“Het wordt tijd dat we mensen met een beperking of fysieke aandoening gewoon gaan zien voor wat ze zijn: mensen.”

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

“Ik wist dat er een andere reden was. Het liedje was toch niet goed genoeg om te winnen. Weer een geval van liefdadigheid dus.”, “En dan z’n ziekte gebruiken om te winnen…”, “En juist daarom heeft hij gewonnen... uit medelijden”, “Dit gaat niet meer om het lied zelf maar om medelijden”. Het is maar een kleine greep uit de horde reacties die volgden op de Eurosong-overwinning van de Portugese Salvador Sobral. De 27-jarige Portugees maakte gisteren in Kiev zijn favorietenrol waar. Met zijn ingetogen liefdeslied, geschreven door zijn zus, wist hij zowel de vakjury als de publieksjury in te pakken. In beide stemmingen eindigde hij op de eerste plaats. En toch zijn veel mensen nu verontwaardigd dat hij met de overwinning ging lopen. Zij wijzen zijn overwinning toe aan het feit dat de jongen medelijden zou gekregen hebben omwille van zijn gezondheidsproblemen.

Het scheelde niet veel of Sobral stond niet eens op het podium in Kiev. De jonge Portugees heeft zware hartproblemen –hij zou zelfs op de wachtlijst staan voor een donorhart- en moet intensieve verzorging krijgen. Sobral mocht van zijn artsen zelfs niet langer dan 8 dagen in Kiev zijn en dus zong zus Luisa het nummer tijdens de eerste repetitieweek. Maar tijdens de halve finale en de finale stond hij er wel, met uitwendige pacemaker op batterijen, zo wordt gefluisterd –vandaar de losse kledij die hij steeds draagt- en iemand van zijn medische staf in de backstage. Iets waar Sobral nu dus uit bepaalde hoeken –lees, de bekrompen Vlaming- kritiek op krijgt. Hij zou helemaal niet verdiend gewonnen hebben, neen, zijn nummer zou helemaal niet het beste van de avond geweest zijn. Hij zou gewonnen hebben uit medelijden, uit liefdadigheid.

Euh, wat?!

© giphy.com

Kijk, of zijn 'Amar Pelos Dois' het beste nummer van de avond was, dat laat ik in het midden. Ik ben André Vermeulen niet, dus wat weet ik er nu van. Maar de feiten zijn er; het nummer heeft gewonnen. En niet alleen met een meerderheid van de vakjury maar ook bij de publieksstemming haalde de Portugees een ruime meerderheid. Ik denk dat we dus mogen concluderen dat men het een goed nummer vond. Of misschien is Eurosongkijkend Europa (en Australië) het hele pluimen-in-mijn-gat-let-it-go-aftreksel gewoon beu en kiezen ze eens voor eenvoud en simpliciteit en I don’t know de pure muziek? Waarom worden al deze mogelijke redenen voor zijn overwinning halsstarrig genegeerd en wordt hij meteen getaxeerd op zijn gezondheidsproblemen? Gezondheidsproblemen waar hij in de eerste plaats zelf heel discreet over is. ("Mijn ziekte, zelfs al kan ze niet volledig worden genezen, is in werkelijkheid maar een klein probleem, en zonder twijfel het enige probleem dat ik heb in mijn leven", zei hij eerder.) en die nu door zijn management met klem ontkend worden.

Heeft iemand er eigenlijk al eens bij stilgestaan dat Sobral misschien al de media-aandacht voor zijn gezondheidsproblematiek helemaal niet wil? Dat hij wel liever zelf de eerste repetitieweek had meegemaakt in de plaats van ze –hoogstwaarschijnlijk- door te brengen in een ziekenhuisbed omringd door dokters? En dat hij, net zoals elke andere deelnemer misschien ook gewoon een muzikant wil zijn, een zanger, een jongeman, een persoon, die deelneemt aan een van de meeste prestigieuze en meest bekeken muziekwedstrijden ter wereld. Zonder weer geconfronteerd te worden met zijn beperking. Denk je dat hij nog niet genoeg wordt geconfronteerd met deze beperking wanneer hij in de spiegel kijkt? Of de trap opgaat? Of hij zijn trein moet halen en dat niet kan omdat hij dan waarschijnlijk in elkaar zakt?

Gezondheidsproblemen hebben, het vreet je op. Of je dat nu bewust toelaat of niet. Er gaat geen dag voorbij of je wordt eraan herinnerd. En die constante reminders, groot op sommige dagen, klein op andere, die kruipen in je hoofd en ze veranderen de manier waarop je denkt over jezelf, anderen en het leven in het algemeen. Je realiseert je dat je niet bent zoals de anderen. En op de meeste dagen is dat oké. Op andere zou je godverdomme gewoon willen zijn zoals al de rest; een jongen, een meisje, een man, een vrouw, een mens.

En dat is wat Salvador Soblar jullie vroeg toen hij deelnam aan Eurosong: “Laat mij, al is het maar voor even, zijn zoals de rest.” Jullie –looking at you, de pers- die hem steeds aan zijn beperking herinneren -of dat nu een hartprobleem of een dubbele hernia is-, helpt hem niet bij dat proces. Het wordt tijd dat we mensen met een beperking of fysieke aandoening gewoon gaan zien voor wat ze zijn: mensen. Een aandoening hebben maakt iemand als persoon niet minder (of meer) waardevol dan iemand anders. En het maakt je al zeker geen geval van liefdadigheid. Behandel die persoon dat ook alsjeblieft niet zo. En ga hem zeker ook niet gaan straffen. Dat doet zijn aandoening hem namelijk al genoeg.