Na veel zuchten, zwoegen en schuiven zijn we eruit: dit zijn de 25 beste platen van het jaar 2016

We nemen onze lijstjes serieus. Een longlist van 75 platen die het afgelopen jaar verschenen zijn hebben we herbeluisterd, daarvan zijn er 25 overgebleven waarmee we aan de slag zijn gegaan. Muzikaal gaat het alle richtingen en windstreken uit, maar wij zijn er zeker van: deze platen zullen stuk voor stuk de tand des tijds doorstaan. 

1. Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree

 

Naast de mooiste plaat van het jaar (volgens ons) was dit ook één van de moeilijkst te beoordelen. Want hoe oordeel je over een vader die rouwt om de dood van zijn zoon? Skeleton Tree is met zijn acht nummers en veertig minuten de kortste plaat die Nick Cave ooit met zijn Bad Seeds heeft afgeleverd, maar op één of andere manier duurt ze net lang genoeg.

Net als in de bijhorende documentaire One More Time With Feeling - die hij draaide om een promotour over de plaat te kunnen vermijden - laat Cave in zijn ziel kijken. Naar verluidt haatte hij zelfs één derde van de film wegens te intiem. Meer dan op iedere eerdere plaat klinkt er een enorme drang door in de songs: het moest er allemaal eens uit. Dat de teksten daarbij minder gepolijst zijn dan anders is zelfs een meerwaarde.

2. Radiohead - A Moon Shaped Pool

 

Vijf jaar zat er tussen deze plaat en het zeer experimentele The King Of Limbs. Wie schrik heeft gekregen van Radiohead door TKOL moet toch maar eens naar deze luisteren: rustiger zijn ze nooit eerder geweest. Veel piano en veel strijkers op deze plaat. Thom Yorke had een breuk van zich af te schrijven en Jonny Greenwood heeft het filmische karakter van zijn filmsoundtracks vertaalt naar het universum van Radiohead.

Toen we Radiohead in Amsterdam zagen in mei waren ze in topvorm. Als we dus één tip mogen geven voor 2017: mis ze niet volgende festivalzomer, hetzij op Arras, hetzij op Best Kept Secret, hetzij op Rock Werchter.

3. Bon Iver - 22, A Million

 

Toegegeven, het is even wennen aan deze plaat. Bon Iver heeft de laatste jaren met heel veel artiesten samengewerkt, waaronder met Kanye West en James Blake, en dat hoor je eraan. Waar bovenstaande 8 (circle) - de titels hebben allemaal iets met symbolen en letters - nog een traditionele ballad à la George Michael is (en dat is een compliment) zit de plaat vol rariteiten.

Kleine bliepjes en kraakjes, een a capella nummer of een liedje dat je doet denken dat je cd-speler dan wel iPod het begeven heeft: het staat allemaal op deze plaat. Het is de meest vrije en veelzijdige plaat die Bon Iver tot nu toe al heeft gemaakt en wie ze een paar keer beluistert, gaat van elk kraakje en bliepje houden.

4. David Bowie - * (Blackstar)

 

2016 was ook het jaar waarin we veel te vaak moesten rouwen om grootheden. David Bowie was de eerste. Hij had net daarvoor - op zijn verjaardag - een nieuw album uitgebracht. Enkele dagen later bleek het een muzikaal testament. Het gaf de plaat en de nummers die erop staan een heel andere betekenis en lading mee.

Los daarvan is Blackstar ook gewoon een ijzersterke plaat. Een David Bowie die zichzelf een laatste keer opnieuw weet uit te vinden en afscheid neemt met een jazzplaat. Blackstar is een gedurfde plaat waar amper zeven nummers op staan. De titeltrack duurt al tien minuten.

5. Anderson .Paak - Malibu

 

Gelukkig mocht het tussen het rouwen en wenen door ook af en toe zonnig in 2016. Hoewel al in januari uitgebracht was Malibu van Anderson .Paak de ideale zomerplaat. Anderson .Paak staat nu in de longlist van BBC Sound Of 2017 maar daar ze dus rijkelijk laat mee. 2016 was al het jaar van .Paak met onder meer een onvergetelijk optreden op de Main Stage van Pukkelpop.

Malibu is een heerlijk zonnige hiphopplaat vol soulinvloeden waarop .Paak laat horen dat hij zijn klassiekers - van Stevie Wonder tot Prince - kent en kan kneden tot iets wat helemaal .Paak wordt. Wij wachten op de eerste televisieserie die zich afspeelt op een zonnig strand en deze Malibu - de plaat duurt een uur! - als soundtrack gebuikt.

6. Solange - A Seat At The Table

 

Zus Beyoncé bracht ook een plaat uit in 2016 en kreeg daar veel meer media-aandacht voor, maar wij vonden deze A Seat At The Table ongeveer een miljoen keer sterker dan Lemonade van de grote zus. Solange komt ook met boodschappen, maar roept ze niet in je oor en stompt ze niet in je maag. Haar plaat is coherent (wat Lemonade niet was) ondanks de vele interludes en ook veelal subtiel en minimalistisch, maar net daardoor ga je met meer aandacht luisteren naar wat ze te zeggen heeft.

A Seat At The Table is de derde plaat van Solange, we zijn bereid de twee voorgaande te vergeten en deze als de start te beschouwen. Solange heeft een plaat gemaakt voor de fans van de veel te vroeg overleden Aaliyah. En ze is niet langer alleen maar "de zus van."

7. Angel Olsen - MY WOMAN

 

Nog een derde plaat en eveneens een nieuw begin: op MY WOMAN slaat Angel Olsen resoluut een nieuwe richting in. De ene keer uit zich dat in een extreem popgevoelig nummer als Shut Up Kiss Me, een andere keer in pure melancholie (Those Wore The Days) of een krachtdadig nummer mét gitaarsolo's (Sister).

MY WOMAN doet ons alvast snakken naar meer van Angel Olsen, want ze heeft haar vrijheid gevonden en als ze ons één ding heeft duidelijk gemaakt met deze plaat, dan is het wel dat ze heel veel in haar mars heeft.

8. A Tribe Called Quest - We Got It From Here...Thank You 4 Your Service

 

Te weinig groepen nemen hun eigen einde in handen, A Tribe Called Quest doet het wel. Ze nemen afscheid met hun eerste album in achttien (!) jaar en hebben een mooi clubje verzameld van collega's en artiesten die toevallig ook fan zijn van de rapgroep. Het gastenlijstje is indrukwekkend. Doen allemaal mee: Busta Rhymes, André 3000 van OutKast, Kanye West, Anderson .Paak en Kendrick Lamar, maar ook minder evidente gasten als Elton John en Jack White.

Daarnaast zijn de songs ook gewoon sterk en aanstekelijk en wordt er meer dan één keer gerefereerd aan de niet zo fijne actualiteit. In het bovenstaande nummer bijvoorbeeld rappen ze "All you black folks, you must go / All you Mexicans, you must go / And all you poor folks, you must go / Muslims and gays: boy, we hate your ways." En nee, dat is niet hun persoonlijke overtuiging.

9. Leonard Cohen - You Want It Darker

 

Het tweede icoon waarvan we afscheid moesten nemen in 2016 gaf ons ook nog een muzikaal testament mee waarbij we konden rouwen. Leonard Cohen is uiteindelijk 'maar' gestrand op nummer negen, maar dat zegt alleen maar iets over hoe sterk het muzikale jaar 2016 was, want deze plaat is uitstekend en heeft ons regelmatig doen slikken/een traantje doen wegpinken.

"I'm leaving the table/I'm out of the game" zingt Cohen op deze plaat. Het bleken helaas profetische woorden.

10. Tindersticks - The Waiting Room

 

Bands die de kracht van het understatement verstaan, ze zijn zeldzaam. De meeste bands willen meer en luider en groter en denken dat dat hen automatisch kracht zal geven. Soms zit de kracht echter net in het uitkleden, in het minder willen, het schrappen. Tindersticks bewijzen dat op hun elfde album.

In zijn instrumentatie is The Waiting Room sober, dienend en subtiel, zoals we van Tindersticks gewend zijn. Zo is het een feit dat de stem van Stuart Staples, die altijd op het randje van huilen lijkt te staan, meer kracht heeft als ze door een enkele aanraking op een keyboard ondersteund wordt zoals in Second Chance Man of zoals in het titelnummer. Het geheel is een pareltje, maar opbeuren zal het niet doen.

11. Mad About Mountains - Radio Harlaz

 

Net buiten de top 10 vallen is altijd een beetje sneu, maar Mad About Mountains zijn toch maar mooi de eerste Belgen in dit lijstje. De nog veel te onbekende groep heeft een prachtplaat gemaakt die zijdelings is geïnspireerd door countryzanger en zeer gewaardeerd sessiemuzikant Glen Campbell (hij was aanwezig bij zowat alle opnames van The Beach Boys) die nog terwijl er alzheimer bij hem was vastgesteld op tournee ging.

Radio Harlaz leunt daar zachtjes bij aan en vertelt het verhaal van een naamloos koppel dat de grip verliest op elkaar en op het geheugen. Toen we gingen zoeken naar de concertagenda van Mad About Mountains zagen we amper concerten op het programma staan. Dat mag veranderen.

12. Wilco - Schmilco

 

Muzikaal sluiten deze mooi bij de bovenstaande aan. Wilco heeft dit jaar hun tiende album uitgebracht, een plaat die ons veel beter beviel dan hun Star Wars van vorig jaar en die in onze ogen en oren ook veel meer Wilco was.

De band is op deze plaat helemaal terug naar de basis gekeerd en heeft een plaat vol kleine en eenvoudige, maar vooral ook heel persoonlijke liedjes gemaakt. Het plezier zit 'm in de kleine details die de nummers toch weer helemaal Wilco maken.

13. TaxiWars - Fever

 

Tom Barman heeft geen zittend gat. In de zomer van 2016 trad hij zowel op met dEUS als met zijn andere projecten Magnus en TaxiWars. Ondertussen was hij ook nog bezig met de voorbereiding van zijn tweede film en werkt hij aan een nieuw album voor zowel dEUS als Magnus.

In 2016 bracht hij één plaat uit: Fever, de tweede van TaxiWars, en die is een grote meevaller. De debuutplaat van dit jazzproject (uit 2015) waren we snel beu gehoord, maar deze Fever klinkt veel vrijer en spannender. Er is meer ruimte voor experiment, de nummers en de teksten zijn beter en TaxiWars klinkt veel meer als een echte groep.

14. Ry X - Dawn

 

De aanloop naar Dawn was met zijn anderhalf jaar eerder naar de lange kant en na het droppen van verschillende video's in die periode wisten we ook al wat we konden verwachten van Ry X. Voeg de hoge stemmen van Bon Iver en James Vincent McMorrow samen met hier en daar een streepje James Blake en je hebt Ry X.

Niets origineels dus, maar wat hij doet, doet hij verdomd goed. Dawni is een zeer aangename koptelefoonplaat geworden om bij weg te dromen, zachtjes bij te huilen of - af en toe ook - om stilletjes op te dansen.

15. Warhaus - We Fucked A Flame Into Being

 

2016 was ook het jaar waarin Balthazar een pauze inlaste (na de zomerfestivals) en de helft van de groep zijn soloproject lanceerde. Met voorsprong de strafste was Warhaus van Maarten Devoldere, één van de twee frontmannen.

De eerste single The Good Lie was meteen een schot in de roos - goed voor 21 weken in De Afrekening - en de bijhorende plaat (nr. 1 in de Ultratop Album Charts) was dat ook. We Fucked A Flame Into Being is naast een lekker bekkende titel ook een behoorlijk straffe plaat.

16. Merchandise - A Corpse Wired For Sound

 

Met After The End beleefde Merchandise twee jaar geleden een bescheiden doorbraakje. Merchandise is één van die bands die tegenwoordig - en er zijn er meer - de jaren 80 helemaal terugbrengt.

Op hun debuut deden ze niet zelden aan The Smiths denken en als het dat niet was, dan wel aan Echo & The Bunnymen. Dat is op de tweede plaat niet veranderd. De songs zijn nog even aanstekelijk, rijk en sterk.

17. Whitney - Light Upon The Lake

 

Het was een ietwat vreemde keuze van de organisatoren van Pukkelpop om Whitney de voorbije zomer in De Lift te programmeren, het nieuwe kleine podium voor ontdekkingen, terwijl ze toch al wat stof hadden doen opwaaien met hun debuutplaat Light Upon The Lake. Pitchfork bijvoorbeeld noemde de plaat fijn, warm en simpel en de perfecte soundtrack bij HBO-reeks Girls.

Maar nog mooier dan (jm) van Humo kon niemand het verwoorden in 2016: "Er staan tien liedjes op, en het zijn de mooiste liedjes die ik ken. Ik laat ze horen aan mijn dochtertje. Ze is nog maar één, maar telkens ik het plaatje opzet, laat ze haar innerlijke Bumba in de steek en zwemt er iets schrikbarend volwassens in haar ogen."

De bal is alleszins beginnen rollen voor Whitney, want eind oktober speelde de band niet één, maar twee concerten op dezelfde dag in AB Club omdat de eerste in geen tijd uitverkocht was.

18. The Low Anthem - Eyeland

 

Eyeland liet vijf jaar op zich wachten en was alles wat we niet verwacht hadden.Hang aan die laatste zin nog geen waardeoordeel vast. Het is niet omdat een plaat niet is wat we ervan verwacht hadden dat ze meteen slecht is. “Grillig”, dat is het woord dat we erop zouden kleven als ons erom gevraagd zou worden. En er is ons om gevraagd. Grillig dus, maar ook: beklijvend. We hebben geluisterd en nog eens geluisterd en nog eens en nog eens, in voortdurende pogingen om Eyeland te ontdekken en te herontdekken om de plaat uiteindelijk nog nergens te kunnen plaatsen.

De plaat bevat vreemde soundscapes (wat verwacht je anders van een nummer met als titel Wzgddrmtnwrdz), we horen drilboren of wat het ook moge zijn, we horen iemand Yellow Submarine van The Beatles fluiten (ook in Wzgddrmtnwrdz) en nooit hebben we een portie teringherrie feller aan het hart gedrukt dan Am I The Dream Or Am I The Dreamer, Maar Eyeland is niet alleen maar vreemd. Een nummer als In The Airport Mirror is gewoon mooi, Dream Killer is gewoon bloedmooi en In The Air Hockey Fire lijkt te steunen op een backing track die Beach House gemaakt zou kunnen hebben voor hun meesterwerk Bloom. Kortom: de nieuwe van The Low Anthem is voor de avonturiers onder ons.

19. Iggy Pop - Post Pop Depression

 

Iggy Pop heeft het nog eens gedaan, een écht goeie plaat gemaakt. Dat was lang geleden, maar Post Pop Depression is er dus eentje. De plaat werd schouder aan schouder gemaakt met Joshua Homme van Queens Of The Stone Age die je op de plaat ook hoort spelen en zingen, die mee aan de plaat heeft geschreven en ze heeft geproduceerd. Matt Helders van Arctic Monkeys bespeelt de drums en Dean Fertita (ook van QOTSA) is te horen op gitaar en bass.

Maar de plaat is meer dan wat bekende namen die de koppen bij elkaar hebben gestoken. Met Gardenia heeft Iggy Pop nog eens een nummer gemaakt dat de playlist van Studio Brussel haalde (en hoe lang was dat geleden?) en het beste nieuws is: de rest van de plaat moet niet voor dat nummer onderdoen. Beste plaat van Iggy Pop in tijden.

20. Drive-By Truckers - American Band

 

Bovenstaande videoclip lanceerden Dive-By Truckers niet toevallig op de dag dat de wereld te horen kreeg dat Donald Trump de volgende president van de Verenigde Staten zou worden. In hun twintigjarig bestaan hebben Drive-By Truckers al een stevige reputatie opgebouwd bij de liefhebbers van typische americana en southern rock. Ze hebben het midden gevonden tussen countrymuziek en Neil Young en klinken dan ook zo Amerikaans als wat, maar ze doen dat wel verdomd goed.

The Independent noemde American Band (hun elfde plaat) "eén van de beste platen van het jaar" en wij geven hen daarin gewoon gelijk.Op 6 maart spelen ze in Trix en het beste nieuws is: er zijn nog tickets.

