Wij keken als eerste naar Beauty and the Beast. En jawel, de hype is terecht

Lang geleden dat we nog zo'n hype gezien hebben voor een remake van een Disneyfilm als voor Beauty and the Beast. Wij gingen voor jullie al kijken en denken dat de hype het voor één keer totaal waard is. Met deze versie van het kwarteeuw oude sprookje bewijst Disney for once and for all dat ze de ultieme verhalenvertellers zijn. Belle is dan geen prinses, ze is wel de ultieme meisjesdroom, maar dan voor volwassenen.

Toegegeven, als we dan eindelijk in onze stoel zitten om naar Beauty and the Beast te kijken, het project van Disney dat al maanden onze mailbox teistert met trailers en liedjes, hebben we schrik dat het gaat tegenvallen. Maar dat valt mee: van in het begin zit Belle en het Beest vol herkenbare schwung. Wij zijn spontaan weer vijf jaar oud en zingen mee met een overtuigende Emma Watson als Belle.

En dat gevoel blijft tijdens de hele film staan, beter zelfs: naarmate de film vordert kunnen wij alleen maar enthousiaster worden: deze remake vult alle beloftes in. Is hij in het begin nog onwennig (we moeten er ook, ondanks de herkenbare nummers, aan wennen dat we in een musical zitten) dan verruilen we al snel het kleine dorp voor het winterkasteel waar het Beest woont. Spijtig detail: dat wil ook zeggen dat we afscheid nemen van Gaston (een zalige Luke Evans uit The Hobbit), die een hilarisch duo vormt met LeFou.

Be Our Guest

Daar begint de magie en je snapt ook meteen waarom Disney ervoor gekozen heeft om net Belle en het Beest te verfilmen. De CGI die het kasteel tot leven wekt is duizelingwekkend en overtuigend, kortom: steengoed. Wat vooral opvalt is dat de makers goed naar het origineel uit 1991 gekeken hebben: bij Be Our Guest (je weet wel: het nummer waar de kopjes aan het dansen slaan) konden we ons bijna niet inhouden van opwinding. Bij momenten overtreft deze remake de tekenfilm, een prestatie.

Eén van de redenen waarom wij deze editie zonder nadenken vijf sterren zouden geven is het oog voor detail. Waar je ook kijkt, het kasteel van het Beest is verguld, afgewerkt en staat vol met ouderwetse glamour. Zálig en soms een beetje over the top, maar nooit hadden we het gevoel dat we daardoor uit het sprookje stapten, integendeel. Noem het Downton Abbey met meer flair.

Kippenvel

De film zit vol kippenvelmomenten, al helemaal als je opgegroeid bent met dat beeld van Belle in die magnifieke gouden jurk. En de pay-off is er dan ook: het haar op onze armen stond letterlijk recht tijdens de balzaalscène (Tale as Old as Time, zijn jullie al aan het meezingen?) en da's niet alleen door de kostuums. De acteerprestaties van Emma Watson en Dan Stevens zijn er bal op, geen sinecure nochtans, als je weet dat Stevens het grootste stuk van de film nogal harig doorbrengt. En wat een effect als hij dan zijn eigen knappe, onzekere zelf wordt.

Een verrassing: zowel Belle als haar Beest blijven stevig rechtop staan tijdens het zingen, al hebben we een donkerbruin vermoeden dat ze daar wat hulp bij hebben gehad. In ieder geval kan een andere versie van de zo-bekende nummers de pret niet drukken.

Maar ook de rest van de cast is geniaal. Wij herkenden Ewan McGregor als Lumière nauwelijks, maar hij en compagnon Cogsworth (de klok) zijn het kloppende hart van de magie: als hun personages niet klopten, was de film in elkaar gezakt als een pudding, maar zowel als lamp als als personage wérkt het.

Geen feministisch manifest

Beauty and the Beast zou er ongetwijfeld heel anders uitzien zonder Emma Watson. Die had al eerder laten weten dat ze de rol niet wou zonder een paar kleine aanpassingen. Dat merk je, Belle wordt eerder geportretteerd als wat cleverder dan de rest, en in deze editie zou ze sneller aan ingenieursstudies beginnen dan aan Engels-Nederlands. Maar écht feministisch wordt het nooit: we zullen het maar niet te veel hebben over de ironie van Belle's eerste uitvinding, een wasmachine. En het feit dat ze op het einde toch verliefd wordt op een man die haar vader vastzette en haar gevangen hield, zullen we maar wijten aan het feit dat dat nu eenmaal het originele verhaal is.

En als het dan toch over Disney's persoonlijke groei gaat: Belle wordt echt wel behandeld als een jonge vrouw, niet het poppetje dat we in de tekenfilm te zien krijgen. Haar verhaal krijgt meer diepte, en je kan hetzelfde zeggen voor de andere personages. 't Is ook duidelijk dat Disney raciaal diverser wil worden, al blijven de hoofdpersonages toch weer blank.

Oh, stel je trouwens niet te veel voor bij die befaamde 'homoscène': zoals wij al voorspelden gaat het om een homoseksueel personage, dat eigenlijk vooral nogal cliché is. 't Is dat Josh Gad Lefou zó fantastisch goed speelt, anders waren ze wat ons betreft een pak punten kwijtgespeeld. Volgende keer beter, maar Lefou's nummer 'Gaston' is zonder meer één van de hoogtepunten in het dorp.

Ons verdict...

Mochten jullie het nog niet doorhebben: wij zijn zonder meer onder de indruk van Disney's Beauty and the Beast. Het verhaal krijgt een extra duwtje door de real-life remake, dat maakt het meteen voor volwassenen ook een haalbare kaart. Tegelijk doet Disney waar het de beste in is: magie op tafel brengen en net daarom is deze remake zwaar de moeite. Daar moet je geen vijf jaar oud voor zijn, gewoon geloven dat sprookjes bestaan is genoeg. Op 22 maart komt Beauty and the Beast uit in de zalen en wij zitten (opnieuw) op de eerste rij.

Ja, 't ziet er echt nog béter uit dan dit, beloofd

 

Lees meer