Hier zijn drie redenen waarom de achterban van Trump niet meer in hem gelooft

Een nieuwe wind, échte 'change', dat lijkt de reden te zijn dat Donald Trump zo veel stemmen achter zich kreeg tijdens de laatste verkiezingen. Maar beloftes tijdens de verkiezingen zijn niet hetzelfde als effectief veranderend beleid. Dat bewees Obama voor hem ook al, maar ook Trump-supporters lijken het vertrouwen in hun president kwijt te raken. De reden? Immigratie, oorlog en onhoudbare arbeidersretoriek.

Trump is niet bepaald populair. Dat blijkt uit een aantal polls die de laatste maanden werden gehouden, waarbij hij, voor een nieuwe president, vrij lage cijfers haalt. Da's niet abnormaal: zodra het duidelijk wordt dat de beloften uit de campagne niet sito presto uitgevoerd zullen worden, raken mensen gedesillusioneerd.

Maar bij Trump gaat het niet alleen over uitvoeringsbesluiten die op zich laten wachten, hij heeft ook radicaal z'n kar gekeerd op een aantal cruciale punten van zijn verkiezingsprogramma. En ondanks een korte piek in z'n populariteit na de aanval op Syrie is het duidelijk dat hij een aantal verkiezingbeloftes niet zal nakomen, tot spijt van de mensen die hem president maakten.

Buitenlandbeleid: Syrië, China, de NAVO en Afghanistan

Het duidelijkste is waarschijnlijk de bocht van 180° die Trump maakte als het over het buitenland gaat. Niet alleen beloofde de president van de Verenigde Staten dat hij zich vooral met het binnenland zou bezighouden, hij had ook weinig goede woorden over voor de NAVO. Hij noemde de Noord-Atlantische alliantie "achterhaald", en een systeem dat de Amerikanen vooral veel geld zou kosten. Dat geld moet dan weer gebruikt worden om de lokale economie te steunen.

Dat is nu wel anders. Momenteel is de NAVO volgens de Amerikaanse administratie vooral een "waardevolle bondgenoot." De Republikeinen die dachten dat Trump het Amerikaanse lidmaatschap zou opzeggen, komen dus bedrogen uit.

De relatie met China en de MOAB

Ook als het over China gaat, en dus Noord-Korea, heeft Trump z'n kar gekeerd. Hoewel hij in eerste instantie vooral beloofde om een hands-off-approach te proberen bij buitenlandse conflicten, staan de Amerikanen nu dichter dan ooit bij een oorlog met de autoritaire communisten. Daarom moest de relatie met China wel aangehaald worden, iets wat Trump om economische redenen wou vermijden, dixit zijn verkiezingsprogramma.

Sean Spicer, de press secretary van de president, probeerde de gemoederen rond die laatste, wat te bedaren. "President Trump gebruikte die harde woorden vooral als een belofte om resultaten te behalen." Hoe hij tot die resultaten komt, is dus niet zo belangrijk. Een nuance die ongetwijfeld bij het presidentschap hoort, maar dat is niet wat kiezers momenteel willen horen.

Hetzelfde geldt trouwens voor Syrië en Afghanistan. De laatste Republikeinse president, Bush jr., zal vooral herrinnerd worden door z'n belofte om economisch in eigen boezem te kijken en vervolgens een eindeloze oorlog te starten in de 'zandbak' van Afghanistan. Nu lijkt Trump met z'n Syrische bombardement en de MOAB gericht op Afghaanse IS-strijders hetzelfde pad te volgen. Geen wonder dat z'n populariteitscijfers dalen, maar Trump wants to make Amerika great again. Toch niet zó ver van z'n slogan dus.

Immigratie

Wie over Trump praat, moet het zowat hebben over z'n muur, de iconische uitspraken waarmij hij het presidentschap verzilverde. Trump is tégen immigratie, en hoewel dat in de eerste honderd dagen van z'n presidentiële termijn ook wel duidelijk werd, zijn heel wat van z'n beslissingen intussen ook verworpen. Daarbij blijkt ook dat die muur toch wel een beetje meer zal kosten dan voorzien en dat de Mexicanen 'm echt niet gaan betalen.

Maar het gaat om meer dan het 'sprookje' van de muur. Hij beloofde ook het Deferred Action for Childhood Arrivals, DACA, onbegeleide minderjarigen dus. Dat programma, opgestart onder Obama, blijft bestaan, tot grote frustratie van Republikeinse stemmers. Maar Trump liet zelf weten aan de pers dat "DACA een heel moeilijke kwestie is" voor hem. "Sommige van deze jongeren zijn echt fantastisch en uitzonderlijk, maar anderen zijn bendeleden en drugsdealers. Het is heel moeilijk voor mij, we zullen ons grote hart laten zien."

Bannon, de arbeider van de Republikeinen

En dan is er nog de kwestie van Breitbart-topman Steve Bannon, die door Trump al binnen de zes maanden aan de kant werd geschoven. Voor veel mensen goldt Bannon als de stem van de traditionele conservatieven in de Trump-administratie. Tegelijk was hij de belichaming van de arbeidersklasse, de 'gewone' mensen die Trump aansprak met zijn campagne, en die zich achterwege gelaten voelden door de administratie van Obama en zijn potentiële Democratische opvolger, Clinton.

Maar Bannon mocht dus zijn koffers pakken, en dat is een move die niet gesmaakt wordt. Direct nadien daalden Trumps populariteitscijfers. Tegelijk zou Wall Street aan het infiltreren zijn in het adviserend comité van de president, dus net het omgekeerde van wat Trump beloofde. Dat een deel van de 99% voor Mr. 1% stemde, zou een bittere nasmaak kunnen achterlaten. Of hij Amerika opnieuw 'great' maakt op de manier die de Republikeinen voor ogen hadden, valt nog te zien.

Lees meer