DUNK! Festival 2016: goed, beter, best?

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

DUNK! 2016 had op papier alles om een van de beste edities ooit te worden; uitzonderlijk goed weer, een fantastische line-up en een goede voorverkoop. De organisatie had voor dit jaar ook hun infrastructuur herbekeken en maakten enkele noemenswaardige verbeteringen, met als belangrijkste een derde tent met merchstanden, chillzone en extra bar. Geen overbodige luxe met een genadeloos brandende zon.

Maar goed, the proof of the pudding is in the tasting dus trokken wij, net als een goeie 800 anderen, naar het landelijke Velzeke bij Zottegem om ons drie dagen te laten overrompelen door het beste wat de post-wereld op muzikaal vlak te bieden heeft. We merkten meteen de verbeteringen op, wierpen snel een blik in de merchtent en kochten onze eerste lading bonnetjes. En daar viel meteen iets op; de prijs van de catering was gevoelig omhoog gegaan. De reden is natuurlijk dat onze armzalige Vlaamse Regering het niet meer nodig vond om dit festival, één van de grootste post-rockfestivals TER WERELD, te ondersteunen. Maar goed, later daarover meer. First things first: muziek!

Donderdag: Stargazer blaast Main Stage weg

Op donderdag begonnen we onze muzikale trip bij de Fransen van Fall of Messiah op de Main Stage. Goeie opener, snedige songs met regelmatig (voorspelbare) tempowisselingen en wat screams er tussen. Niets memorabel maar ook niet slecht. Dan deden de Finnen van Slowrun het beter op de Stargazer Stage. Met hun klassieke post-rockstructuren vonden ze uiteraard het warm water niet uit maar ze voerden alles wel goed uit. Een degelijke show. Environments tekenden voor een eerste hoogtepuntje. Achteraf waren er veel gemengde reacties maar wij waren van in het begin mee met de show waardoor wij enkel lovende woorden hadden voor de jonge Roemenen. Toegegeven, er is nog werk aan - iets teveel ideeën, iets te weinig samenhang - maar een vergelijking met een live-versie van Oneohtrix Point Never vonden we niet eens vergezocht. Dat zegt genoeg. Ten slotte zou ook Nils Gröndahl nog zorgen voor een extatisch moment op de Stargazer Stage. De noise die hij creëerde met zijn viool, stem en effectpedalen zou nog lang blijven nazinderen in onze gedachten. De repetitieve drone-y, laag-per-laag-opgebouwde muziek deed denken aan Sunn O))) terwijl de luide noise-uitspattingen meer aan destructivo's à la The Eye of Time deden denken.

Op de Main Stage gebeurde er natuurlijk ook vanalles. De heren én dame van Obscure Sphinx mochten ons proberen overtuigen met hun beenharde post-metal. Initieel deden ze dat heel goed; het instrumentaal gedeelte van de opener had ons lichaam al volledig overgenomen alvorens er opeens ook screams en grunts van een wild dansende frontzangeres bovenop kwamen. 'Dit kan niet fout lopen', dachten we. Maar dat deed het uiteindelijk wel wanneer de zangeres iets teveel voor onstabiele cleane zang koos. Within Temptation came to mind alleen voert die frontvrouw het voorgenoemde wél goed uit. Gemiste kans want het begon zo veelbelovend. Ook Tides From Nebula kon niet helemaal overtuigen. Begrijp ons niet verkeerd; het was een epische post-rockshow met een fenomenale belichting (as always!) maar eerlijk: we zagen dit al iets teveel. Door het grote showelement misten we wat ziel, wat puurheid in de muziek. En dan kwam de headliner van dag 1: 65daysofstatic. Als immense fans doet het volgende ons pijn om mee te delen maar dit was misschien wel een overbodige headliner. De Britten begonnen hun show zoals ze dat drie jaar geleden ook deden en bleven teveel vast zitten in een routineuze vertoning van hun elektronische experimenten. Op het einde kregen we dan nog wat toegiften in de vorm van ouder werk maar na 'Radio Protector' en 'Safe Passage' kreeg de band eigenlijk maar een matig applaus. Bisnummer 'Retreat! Retreat!' kon dan wel weer rekenen op een overweldigend applaus maar het kwaad was toen al wat geschied. Wij kijken nog steeds uit naar het nieuwe album, dat ook zal fungeren als soundtrack voor een sci-fi game, maar eerlijk... Het is misschien wat vergane glorie. Spijtig.

