Camera’s hier, camera’s daar, camera’s overal: ik wil geen overheid die me op een big brother-achtige wijze controleert

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

In Antwerpen kennen we het fenomeen reeds lange tijd. In de beginperiode was er een beetje protest, zeker toen de camera’s in de studentenbuurt werden geplaatst. Maar ondertussen maalt niemand er nog om. Niemand kan het schelen als weer eens een nieuwe aankondiging gedaan wordt over de (mogelijke) installatie van nieuw apparatuur.

De Antwerpse burgemeester Bart De Wever keek vol overtuiging naar de “slimme” camera’s die worden gebruikt in New York. Het is de volgende stap naar een totale surveillancemaatschappij.

Hoewel over het item zelf bericht wordt in de media, ontbreekt het aan wat voor kritische kanttekening dan ook. Zijn we allemaal zo’n makke robots geworden? Vrijheid staat hier op het spel, privacy staat hier op het spel. Het gaat hier om het principe dat geen enkele overheid de macht mag hebben zijn burgers in de publieke ruimte constant te bespioneren.

“Ik heb niets te verbergen dus mij maakt het niet uit.”

“Ik doe niets verkeerd dus mij maakt het niet uit.”

Dit zijn de standaardzinnen die we telkens te horen krijgen van menig burger. Wat maakt het uit als je niet te verbergen hebt, wat maakt het uit als je niets verkeerd doet, … Criminaliteit en terrorisme zijn ontzettend belangrijke feiten en we moeten daar inderdaad gepast op reageren. Maar dat kan op tal van manieren zonder dat de burgerlijke vrijheden worden aangetast.

Mentaliteitswijziging

Eerste vereiste daartoe is een maatschappij waar iedereen ook effectief zélf verantwoordelijkheid opneemt, ook voor de eigen wijk/buurt. Indien de burgers weer echt gaan geloven in een civil society, kunnen verscheidene stedelijke problemen efficiënter aangepakt worden, zonder dat we enkel en alleen teruggrijpen naar de staat als een controlerend of repressief orgaan. Zo bestaat hoop op een duurzamere oplossing door sociale controle.

Uiteraard is daartoe een mentaliteitswijziging op termijn nodig, maar één concrete uitwerking zou bv. de herwaardering van wijkagenten kunnen zijn. De heersende angstgevoelens t.o.v. de straat wordt in eerste instantie veroorzaakt door een gebrek aan kennissen en contacten in de buurt, de verenging van het verenigingsleven, enzovoort.

Vals veiligheidsgevoel

Camera’s geven een vals veiligheidsgevoel omdat criminaliteit daarmee niet per se wordt opgelost daarmee (Vgl. het VK). Criminaliteit verplaatst zich vaak gewoon. Om al die camera’s te bekijken is er nood aan een heel uitgebreid surveillanceteam. Om zoiets effectief te doen werken is er bijna nood aan een quasi autoritair regime. Vooral de gewone burger wordt dus aangetast in zijn privacy en de meeste echte criminele feiten gaan ongestraft. Een camera-beleid lijkt wel gewoon een makkelijke oplossing waar iedereen een rad voor de ogen wordt gedraaid.

Door het overal plaatsen van camera’s en dit zonder meer te accepteren worden de burgerlijke vrijheden aangetast. Met privacy willen is niets mis, zelfs als je niets fout doet. Tegenwoordig bestaat echter de neiging om de mensen die hier aandacht voor vragen met een scheef oog te bekijken. “Wat zou hij te verbergen hebben?” We worden verraden door onze eigen angstige emoties, gecreëerd door een ontwrichte maatschappij.

Big brother

Ik wil geen overheid die me op een big brother-achtige wijze controleert. Het is hoog tijd om de burger wakker te schudden en hen erop te wijzen dat er een strijd te strijden valt voor hun vrijheid en privacy. Want voor we het weten, leven we in een land waar geen van beide meer bestaat.

Vbr. OS mag. hist. Michel Cardon v. Check

Voor een aanvullende opinie omtrent dit thema verwijzen wij graag naar dit artikel: http://chronicle.com/article/Why-Privacy-Matters-Even-if/127461/