Wat er gebeurt als een gitaarliefhebber naar het concert van Avicii gaat

Over het algemeen hou ik van muziek met (stevige) gitaren in. Het mag rocken, zogezegd. Maar toen ik de kans kreeg om naar Avicii te gaan, liet ik de kans niet schieten. 

Avicii is een van de grootste dj's van dit moment, nummer drie zelfs op de officiële wereldranglijst. Opvallend voor een artiest die pas vorig jaar zijn eerste echte cd (True) uitbracht en wiens laatste grote hit daarvoor (Levels) dateerde van 2011. Felgesmaakte doortochten op Tomorrowland zijn natuurlijk niet slecht voor een carrière, zoals een tot de nok gevuld Sportpaleis aantoonde.

Het concert werd stevig ingezet met Hey brother, de tweede belangrijkste single uit True, vergezeld met beelden vanuit een rollercoaster. De kreten van herkenning waren, net als de muziek, oververdovend. Maar wie dacht dat dit het feest wel op gang zou brengen was eraan voor de moeite: ja, er werd meegezongen, vele handjes gingen in de  lucht en er werd veel gefilmd met smartphones. Het publiek ging pas uit haar dak toen de kanonnen zilveren linten in het publiek lieten neerdwarrelen. Een effect dat even tijdelijk was als de opstoot van energie van een oververmoeide kleuter.

Lees meer

Meer enthousiasme voor lasershow dan voor muziek

Ok, dansen en uit de bol gaan zijn niet simpel staande tussen rijtjes plastic stoelen, maar het middenplein heeft dat excuus niet. Toch bleven het gedans en gespring ook daar eerder beperkt, een heel verschil met wat de Tomorrowland after movie toont. 

Aan de muziek kan het nochtans niet gelegen hebben: Avicii bleef de beats onvermoeibaar en zonder pauze op het publiek afvuren, daarbij dankbaar gebruik makend van hits van collega's zoals Swedish House Maffia en zelfs (zij het nauwelijks herkenbaar) LMFAO. Elk nummer kon op evenveel goedkeuring rekenen en werd luidkeels meegezongen, maar op wat opstootjes van gespring (tijdens Levels bijvoorbeeld) na, bleef het middenplein tam. Het enthousiasme piekte vooral als het rookkanon werd afgeschoten, laserspots werden ingeschakeld of er vuurwerk te zien was. 

Het concert, dat al niet vroeg begon, duurde ook nog eens twee uur. Zelfs de energieke, uit de bol gaande tieners (ja, die wel) voor onze neus waren murw gebeukt na zowat anderhalf uur van (zeer!) luide beats. Het begon een beetje eentoning te worden, zelfs voor de doorwinterde fans en het publiek verlangde echt naar de finale. Toen Levels werd ingezet, leek het eraan te komen, maar het was vals alarm: er volgde nog een half uur gebeuk terwijl iedereen op één nummer wachtte: Wake me up, een van de grootste hits van 2013. 

Lees meer

Vakkundig de nek omgedraaid

Uiteindelijk kregen ze wat ze wilden: Wake me up was het allerlaatste nummer, dat als enige voorafging door enkele woorden van Avicii. Vergezeld van de ondertussen obligate papiertjes die uit de lucht neerdwarrelen en wat vuurwerk op het podium werd de grootste hit van Avicii... vakkundig door hemzelf de nek omgedraaid.

Sure, de zanglijn (van Aloe Blacc overigens) bleef loepzuiver overeind, maar de muziek leek in de verste verte niet op de hit. Het publiek leek er niet om te malen en reageerde even enthousiast als altijd, en ja, het spreekt wel voor Avicii dat hij zijn grootste hit niet als 'untouchable' ziet. Maar van alle mogelijke manieren om dat topnummer te brengen, was dit toch een van de zwakste.

Rondom  kijkend, was ik zeker niet de enige die me af en toe verveelde of stond te dagdromen. Voor de overgrote meerderheid was het concert van Avicii een groot feest, zij het dan zonder al te veel fysieke inspanning. 

Ik moet echter besluiten

"DEATH TO ALL BUT METAL"

Sorry y'all.

 

Lees meer