Vrijdag: one Consouling stage to rule them all

Een dag op DUNK! start je natuurlijk altijd met het gratis ontbijt, een vaste waarde die de organisatie weigert op te geven. We kunnen hen geen ongelijk geven want we zijn er zeker van dat dit bij draagt tot de uitstekende sfeer waarvoor DUNK! zó gekend staat. Verder wakker worden deden we daarna op de camping met onze fijne Duitse buren, wat bevriende reporters en een Australiër die we via Twitter gratis bier hadden beloofd. Er stond natuurlijk ook weer veel muziek op het programma. In het totaal telde de line-up trouwens 37 artiesten die je ALLEMAAL live kan zien zonder overlap. Dat vindt men toch nergens meer?

Op vrijdag was de organisatie een samenwerking aangegaan met het Gentse Consouling label. Zij programmeerden de hele dag artiesten uit hun stal op de Stargazer stage en dat, ja, dat was een schot in de roos. Het begon met Monnik die de lat meteen metershoog legde met zijn ambient gitaardrones. De bandnaam verwijst natuurlijk naar religie en de atmosfeer die hij creëerde met zijn muziek deed ook al snel spiritueel aan. Eleanora tapte uit een ander vaatje en blies ons en de rest van het talrijk aanwezige publiek genadeloos weg met hun mix van post-hardcore (post-Converge) en sludge. De viscerale performance stond meteen als een van de hoogtepunten in ons geheugen gegrift. Ook Barst gaf ons tijd om te graven in eigen ziel en leed. Hoe slechts één man zo'n muren van pijnlijk perfecte loudness kan opwerpen, het blijft ons een raadsel maar wat zijn we blij dat Consouling dit talent ondersteunt.

YODOK III stond al sinds lang met stip aangeduid op ons programma want deze mix van rock, jazz, klassiek en ambient wilden we écht niet missen. Zeiden we al dat er heel wat improvisatie aan te pas kwam? Het trio bestaat duidelijk uit extreem getalenteerde muzikanten die, zelfs met technische problemen, elkaar perfect aanvoelden en op het einde van het optreden een genadeloze climax wisten te bereiken. De tent werd afgesloten door CHVE, het soloproject van Amenra-frontman Colin H Van Eeckhout. Zijn bezwerende muziek kan ons immer bekoren en ook op DUNK! was dat niet anders. Van in het begin gingen we samen met de muzikant in een trance. De setting was ideaal; like-minded crowd, de brandende vlam, de zwart-witte projecties, de aparte sound van de draailier, de traag opgebouwde muzikale laagjes en de begeleidende stem van Colin... Meer heeft een mens toch niet nodig?

Maar ook de programmatie van de Main Stage was op zaterdag on point. Wij begonnen met Baikonur, een Chileense band die zowat de grootste post-rockband van Latijns-Amerika zijn maar nog nooit eerder in Europa speelden. En dat, liefste lezer, is jammer want Baikonur stelde niet teleur met hun show: dromerig maar niet te, dramatisch maar niet te, episch maar niet te. About the right amount of everything dus. Het was ook wel eens goed om wat verfrissende, Latijnse invloeden in post-rock te horen met funky gitaarlijnen en opzwepende drumlijnen. Dat ze maar snel nog eens langs komen. Kokomo is dan weer een oude gekende op DUNK!. Hun laatste album brachten de Duitsers zelfs uit op het platenlabel van het festival (een absolute must-buy trouwens, die Monochrome Noise Love). De plaat werd reeds goedgekeurd voor het festival en ook live overtuigden de nummers moeiteloos. De donkere post-metal sleepte zich in nummers als publieksfavoriet 'Go Mordecai!' krachtig naar een climax. De extra gitarist die ze sinds kort inlijfden droeg zeker mee bij het nieuwe, vollere geluid van de Duitsers. My Sleeping Karma liet er ook geen gras over groeien. Een beetje een atypische band op deze line-up aangezien de Duitsers meer in het stonerspectrum te vinden zijn maar eerlijk; wat hadden we plezier. Hun nummers over verlichting met verwijzingen naar het hinduïstisch geloof wisten ons zowel te hypnotiseren als te instigeren. En we waren niet alleen, hoewel de temperaturen in de tent ondertussen opliepen tot boven de 30 graden. Nat van het zweet zochten we na de show dan toch ook even verfrissing op.

