Mass Effect: Andromeda, een ongelooflijk avontuur dat helaas een paar steekjes laat vallen

Mass Effect: Andromeda is een bizarre game, bijna even vreemd als de wereld waarin je rondloopt. Het duurt een hele tijd voor het avontuur echt op gang komt, en ook nadien blijf je met het gevoel zitten dat de game iets mist. Achteraf overheerst vooral het gevoel dat deze Mass Effect nog zo veel meer had kunnen zijn. Maar ook: zonder z'n sterke voorgangers hadden we dit spel misschien een uitstekende nieuwkomer met een paar werkpuntjes genoemd. Het is maar hoe je bekijkt.

Eén van de eerste grote problemen in de game heeft te maken met gezichtsanimatie. Die blijkt niet natuurlijk te zijn, en eerlijk gezegd zijn we inderdaad toch iets beter gewend. Als zelfs FIFA-games hier de nodige aandacht aan beginnen besteden, dan moeten games als Mass Effect hierin uitblinken. Misschien is de reputatie van de Mass Effect-reeks ook de reden waarom sommigen zo freaken over iets waar we bij andere games veel minder lang stil zouden staan. Vandaar dat foutjes zo fel worden opgeblazen.

Planeethoppen

Maar laten we ons eerst even op game focussen zonder de tekortkomingen en de loodzware erfenis. Mass Effect: Andromeda biedt zeker een avontuur waar we als gamer met veel goesting in vliegen. Vorig jaar kregen we te maken met een game die het mogelijk maakte (oneindig) veel nieuwe planeten te verkennen. No Man's Sky riep echter ook hele hoge verwachtingen op die daardoor voor een teleurstelling zorgden. In Mass Effect: Andromeda is het aantal planeten beperkt gebleven, maar heel even krijgen we hetzelfde gevoel als bij die andere game. Planeten verkennen is gewoon leuk.

Voor je op planetenjacht gaat kom je echter in een soort verhaal terecht. Je wordt na een slaap van 600 jaar gewekt, en intussen heeft een ark met zo'n 20.000 mensen het verste punt bereikt naar waar de mensheid ooit is gereisd. Niemand heeft de bedoeling om ooit naar de aarde terug te keren, maar wel om er een nieuwe thuis te vinden. Het doel van de reis was een sterrenstelsel waar zich leefbare planeten zouden bevinden. Alleen weet niemand op voorhand hoe die planeten zijn, en of er gevaren schuil gaan.

Natuurlijk zou je geen game hebben als die gevaren er niet waren. Je stuit er op aliens die net zoals de mens op zoek zijn naar nieuwe werelden: de Kett. De mensheid heeft intussen overigens ook bondgenootschappen met andere aliens gesloten, want aan boord van de ark vind je verschillende vreemde wezens. Het lijkt soms een beetje op Star Wars. De 'slechte' aliens zien er wel uit zoals we ze al honderd keer gezien hebben. Op dat vlak valt de game in clichés.

Pathfinder

In het eerste deel van het spel kom je op de nieuwe planeet van je ark terecht. Daar ontdek je dat aliens hun stempel al op die wereld hebben gedrukt. Het protocol is hen eerst vriendelijk te benaderen en niet als eerste het vuur te openen. Maar van zodra je op hen afloopt weet je gewoon dat je je wapen gaat moeten trekken. Die aliens sterven niet bij één raak schot, je moet hen een paar keer raken voor ze tegen de grond gaan. Extra moeilijkheid is de aanwezigheid van een aantal lokale beesten die niet schuw zijn en je aanvallen.

Niet meteen de planeet waarvoor wij morgen een zitje in een ark zouden boeken, maar als ontdekkingsreiziger heb je niet te kiezen. Jij bent de pathfinder en moet bewoonbare delen ontdekken. Maar het sterrenstelsel heeft nog meer te bieden en daarom krijg je een ruimteschip waarmee je aan planeethoppen kunt doen. Het ruimteschip ziet er wel heel cool uit en je krijgt echt zin om nieuwe dingen te ontdekken. Hier begint het tweede deel van de game. Aan boord van de ark is overigens ook nog vanalles te doen, want naast de hoofdmissie zijn er ook nog nevenopdrachten om het spel te rekken.

Romantiek en seks

Leuk is dat je opnieuw de keuze krijgt om met een man of een vrouw te spelen: Scott of Sara Ryder. Romantiek, seks, relaties, ... alles komt weer aan bod in deze game, en je hebt het zelf wat in de hand. Dat is zeker een pluspunt, maar toch missen we de band met onze personages een beetje. Die was er veel meer in de andere Mass Effect-games.

De conversaties zijn soms een beetje lang. Vooral aan boord van de ark ga je wel naar actie verlangen als je met iedereen een babbel gaat doen. Je haalt er wel belangrijke informatie uit en speelt er nieuwe missies mee vrij. De gesprekken bepalen ook voor een stuk het profiel van je personage. En toch was ook hier meer mee te doen, want je antwoord lijkt doorgaans weinig invloed te hebben op hoe de scène precies afloopt.

De volgende stap is dus het verkennen van de planeten. Eos, de eerste, is een open wereld, maar je geraakt niet ver want straling maakt de wereld totaal onbewoonbaar. Gelukkig heb je een soort 'Mars-rover' waarmee je je kunt verplaatsen. Naast puzzels die je moet oplossen kom je ook regelmatig in gevechten terecht. Zo blijft er wel veel afwisseling in de game zitten. Wat die gevechten betreft hebben we enkel een probleem met de moeilijkheidsgraad. Kies je voor het normale niveau, dan kan het soms meteen behoorlijk lastig worden. Kies je voor één niveau lager, dan schiet je vijanden neer met je ogen dicht. We missen daar dus nog een niveau tussen.

Te veel fouten

Het klinkt als een fantastische game, en dat is het in zekere zin ook. Maar spijtig genoeg laat het spel ook een paar steken vallen. Die zijn soms technisch van aard, en daar moeten we streng voor zijn. Je moet maar even op de sociale media kijken en dan kom je wel een paar haperingen tegen. Personages die door de lucht zweven, vijanden die niet sterven hoewel hun levensbalk leeg is, ... Zelf hebben we eens problemen gehad met onze wagen, de Nomad, die ergens in een afgrond weggleed. Nadien werd hij telkens op die helling teruggeplaatst waardoor we onherroepelijk telkens weer in de afgrond verdwenen. De enige optie was de game herstarten. Zo'n dingen wegen anno 2017 toch zwaar door.

Het spel heeft overigens ook nog een mulitplayer, maar die is geen must. Leuk voor de afwisseling, maar Mass Effect: Andromeda moet het hebben van z'n single player. Al is dat zeker geen minpunt.

Conclusie: 7,5/10

Mass Effect: Andromeda zou tien jaar geleden een zeer goede beoordeling gekregen hebben. De foutjes zouden we dan vergeven hebben, omdat de rest zo goed was. Maar in deze tijd kunnen we die dingen niet meer door de vingers zien. Ook het feit dat de vorige games in de reeks de lat hoog hebben gelegd, maakt dat we streng moeten zijn. Tien jaar geleden had dit 9/10 geweest, maar nu dus iets minder. Desalniettemin willen we je niet tegenhouden om de game te kopen. Fans van het eerste uur gaan een beetje teleurgesteld zijn, maar het blijft een goede game. Als Bioware voor het vervolg weer het niveau van de andere titels kan halen, dan is er potentieel voor een geweldige game.

 

Lees meer