Youth Lagoon sluit in stijl af in Trix

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Op 1 februari jongstleden kondigde Trevor Powers aan dat hij niets meer te vertellen had via zijn soloproject Youth Lagoon en daarom had besloten om er na deze tournee mee te stoppen. Aangezien het dus de laatste kans was om deze enigmatische artiest op Belgische bodem aan het werk te zien, trokken we op Valentijnsdag naar Trix om ons tezamen met een zaal vol onbekenden over te geven aan onze liefde voor muziek.

Openen deed Youth Lagoon, dat bestond uit Trevor en drie kompanen, met No One Can Tell, dat zich aandient als een nummer dat wordt omgeven door een aura dat zo aan de eighties doet denken dat het in onze fantasie een obligate Millet-jas droeg. Het is trouwens duidelijk dat Youth Lagoon zich op zijn laatste cd, Savage Hills Ballroom, veel meer van zware elektronica bedient dan op de twee voorgangers, The Year of Hibernation en Wondrous Bughouse, waar respectievelijk piano en psychedelica de boventoon voerden. Ook Highway Patrol Stun Gun ging live verder op dit elan, en uiteindelijk zouden ook Again en Officer Telephone hieraan voldoen.

Terwijl Cannons op plaat redelijk frêle klinkt, werd dit gisteren op een veel stevigere wijze afgewerkt. Dit hield evenwel in dat de subtiele riedels af en toe werden verzwolgen door de overige geluiden, zoals het drumstel dat te luid stond afgesteld, wat ook het geval was bij opvolger Rotten Human.

Nadien bracht Sleep Paralysis een eerste rustpunt, dat zich op het einde echter kenmerkte door sporadische uitbarstingen tijdens dewelke Trevor over het podium brieste als was hij een losgeslagen dirigent of Animal van The Muppet Show. Toen Youth Lagoon in het midden van de set Doll’s Estate speelde, zagen we de aandacht van het publiek duidelijk verslappen. Het was een rare keuze om een zacht, instrumentaal nummer, dat niet kan vertrouwen op een goed in het gehoor liggende pianoriedel om het publiek vast te grijpen, op zo’n cruciaal ogenblik te droppen. Gelukkig beschikte July wel over de kwaliteiten die het voorgaande ontbeerde, waardoor de lethargische sfeer die even had geheerst ogenblikkelijk verdween.

Waren wij vroeger steeds aan het twijfelen of The Knower ons wel of niet overtuigde, dan heeft de liveversie ons overstag doen gaan, zeker vanaf het ogenblik dat het slagwerk inviel. Aangedreven door een pompende ritmesectie ontwikkelde dit nummer zich tot een van de hoogtepunten. Ook afsluiter Dropla viel in deze categorie.

Na een korte onderbreking die gepaard ging met een uitbundig applaus, betrad de band opnieuw het podium om Mute te spelen, dat werd begeleid door een aanstekelijke drumpartij en waarvan het hemels uitgesponnen instrumentale gedeelte het publiek in een collectieve roes onderdompelde. Toen de overige bandleden wederom in de coulissen waren verdwenen, trakteerde Trevor ons vanachter zijn klavier ten slotte nog op een intieme versie van Seventeen. Het was tijdens dit emotionele ogenblik dat er zich een magische spanning voordeed doordat het gehele publiek de adem inhield om zich volledig te kunnen concentreren op dit wondermooie stuk muziek. Het was enigszins spijtig te beseffen dat we de originele versie – met het handgeklap en die fantastische gitaarpartij – nooit live te horen zouden krijgen, maar die gedachte werd ruimschoots gecompenseerd door wat we uiteindelijk mochten aanschouwen.

Op deze noot sloot Youth Lagoon een van zijn allerlaatste shows ooit af. Het is daarom eens zo jammer dat het optreden niet bijster lang duurde. Van ons – en we vermoeden dat we hierin niet alleen staan – hadden Trevor en co gerust nog wat nummers van de eerste twee cd’s mogen spelen, zoals Raspberry Cane of Montana. Met dit optreden nemen we dus afscheid van een even origineel als eigenzinnig muzikaal project. We hopen – en gaan er ook van uit – dat Trevor ons zal kunnen verblijden met zijn toekomstige ondernemingen.