Het kouwe kind door Theater PACT: een afdaling in de ziel van de mens

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Het koude kind van Marius van Mayenburg is, aldusTheater PACT, een stoute komedie. We volgen de lotgevallen van een niet-alledaagse familie, die toevallig allemaal samen zijn in “De Polygam”, een trendy café. De ouders bezoeken er hun dochter Lena, die moet kotsen van haar vader. Johan drinkt zich zat om het liefje te vergeten dat hem dumpte. In de WC ontmoet hij Lena en ze worden verliefd. Jongste dochter Tine onfermt zich over exhibitionist Henning en ook Silke en Werner, vrienden van Johan, zijn er. Zij rijden rond met een buggy met een “koud kind”. Dit is het begin van een knotsgek verhaal waarin een huwelijk, een moord, een begrafenis en een erfenis elkaar in een rotvaart opvolgen.

De regisseur kiest voor een kitscherig decor met een roze faience en aftandse tapijten. Hierin bewegen de acteurs zich voort, als het ware gevangen in hun eigen bekrompenheid. Licht en muziek bepalen mee de sfeer en de locatie waar de acteurs zich op dat moment bevinden. De regisseur kiest er ook voor om de acteurs allemaal constant op scène te laten en als het ware toeschouwers te worden van hun eigen verval. Een mooi scènebeeld dat op het eerste gezicht weinig, maar uiteindelijk toch heel veel aan de verbeelding overlaat.

De acteurs acteren allemaal op een hoog niveau en maken uitgesproken karikaturen van hun personages zonder het er vingerdik op te leggen. Zo was de eerste ontmoeting tussen Henning en Tine een pareltje, alsook de scène waarin Johan Lena het hof maakt. Hijgend aan de microfoon die als het ware geklemd zit tussen zijn grijpgrage handen. Een andere fantastische scène is die waarin de acteurs aan het dansen slaan op het trouwfeest van Lena en Johan. Ieder voor zich danst zich de ziel uit het lijf, bijna letterlijk en figuurlijk. Alle personages worden genadeloos gedissecteerd en veel blijft er niet van over na de voorstelling. Het publiek, de acteurs en hun personages blijven als het ware verweesd achter.

Een aantal hele mooie scènes worden op ons netvlies afgevuurd. Alleen slaagt de voorstelling er niet in als geheel helemaal te bekoren. Daarvoor is het allemaal wat te fragmentarisch en het verhaaltje te mager. Bovendien neemt de “vetzakkerij” bij momenten de bovenhand en laten de gebeurtenissen je volkomen koud. Je krijgt een beetje het gevoel dat de vorm primeert en de inhoud naar achteren wordt verschoven. Kortom, een voorstelling met twee gezichten.

XX1/2

Regie : Domien Van der Meiren

Spel : Bart Danckaert, Jan Marcoen, Greet Rossignol, Kaat Uyttersprot, Elke De Brouwer, Laur Van der Elst, Marc Leboeuf & Vincent Vanhoutteghem