Noel Gallagher zeldzame uitschieter op dag 2 van Pukkelpop

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

De tweede dag van Pukkelpop kondigde zich aan als een zwoele dag, maar overtrekkende wolken en een regenbui brachten enkel een druilerig sfeertje. Het weer en enkele matige optredens maakten dit echter een van mijn mindere dagen op de wei.

Na een wat late start van de dag voor mij en omzwervingen via een degelijke Jamie Woon en het geweld van Comeback Kid begaf ik mij naar Jack Garratt. De duivel-doet-al van deze Pukkelpop. Het is een hele taak om tien instrumenten door elkaar te bespelen, te zingen en dit nog eens goed te doen. Een beetje geholpen door een serieuze regenbui liep de Marquee toch bijna zo goed als vol. Zijn optreden doet in het begin indrukwekkend aan, maar al gauw kreeg je als festivalganger het gevoel dat je naar een uitslover aan het kijken was. Het geheel was iets te chaotisch om lang van te genieten.
Al even chaotisch en met lichte Rihanna-allures nam Crystal Castles daarna de Marquee over. Hun eerste tien minuten tot een kwartier werd gevuld door een tape af te spelen, voordat Ethan Kath en Edith Frances eindelijk besloten om Concrete op het publiek af te vuren. Wat volgde was een weinig subtiele show met bonkende beats en agressieve Nintendo-tunes. Al bij al niet te slecht en goed om op gang te komen, maar een show vol weinig verrassingen en daar kon zelfs het bescheiden hitje Not in Love niet veel aan veranderen.
Van alle artiesten op de wei van Pukkelpop waren Noel Gallagher (en zijn) High Flying Birds degene met de meeste metier op het podium. Dat bleek echter niet genoeg om al knallend van start te gaan. De traditionele opener Everybody’s On The Run kon niet direct overtuigen, net zoals de stem van Gallagher die toch heel wat scheuren vertoonde. De Mancunian wist echter zich al snel te herpakken en het eerst matig opgekomen publiek begon uiteindelijk toch aan te zwellen. Natuurlijk zat iedereen te wachten op enkele klassiekers van Oasis en dat kwam al snel met een strakke uitvoering van Champagne Supernova. Toen het tijd werd om af te sluiten deerde het druilige weer geen enkele festivalganger meer. Onnodig om te zeggen dat Don’t Look Back in Anger en Wonderwall foutloos werden meegezongen.
 

Chemieloos

Een ander verhaal was het voor The Chemical Brothers. De headliner van vrijdagavond kon nooit de verwachtingen waarmaken. Het dj-duo bestaande uit Tom Rowlands en Ed Simons bracht een bijna schaamteloze kopie van hun optreden op Rock Werchter vorig jaar. De show die opende met Hey Boy Hey Girl bracht het publiek nochtans direct op een hoogtepunt, maar alles viel al snel in het water nadat er nog wat tegengesparteld werd met Do It Again en Believe. Van het nieuwe werk kon alleen Go overtuigen. Hoe je het ook bekeek een show met teveel dieptepunten om een headliner waardig te zijn. Laten we hopen dat de Britten door de daling van de Britse pond na de Brexit toch wat minder verdiend hebben aan deze zwakke vertoning.
Mijn keuze om op tijd te vertrekken en de Marquee te betreden voor M83 bleek daarna wel de juiste te zijn. Waar de show traag op gang kwam met de wat kitscherige en campy muziek van de Franse band, bracht de zangeres Mai Lan de nodige schwung in het optreden met Bibi the Dog. Tot daarvoor was de pracht van het optreden enkel te bewonderen in de sterrenachtergrond. Midnight City en Outro moesten toen nog komen en daarna was het publiek helemaal in de mood om het op een dansen te zetten.