De avond brak aan en het werd tijd voor het dubbeltje headliners uit Amerika. Pelican deed waar het voor geboekt was en brak alles dus met loeiharde precisie af. Hun laatste album Forever Becoming dateert alweer van 2013 maar speelde wel nog de hoofdrol tijdens het optreden. Toch was het duidelijk dat de set opgebouwd werd rond de twee laatste, oudere nummers; 'Last Day of Winter' en het allesverzengende 'Mammoth'. Hier willen we nogmaals wijzen op de fe-no-me-nale lichtshows die steeds op DUNK! te vinden zijn. Ook het geluid zat (op enkele defectjes op de Stargazer na) telkens weer zo fenomenaal goed. En dat tilt bands al eens naar een hoger niveau. Zo ook This Will Destroy You. De laatste keer dat we de Amerikanen aan het werk zagen, konden ze ons maar matig begeesteren. Deze keer bleven we echter sprakeloos achter na hun set. Geen werk voor de lichtman aangezien de band ervoor koos om in volledige duisternis op te treden met enkel twee headlamps. Dat alleen al zorgde voor een aparte sfeer die de focus ook meteen op de muziek legde. 'Burial on the Presidio Banks' tekende voor een vroeg hoogtepunt in de set, bijgestaan door nummers uit hun laatste plaat uit 2014. 'Grandfather Clock' is en blijft een fenomenaal nummer maar vooral het duo bisnummers, 'A Three-Legged Workhorse' en 'Quiet', droegen bij tot de extase van het aanwezige publiek. Wij zijn er zeker van; iedereen kroop moe maar tevreden zijn bed in. Of zakte af naar de klassieke afterparty door de legendary fries guys.

Zaterdag: een wereldpremière in Velzeke

De zon scheen wederom genadeloos op de glooiende velden van Velzeke wanneer we aan het aperitieven zijn voor de verjaardag van onze Duitse buurman. Verjaren op DUNK!, dat moet fantastisch zijn. Ook fantastisch was The Hirsch Effekt, eveneens uit Duitsland. Hun metalcore was meer dan enkel metalcore. De heren trokken ons moeiteloos mee in hun strakke, springerige, chaotische wereld en terwijl wij aan 't sterven waren van de hitte, konden we ons enkel voorstellen hoe warm het moet geweest zijn voor hen. Respect! Het volgende op de agenda werd een specialleke want Kokomo kwam hun topperformance van een dag eerder nog eens overdoen in het midden van het bos. Het wordt stilaan een vaste waarde op het festival, die geheime bosshows. In de idyllische setting van de pure natuur een post-metalband het beste van zichzelf laten geven, is trouwens niet zo vreemd als het klinkt. Het bewees vooral dat de muziek van Kokomo zelf ook heel puur is. Topervaring die niet in woorden te omschrijven valt. Het enige jammere was dat deze show zorgde voor de enige overlap op het volledige weekend waardoor we Wyatt E. misten, een show waar we eigenlijk wel naar uitgekeken hadden en waar we enkel positieve dingen van hoorden. Na het bos zakten we af naar de Main waar Nordic Giants net de eerste noten van zijn set speelde. Belangrijk bij hen is de show rondom de muziek. Het filmische karakter van hun ambient post-rock met elektronische invloeden werd in de verf gezet door live ook daadwerkelijk filmbeelden te gebruiken als visuals. Het gehele concert voelde daardoor als de live kruisbestuiving tussen film en muziek. Indrukwekkend om te zien.

Na een pauze - we hadden ten slotte een verjaardag te vieren - begonnen we aan de avondshift met Syndrome op de Stargazer Stage. Mathieu kennen we natuurlijk van Amenra maar ook zijn soloproject kan ons steeds bekoren. De emotionele soundscapes die hij met zijn gitaar creëerde, beroerden moeiteloos onze ziel. Hij speelde zijn gekende epos Now and Forever en ook wat nieuw werk als sneakpeak van het album dat binnenkort op Consouling zal verschijnen. Iets om naar uit te kijken.

Maar dan was het tijd voor iets wat enkel DUNK! voor elkaar kan krijgen; Collapse Under The Empire is een bekende band in de scene maar ze speelden nog nooit een live show. Wij markeerden hun naam dus met dikke stift op ons programma en ze stelden niet teleur. Als je zonder enige try-out een show als dit kunt neer zetten, ja, dan kun je niet anders dan besluiten dat deze muzikanten immens getalenteerd en op elkaar ingespeeld zijn. In de studio dan. Goed, je merkte natuurlijk aan de sound dat het allemaal iets te studioclean klonk (holle drums, soms iets te weinig effect op de gitaren) en er zaten wel wat kleine dingen voorgeprogrammeerd om op zeker te spelen maar desalniettemin verlieten wij de tent met enorm veel respect voor deze band. Op DUNK! spelen betekent als post-rockband ook dat werkelijk alle ogen van de scene op je gericht zijn. Nog zo'n band die ons volledig uit ons lood sloeg, was Yndi Halda. De Britten hadden strijkers mee en ja, daar hebben we nu eenmaal een enorm zwak voor. Wanneer ze halfweg hun emotionele show bekenden dat ze maar vijf vinyls mee hadden van hun laatste release, haastten wij ons na de show richting merch (met succes!) om ook thuis nog veel na te kunnen genieten van deze sublieme show.

Ook op de Stargazer Stage kwam het festival op z'n einde met arms and sleepers. Twee jaar geleden zagen wij de Amerikaanse band als duo aan het werk op de toen nog geïmproviseerde tweede stage. Deze keer waren ze er dus weer bij maar mét full band om hun tiende verjaardag te vieren. Hun minimalistische triphop bleek een aangename verademing tussen al het gitaargeweld van de afgelopen drie dagen. We betrapten onszelf zowaar op wat danspasjes. Afsluiter van dienst op de Main was Russian Circles, een band die al heel lang op het verlanglijstje van de organisatie prijkte. Wederom een band die ons op eerdere livemomenten slechts matig kon boeien maar die ons op het ideale podium van DUNK! wegbliezen met een verschroeiende, loeiharde post-metalshow. Episch was het zeker. Meer woorden hoeven we daar niet aan vuil te maken.

Besluit: fuck you, Vlaamse Regering! Leve DUNK!

Harde woorden, dat beseffen we maar het ziekmakende wanbeleid van de Vlaamse Regering bereikte voor ons een persoonlijk kookpunt toen de organisatie van het festival in maart bekend maakte dat ze naast een projectsubsidie van de Vlaamse Regering grepen. Is dat hun fout? Allerminst. We spreken hier over een wereldwijd immens geapprecieerd festival dat het grootste binnen zijn niche is. Oke, het is niche maar er zijn bijvoorbeeld weinig festivals in België met het internationale karakter van DUNK!. Niet enkel vertegenwoordigden de bands maar liefst 14 uiteenlopende nationaliteiten maar ook het publiek komt van alle windstreken. Australië, Brazilië, Egypte, Duitsland, Amerika, Jemen, China, Groot-Brittanië, Frankrijk, Nederland, Spanje, Italië, Slovenië, Rusland, Polen... En dan noemen we enkel nog maar diegene op waar wij ook daadwerkelijk een gesprek mee hadden. Werkelijk, wij kunnen enkel een positief dossier over DUNK! maken. Maar goed, met een regering zo incompetent als deze snappen we dat het punt gemist wordt.

Mocht DUNK! dit overleven, komen ze hier sterker dan ooit als volledig onafhankelijke organisatie uit. En dat is wat we nodig hebben nu, meer dan ooit. Wij kijken alvast uit naar de volgende editie. De familiale sfeer, de gratis koffie, de wandelingen in de bossen, de legendarische afterparties, de fenomenale liveshows, de ongeziene lichtshows... DUNK! is altijd een verrijkende ervaring, keer op keer.