Tom Vandenkendelaere (CD&V): "Wij zijn de eerste sociale-mediageneratie: elke politicus bereiken via één of twee clicks"

Laat ons eerlijk zijn: die websites van vele oudere politici zijn soms om te lachen. De nieuwe generatie politici moet van meet af aan omgaan met de vanzelfsprekendheid van de sociale media", zegt Europarlementslid Tom Vandenkendelaere (CD&V). "De oudere generatie heeft dat minder in de vingers. Ze onderschatten veelal zelfs de draagwijdte en de macht van sociale media."

Meer Tom Vandenkendelaere:

Wat is je ambitie?

"Eerst en vooral geloof ik niet dat het nog vanzelfsprekend is om voor jezelf een concreet carrièrepad uit te stippelen in de politiek. Loopbanen van 30 jaar in het parlement zijn, enkele notoire uitzonderingen niet te na gesproken, niet meer van deze tijd. Je kunt uiteraard de ambitie hebben om levenslang politicus te blijven, maar het zal wellicht bij ambitie blijven. En dat is maar goed ook. Het lijkt me verstandiger om in politiek volatiele tijden je ambitie vast te haken aan bepaalde doelstellingen. Mijn voornaamste doel is om misschien maar een klein steentje in de rivier te verleggen, om zo mijn bijdrage te leveren aan de gemeenschap en misschien de wereld wat beter te maken Als mens en dus ook als politicus heb ik daarbij een resem ijkpunten die voor mij heel belangrijk zijn. In willekeurige volgorde: een politiek op mensenmaat, helder en correct, mijn West-Vlaamse achtergrond, een open blik op de wereld, het onwrikbare geloof in meer en betere samenwerking tussen Europese lidstaten en hun inwoners én een solidaire samenleving op basis van wederzijds respect. Deze ijkpunten wil ik als lakmoestest gebruiken bij elke beslissing. Dat volhouden vind ik al een schone ambitie."

Merk je dezelfde drijfveren bij generatiegenoten over partijgrenzen heen?

"In schooldebatten met collega-jongerenvoorzitters merkte ik als JONG CD&V-voorzitter inderdaad hoe vele generatiegenoten echt gedreven mensen zijn. Idealisme vind je, ondanks het geknars van de soixante-huitards, nog altijd bij veel jonge gasten met gelijk welke politieke kleur. Een idealisme trouwens dat blijft branden, zelfs als je, zoals ik, net de kaap van de 30 bent gepasseerd. De crisis heeft mijn generatie wakker geschud. Het ongecontroleerde kapitalisme dat sedert de jaren 80 hoogtij vierde heeft zijn glans verloren. Jongeren willen nog altijd het spel spelen maar wel op een rechtvaardige, eerlijke manier. Authentieker ook. En uiteraard duurzamer: er is geen enkele twintiger die nog moet overtuigd worden van de noodzaak om te vergroenen en de meerwaarde van groene economie."

"Ik merk dat veel generatiegenoten hun idealisme en gedrevenheid actief inzetten tijdens hun studies en ook tijdens het begin van hun loopbaan. Politiek is al lang niet meer een logische carrièrestap voor jonge wereldverbeteraars. Dat kun je aan de ene kant betreuren, maar ik vind het ook erg fijn om gasten waarmee ik vroeger veel discussieerde terug te vinden in heel diverse beroepen."

Doet de jongste generatie politici op een andere manier aan politiek? Of op welke manier denken zij anders over politiek?

"Da's een moeilijke. Ik sta nog niet zolang in de politiek en kan eigenlijk enkel vergelijken met collega's van mijn eigen generatie. Wat me daarbij in elk geval sterk opvalt, is dat wij de eerste echte sociale-mediageneratie zijn. Laat ons eerlijk zijn: die websites van vele oudere politici zijn soms om te lachen. De nieuwe generatie politici moet van meet af aan omgaan met de vanzelfsprekendheid van de sociale media. Elke politicus kan worden bereikt via één of twee muisknoppen. Facebook, Instagram en zeker Twitter maken onlosmakelijk deel uit van het politieke leven. Dat heeft de oudere generatie mijns inziens wat minder in de vingers. Ze onderschatten veelal zelfs de draagwijdte en de macht van sociale media. Via twitter worden tegenwoordig opinies gemaakt en carrières gekraakt. Dit aspect van 'aan politiek doen' is bijna revolutionair."

"Toch merk ik ook dat, hoewel de vorm en de snelheid is veranderd, veel basiselementen van het uitoefenen van een politiek mandaat blijkbaar tijdloos zijn. Vragen van burgers beantwoorden, of mensen wegwijs maken in verschillende dossiers: het maakt nog altijd een groot deel uit van het takenpakket en dat zal het, vermoed ik, nog wel een tijdje doen. Gelukkig maar, want ik vind het één van de leukste aspecten van mijn job!"

Wanneer zal je teleurgesteld zijn? Ben je daartegen gewapend?

"Tv-figuren als Frank Underwood van House of Cards doen ons geloven dat politici gewetenloze machtsmensen zijn, maar eerlijk gezegd is dat niet zo. Teleurstelling duikt soms op rare momenten op: na een moeilijke week, bij het zien dat je amendementen verworpen worden of als mensen je een kwade brief sturen. Ik zal zeker teleurgesteld zijn als ik mijn ambities niet kan waarmaken. Maar ik ben me er ook genoeg van bewust dat er heel veel factoren zijn die het leven en het lot van een politicus en diens carrière kunnen beïnvloeden. Teleurstelling is menselijk en wellicht onvermijdbaar, maar ik ben nogal realistisch ingesteld dus ik ben ervan overtuigd dat ik desgevallend de knop gauw genoeg kan omdraaien.Maar eerst: vier jaar de gas vol open, en dan zien we wel wanneer en of er teleurstelling zal zijn."

 

Lees meer

En dit is een overzichtje van de reeks: