-box-pop. Dit Water Fountain heeft bijvoorbeeld weer veel Afrika in zich. Dat kind moet dringend eens een plaat maken met Damon Albarn.

67 + 68. The War On Drugs: Under The Pressure & Red Eyes

Lost In A Dream komt ook zeker in aanmerking als beste langspeelplaat van 2014. Hier zijn twee favoriete nummers daaruit van een Amerikaanse band die eigenlijk gewoon Adam Granduciel is. De gelukzak heeft ook nog Krysten Ritter aan de haak geslagen.

69. Stromae: Tous les mêmes

Eigenlijk uitgebracht eind 2013, maar je kon er uiteraard niet omheen dit jaar. 

Hier zijn de nummers in een playlist, voor zowel Spotify als Deezer: