Waarom de dood van George Michael niet echt een verrassing was

opinieDe vloek van 2016 wordt het genoemd: het feit dat nogal wat muziekiconen dit jaar het loodje legden. Afgelopen weekend ontviel George Michael ons nog. Het heeft niks met een vloek te maken. Er zijn wel degelijk redenen voor. En misschien is de echte vloek van 2016 dat we die in bepaalde gevallen weigeren onder ogen te zien.

Toen we drie dagen na het overlijden van Prince in april schreven dat de man zwaar verslaafd was aan pijnstillers en wellicht als gevolg daarvan overleed, kregen we een hoop shit over ons. Zijn lijk is amper koud, luidde het, en we waren er al op aan het dansen. Het was helemaal niet respectvol om dat te doen.

We waren helemaal niet op een lijk aan het dansen en het had ook niks met respect te maken. Het was gewoon een feit, en eentje dat maatschappelijk bijzonder relevant is. Want het soort pijnstillers waar Prince aan verslaafd was, de reden waarom en het feit dat hij ze kon krijgen in de dosissen die hem fataal werden, is een issue dat alleen al in de VS dit jaar meer dan 35.000 doden veroorzaakte.

Prince stierf door aanhoudend en te veel gebruik van Percocet, een samengestelde pijnstiller die bestaat uit paracetemol en oxycodon. Oxycodon is een krachtig opioïde analgeticum, dat bereid wordt uit thebaïne. Het is een semi-synthetische opioïde, omdat het gemaakt wordt van een natuurlijk opiaat.

Junkies

Het is ongeveer de meest verslavende pijnstiller die bestaat. Op basis van gewicht is oxycodon twee keer potenter dan morfine en het wordt wordt oraal, nasaal en rectaal beter geabsorbeerd dan morfine. Het werkt niet alleen op somatische pijn maar ook op neuropathische en viscerale pijn.

Omdat het bijzonder pijnstillend is, euforie veroorzaakt én bovendien werkt als een antidepressivum, is het de rising star aan het drugsfirmament. Dat het geproduceerd wordt door een beursgenoteerd farmaceutisch bedrijf, goedgekeurd is door de overheid en zogezegd een geneesmiddel is, maakt het de drug of choice van miljoenen mensen ondertussen die we niet willen zien voor wat ze zijn: junkies.

Ook bij ons maakt het fenomeen opmars trouwens. En oxycodon is overigens dezelfde pijnstiller die Michael Jackson fataal werd. Hij was er 15 jaar lang aan verslaafd.

Dat Prince, die al jaren zogezegd een hyper-gezonde levensstijl leidde, een closet oxy-junkie was, doet niks af aan zijn muzikaal nalatenschap en onmiskenbaar talent. Maar, het aan de kant schuiven, verzwijgen of minimaliseren is gewoonweg fout en onverantwoord.

Lemmy

Het “rampjaar 2016” begon eigenlijk al op 28 december 2015 toen Lemmy van Motörhead de geest gaf. Ook hier geen geheimen: de man stierf relatief jong omdat hij zich z’n hele leven lang te buiten was gegaan aan alcohol en drugs. In het geval van Lemmy was dat zelfs zijn trademark, zijn ace of spades. Het was zogezegd “rock ’n roll”. Wiens haren nu gaan rechtstaan, kunnen we aanraden om eens een kijkje te gaan nemen in een instelling waar mensen met een verslaving behandeld worden. Echt gezellig daar hoor, zeker in deze tijd van het jaar.

In januari overleed de Britse muzieklegende David Bowie aan de gevolgen van kanker, korte tijd later gevolgd door Glen Frey van de Eagles. Vorige maand overleed de Canadese zanger Leonard Cohen. Alle drie waren ze al ruime tijd ziek. In alle drie de gevallen - sorry dat het hard klinkt - was daar statistisch niks abnormaal aan. Mensen worden ziek, mensen sterven. Rocksterren net zo zeer als mensen uit onze naaste omgeving. Dat is geen vloek, dat is nu eenmaal het leven.

Familie

En nu hebben we dus afscheid moeten nemen van George Michael. Begenadigd artiest, iemand die het in zich had om erg genereus te delen uit het fortuin dat hij verdiende en iemand die heeft bijgedragen om de wereld wat aangenamer te maken voor mensen die omwille van hun seksualiteit gediscrimineerd worden.

George Michael werd amper 53 jaar. En, het zal alweer door een aantal mensen als respectloos worden bestempeld, maar, de waarheid is dat daar wel degelijk een reden voor was en die heeft niks met pech, het lot of een of andere vloek te maken.

George Michael was al jaren een hopeloze junkie. En het werd erger en erger. Tot wanhoop van zijn familie. Ze slaagde erin om hem te overtuigen om zich te laten behandelen in de Kusnacht Practice van Lowell Monkhouse. George Michael spendeerde bijna een jaar daar, in één van de meest exclusieve afkickcentra ter wereld à rato van 250.000 euro per maand.

Omdat de wereld nu blijkbaar eenmaal zo in elkaar zit tegenwoordig, mocht niemand dat weten. Officieel was George Michael volgens zijn management “spending time in Europe on an extended break”.

Het verhaal van hoe zijn familie erin slaagde George Michael te overtuigen om naar The Kusnacht Practice te trekken, spreekt boekdelen: ze chanteerden hem en zetten hem op een gegeven moment echt gewoon voor het blok. Ze besliste naar de pers te stappen en die te vertellen over George’s verslaving aan crack, cocaïne, GHB en heroïne. “He is going to end up locked up or dead. We are petrified he will die”, lieten de Georgiou’s weten.

Total loss

Dat klinkt koud en hard, maar - en nog eens, dit is waarom deze kant van het verhaal belicht moet worden - dat is de vreselijke realiteit, dat is wel degelijk hoe ver zo’n dingen gaan: dat familieleden, om toch maar hun geliefde te proberen te redden, de ergste dingen moeten doen uit wanhoop om iemand van z’n verslaving te proberen redden.

Ook de reactie van George Michael zelf en zijn entourage daarop, is typerend. Het was allemaal verzonnen, George had geen drugsprobleem en - hoewel George Michael dat laatste zelf nooit zei - het was een geval van familieleden die aandacht en geld zochten door een sappig verhaal op te hangen in de media.

Je kan nu argumenteren dat George Michael dat zichzelf heeft aangedaan, dat het zijn keuze was en dat het allemaal onze zaken niet zijn. Alleen, dat is niet zo. In mei 2004 reed hij met zijn BMW en onder invloed in op barrières van wegenwerken op de A20 in North Acton. BMW total loss, gelukkig was er op dat moment daar niemand aan de slag.

In februari 2006 werd hij in Londen van achter het stuur geplukt, zo high als een fluitje. Twee maanden later reed hij drie auto’s in de prak met zijn Mercedes. Alweer, gelukkig zonder erg. In mei van dat jaar viel hij in slaap achter het stuur en crashte tegen een paal naast de weg.

In oktober 2006 viel hij opnieuw in slaap achter het stuur aan een kruispunt. Daar kreeg hij een veroordeling voor want er werd toen wel degelijk klacht ingediend en uit de bloedanalyses bleek dat George Michael tsjokvol drugs zat. Hij moest zijn rijbewijs inleveren voor twee jaar.

Mat

Hij had het amper terug toen hij in augustus 2009 onder invloed inreed op een vrachtwagen op de A34 in Reading. Een jaar later reed hij compleet stoned de etalage van een winkel in Londen binnen met zijn auto. Het leverde hem acht weken cel en een rijverbod voor vijf jaar op.

In mei 2013 sprong hij, stijf van de drugs, uit de Range Rover die bestuurd werd door zijn chauffeur. De wagen reed op dat moment 100 km per uur, op de M1, de drukste weg van de UK. Hij moest met een helikopter naar het ziekenhuis worden gevlogen.

Het is een wonder dat bij al die dingen niemand anders echt zwaar gewond raakte of erger. Het is ook maar de vraag of u en ik daar allemaal zo makkelijk mee waren weggekomen. Wij kunnen de advocaten niet betalen die keer op keer George Michael zijn hachje redden.

Het doet, nog eens, allemaal niks af van zijn muzikale nalatenschap, maar, die muzikale nalatenschap mag ook geen excuus zijn om dingen onder de mat te schuiven. Zoals: we zijn allemaal verantwoordelijk voor onze daden. Hoeveel talent we ook hebben. We hebben nu iemand verloren die ons kon beroeren met zijn muziek, maar inzien waarom we die hebben verloren, is iets wat levens kan redden. Dat niet beseffen, da’s pas echt een “vloek”.

Lees meer