U2 imponeert, verbluft en voorziet nieuwe nummers van hart en ziel

U2 staat twee keer na elkaar in het Sportpaleis en voor hen is dat een intieme setting. Het was al meer dan tien jaar geleden dat Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. nog eens in een zaal hadden gespeeld zelfs en dus was het een ware stormloop op tickets, ondanks de zwakke plaat Songs Of Innocence. En ondanks die zwakke plaat deed U2 het weer: ze pakten uit met een tot in de puntjes verzorgde, visueel erg hoogstaande en van een perfecte setlist voorziene show.

Ten tijde van Songs Of Innocence – 2014 alweer - kreeg U2 ook bakken kritiek over zich heen omdat ze de plaat hadden opgedrongen aan elke iTunes-gebruiker. En The Edge zei dan weer dat “sommige van de nummers” op opvolger Songs Of Experience (dat in 2016 zou uitkomen) “al even goed of beter” waren dan het beste op Innocence. Is het dan uitkijken naar een show die rond Songs Of Innocence draait? Zeker, want U2 is duidelijk aan de slag gegaan met de songs en heeft ze een hart en een ziel gegeven.

Jong en jachtig

GettyImages-482641424.jpg

© Kevin Mazur WireImage

De show bestond duidelijk uit twee delen waarbij het eerste deel voornamelijk was opgebouwd uit nieuw materiaal. Bij de opener The Miracle (Of Joey Ramone) zullen wij eeuwig onze twijfels blijven hebben, maar toen volgden The Electric Co., Vertigo en I Will Follow: twee keer jonge en drie keer jachtige U2, alsof ze wilden aangeven dat ze nog niets van hun jeugdige attitude verloren hadden.

Die jeugd, daar draait ook Songs Of Innocence rond. Het is jammer dat de plaat muzikaal zo mak is, want het is met voorsprong de meest persoonlijke die U2 ooit maakte. Ze gaat over de muzikale inspiratiebronnen (The Ramones, The Clash), over de beginjaren van de band, over het opgroeien in Ierland en in Iris (Hold Me Close) zelfs over de moeder van Bono die stierf toen hij 14 was, op de begrafenis van zijn vader. En waar de meeste van die songs op plaat niet konden imponeren, deden ze dat live wel, bijgestaan door de ontzettend knappe visuals.

Visueel indrukwekkend

GettyImages-491463364.jpg

© Jordi Vidal Redferns

Die visuals werden vertoond op een gigantische videowall aan weerszijden van het Sportpaleis, gehesen boven de catwalk tussen de twee podia (een lang en een rond) met tussen beide videowalls ook nog eens een catwalk gehesen. En zo komt het dat we in Cedarwood Road de echte Bono door de straat kunnen zien wandelen waar hij opgroeide. Of zien we, in Song For Someone, een geanimeerde Bono in zijn slaapkamer op zijn gitaar tokkelen, met posters van Kraftwerk en The Clash aan de muur, proberend om dat nummer over dat ene meisje af te krijgen. Invisible dan weer opent het tweede deel met de band in de catwalk, zichtbaar door de gaten van de muur. Het geeft de nummers een hart en een extra dimensie.

Van intimiteit naar experiment

 

In het tweede gedeelte zat de setlist vol verrassingen en werden klassiekers afgewisseld met (bijna) vergeten nummers, die vaak in een nieuw jasje werden gestopt. Even Better Than The Real Thing klonk nooit strakker en wanneer Bono een zekere Ellen uit Brussel op het podium haalde voor Mysterious Ways, bleek al heel snel dat zij wel wist hoe ze haar heupen moest gebruiken en werd het even heel warm in de zaal.

Tot de hoogtepunten uit dat tweede gedeelte behoorden Every Breaking Wave – nieuw - akoestisch gebracht door The Edge op piano en Bono op zang, gevolgd door October, de zelden live gespeelde pianoballad uit de gelijknamige plaat uit 1981. Hierna barstte Bullet The Blue Sky los, van de eenvoud en intimiteit naar het experiment in een seconde of tien. Bono blafte deze song door een megafoon terwijl wij gebombardeerd werden met beelden uit oorlogsgebieden.

Antigif tegen het cynisme

GettyImages-491463554.jpg

© Jordi Vidal Redferns

In de intro van Where The Streets Have No Name haalt Bono zijn geweten boven en heeft hij het even over de vluchtelingencrisis, want was het niet zijn goeie vriend Mandela die ooit zei “It always seems impossible until it’s done?” Er is altijd al lacherig gedaan over het geweten van U2 en de positie van Bono als wereldverbeteraar, maar feit is dat Bono een forum krijgt dat hem in de positie stelt om dingen aan te kunnen kaarten of zelfs te kunnen veranderen. Als hij later nog zegt dat geen probleem onoplosbaar zou zijn als we de positieve energie die in de zaal hing zouden kunnen vertalen naar de wereld, dan geloven we zelfs dat Bono U2 gebruikt als antigif tegen cynisme.

Na Pride (In The Name Of Love) en überklassieker With Or Without You werd de bisronde afgetrapt met City Of Blinding Lights en Beautiful Day, twee nummers waarvan we vooraf dachten dat ze te licht zouden wegen voor de bisronde, maar die net door hun euforisch gehalte de zwaarte van voorheen (oorlog, vluchtelingen, enz.) weer draaglijk maken. Wanneer Bono voor Beautiful Day een klein meisje uit het publiek op het podium haalt en haar vertelt dat zij van deze dag een mooie dag heeft gemaakt, kan je daar lacherig over doen, maar je kan ook gewoon geloven dat hij het meent.

Nog een boodschapje over AIDS voor de RED-campagne en een mooi akoestisch Mother And Child Reunion van Paul Simon leidt One in, grotendeels door het publiek gezongen.

Wel vergeven, nog niet vergeten

Het is het einde van een show die onze stoutste verwachtingen overtrof. Muzikaal snedig, visueel verbluffend én met een perfect uitgebalanceerde setlist waar zowel de doorwinterde als de nieuwe of oppervlakkige fan tevreden mee huiswaarts kan keren.

Ga er maar eens aan staan als je 25 songs moet kiezen uit dertien platen. Songs Of Innocence is bij deze nog niet vergeven, maar wel bijna vergeten.

Lees meer

Concerten Music Play

Jouw reactie?