Er hangt een gezellige buzz rond Sampha en dus heerste er ook een gezellige drukte in de uitverkochte AB Box

Er hangt een gezellige buzz rond Sampha en dus heerste er ook een gezellige drukte in de uitverkochte AB Box. Sampha is overigens de echte voornaam van Sampha Sisay, met dat gezellig stekende haar. Na jarenlange belofte te zijn geweest en samengewerkt te hebben met Jessie Ware, SBTRKT, Drake, Solange, Kanye West en Frank Ocean zoekt hij eindelijk zelf de schijnwerpers op. 

In de AB gaf Sampha dan ook zijn allereerste headlineshow in België. Zijn populariteit heeft een boost gekregen dankzij No One Knows Me (Like The Piano) dat dezer dagen de radiogolven siert. In de AB wordt het nummer opgespaard tot het laatste nummer van de reguliere set. Hij brengt het solo op de piano en vraagt alvorens eraan te beginnen ook vriendelijk of het oké zou zijn als hij een beetje van de versie op het album zou gaan afwijken. Vriendelijke jongen.

Geen saaie piet

No One Knows Me (Like The Piano) is Sampha’s goudhaantje, maar daar moest eerst wel de dood van zijn moeder aan vooraf gaan. Sinds 2010 gingen twee ep’s de release van ‘Process’ vooraf en daar was een eenvoudige reden voor: voor meer had Sampha geen tijd. Hij stond namelijk alleen in voor de verzorging van zijn moeder en zette zich tussendoor aan de piano.

Nog in dat nummer zingt hij “You assure me I have something/some people call it soul” en dat vat het helemaal samen. Ook Too Much, waar een versie met en zonder Drake van bestaat, en Happens bracht hij solo aan de piano.

Dat wil niet zeggen dat Sampha een saaie piet is die de hele tijd pianoballads speelt, ga dan maar bij John Legend aankloppen. Er kan wel degelijk gedanst worden op Sampha. Dat werd bewezen tijdens Kora Sings waar allerlei zuiderse percussie werd bovengehaald, tijdens Blood On Me, waar hij echt een feestje rond bouwt, inclusief meeklapmoment en tijdens de eenzame bis Without waar hij in de intro ook zelf aan het drummen gaat.

De kunst van het understatement

Achter Sampha was een halve cirkel gezet van kleur kon veranderen en al naargelang aan een halve maan of een opkomende of ondergaande zon deed denken. Dat laatste was het meest het geval bij de slome R&B-track Incomplete Kisses – waarop ook gedanst kon worden, dat bewezen meer perfecte achterweken dan het onze – die het beeld opriep van een man die de verte in zat te turen, op het strand, reflecterend over zijn leven.

De hele avond illustreerde de twee elementen die Sampha zo bijzonder maken. Ten eerste: hij verstaat de kunst van het understatement. De versie van Too Much met Drake bewijst dat dat nummer zowel met als zonder beat werkt. Incomplete Kisses bijvoorbeeld zou ook werken met een vettige beat eronder, maar Sampha is verstandig genoeg om die bijna overal weg te laten en de song te laten spreken. En net dat maakt hem in het huidige muzieklandschap bijzonder.

Twee: zijn stem. De gehele avond horen we geen enkele onzuivere noot. In de lagere registers, gemengd met de slome beats, doet hij aan Marvin Gaye denken, als die in 2017 nog muziek zou maken. In de hogere registers dringt de vergelijking met The Weeknd zich op, al is de songschrijverij van Sampha voorlopig indrukwekkender.

Frank Ocean achterna

Samengevat zagen we een ietwat verlegen kerel die een dozijn knappe nummers bracht en de missie heeft om via zijn muziek in zijn hart te laten kijken. Let op onze woorden: hij gaat nog bekender worden, Frank Ocean achterna.

Lees meer