21. Suede - Night Thoughts

 

Relatief onbekend bij ons, halfgoden in Groot-Brittannië. En toch liet Suede ook bij ons met het grootste gemak een AB vollopen waar het publiek op zijn zachtst gezegd dolenthousiast was. Daar bracht de band rond de charismatische frontman Brett Anderson hun nieuwe plaat integraal, ondersteund door filmbeelden.

Night Thoughts deed hier ondanks knappe singles als Outsiders en Like Kids onterecht weinig stof opwaaien.Een zevende album en een mooie toevoeging aan de discografie.

22. Childish Gambino - Awaken, My Love !!

 

Donald Glover is acteur, schrijver en comedian en was in 2016 te zien in zijn eigen uitstekende reeks Atlanta over een dertiger die manager wil worden van zijn rappende neef, maar daarnaast is Glover ook muzikant en maakte hij een uitstekende plaat met zijn project Childish Gambino.

Op Awaken, My Love !! gebeurt altijd net datgene dat je niet verwacht en dat maakt het een even moeilijk te verteren als verdomd plezierige plaat. In de reviews werden terecht vergelijkingen gemaakt enerzijds Prince en D'Angelo en anderzijds met experimentele funkgroepen uit de jaren 70 zoals Funkadelic en Sly And The Family Stone. Wie echter zat te wachten op een nieuw hiphop-album van Glover komt bedrogen uit.

23. Slaves - Take Control

 

Slaves is een Britse rock-/punkband die dit jaar met Take Control hun derde album hebben uitgebracht. Hoewel ze regelmatig worden opgenomen in de playlist van de Britse BBC Radio 1 (het equivalent van Studio Brussel) timmeren ze nog hard aan de weg, met een grote verbetenheid. Wie van stevige gitaren houdt en regelmatig naar METZ of de vroege Nirvana luistert zal zeker zijn gading vinden bij Slaves.

Het beste nummer op de plaat is echter ietwat atypisch: op Consume Or Be Consumed werken ze samen met Mike D wat Slaves meteen wat meer doet lijken op Beastie Boys. Dat opent perspectieven.

24. ANOHNI - Hopelessness

 

Hopelessness is de nieuwe plaat van Anohni, de zangeres en componiste die voorheen bekend was als Antony Hegarty van Antony And The Johnsons. De zangeres prefereert tegenwoordig aangesproken te worden met vrouwelijke persoonlijke voornaamwoorden. Ze gebruikt de naam Anohni al een aantal jaren in privékring en wil nu graag onder deze naam erkend worden door de buitenwereld. Met deze plaat slaat Anohni een nieuwe richting in, want anders dan Antony And The Johnsons weerklinkt er veel elektronica op deze plaat. Dat heeft er veel mee te maken dat het album gecoproduceerd is door Oneohtrix Point Never en Hudson Mohawke.

Op Hopelessness kijkt Anohni naar de wereld, wat zich uit in een aantal politieke statements. Zo was de eerste single van het album - 4 Degrees - een verwijzing naar de temperatuurstijging van vier graden die voorspeld wordt als een gevolg van de klimaatverandering. Met het nummer Obama zet ze de huidige president onder druk om Chelsea Manning vrij te laten. Manning is transgender, voormalig soldaat en politiek gevangene in Amerika. Ze zit in eenzame opsluiting omdat ze in het kader van WikiLeaks een video van een drone executie heeft gelekt. In augustus 2013 werd Manning hiervoor veroordeeld. Daags na de veroordeling verklaarde Manning een vrouw te zijn en voortaan als Chelsea door het leven te willen gaan. De rechter verdedigde haar tot 35 jaar gevangenisstraf.

25. Shearwater - Jet Plane And Oxbow

 

Voor de laatste plaat in dit rijtje moeten we nog even terug naar januari. Toen bracht Shearwater, een Amerikaanse groep rond frontman Jonathan Meiburg, hun negende plaat, Jet Plane And Oxbow uit. Ze toveren ons terug naar de jaren 80.

De plaat is er voor liefhebbers van Talking Heads, Roxy Music of de Bowie uit de jaren 80. Het helpt ook dat de stem van Meiburg aan David Bowie doet denken en dat de plaat gemaakt is met hulp van Brian Reitzell (van Air) die een fascinatie heeft voor oude synths.

Lees meer

Music Play

Jouw reactie?