Prominente christenen doen oproep om vrije Pinkstermaandag in te ruilen voor Suikerfeest

De oproep om van het Suikerfeest een officiële feestdag te maken, ten koste van Tweede Pinksterdag, is niet nieuw bij onze noorderburen. Al meer dan een decennium bespreken activisten en betrokkenen die mogelijkheid. Bijzonder is wel dat de oproep nu van een aantal leiders in de christelijke gemeenschap komt. Er vallen wel een aantal kanttekeningen te maken bij hun redenering. Pinksteren als "lang weekend" bestaat immers al veel langer dan het christendom of de islam bijvoorbeeld.

Joost Röselaers, algemeen secretaris van de remonstranten, noemt Tweede Pinksterdag een "Nederlandse eigenaardigheid". Tweede Pinksterdag, is volgens Röselaers en theologen Christa Anbeek en Peter Nissen nu vooral “een dag voor de commercie, voor meubelboulevards, de keukengiganten en de autoshowrooms”.

Volgens hen is de feestdag sowieso forfaitair. Want: “op de kalender van de christelijke kerken bestaat Tweede Pinksterdag eenvoudigweg niet”. In veel West-Europese landen is volgens Röselaers & co een eendaags feest.

Wat dat laatste betreft, zitten ze er toch een beetje naast: de maandag die volgt op Pinksterenis is een vrije dag in vele Europese landen en een aantal Afrikaanse landen, waaronder Andorra, België, Cyprus, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, IJsland, Liechtenstein, Luxemburg, Monaco, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Roemenië en grote delen van Zwitserland.

Geschiedenis

Het is ook een beetje makkelijk om het verlengde pinksterweekend weg te vegen met het argument dat die tweede dag niet staat op de christelijke kalender. Immers, wat later door de christelijke kerk als Pinksteren zou worden omgedoopt, bestond al in de voorchristelijke voorjaarsriten van de Germanen, Kelten en andere oud-Europese volkeren. De voorjaarsfeesten die het christendom tot Pinksteren (maar ook bijvoorbeeld Pasen en Hemelvaart) inspireerden, en die meerdere dagen duurden, zijn nu zo goed als verdwenen.

Ze bestonden overigens ook in de gebieden die nu overwegend islamitisch zijn. In het geval van Pinksteren ging het wellicht om een feest dat gevierd werd om de eerste dingen die geoogst werden van het voorjaar te consumeren. Het was eigenlijk een soort Thanksgiving aan de oude goden, getimed met de eerste vruchten van het land na de winter.

Trouwers en bloemen, 50 dagen na seksfeest Pasen

Het was duizenden jaren geleden blijkbaar ook al een weekend dat er veel werd getrouwd, en de reden was, net als nu, voornamelijk pragmatisch: goeie kans op mooi weer en - nog wel geen asperges wellicht - maar goeie, verse marchandise van het land en uit de veestapel om een feest mee te geven.

Dat Pinksteren valt op 50 dagen na Pasen, is trouwens ook niet echt toeval of toe te schrijven aan het feit dat de Heilige Geest neerdaalde uit de hemel. 50 dagen na Pasen werd in pre-christelijke tijden bijvoorbeeld de Floralia gevierd in bepaalde delen van de wereld, een festival ter ere van de godin van de lente en de bloemen.

Pasen is trouwens ook terug te voeren op voornamelijk beruchte vrouwen. Hoewel het eigenlijk een feest was dat gevierd werd op het moment dat de dag en de nacht even lang zijn, een moment dat op de meeste plaatsen ook de winter voorbij was, werd dat ingekleurd door die oudere volken door het op te dragen aan hun belangrijkste godinnen. Ishtar bijvoorbeeld, de madam van Baal, en de godin van seks, sensualiteit en vruchtbaarheid. Bij ons was het Ēostre of Ostara, nog meer naar het noorden was het Freyja. Pasen was, om een kat een kat te noemen, vooral een seksfeest in de oude tijden.

Eten bij de islamitische buurman

Maar bon. “Pinksteren en het Suikerfeest zijn beide feesten van verbondenheid, ook over de grenzen van de eigen geloofsgemeenschap heen”, schrijven de christelijke leiders in een opiniestuk in NRC. “Net als het christelijke Pinksteren is het Suikerfeest een feest van diversiteit en veelkleurigheid.”

“De keuze om bij vrije feestdagen meer ruimte te geven aan de veelkleurigheid en meerstemmigheid die onze samenleving kenmerkt, kan prikkelen tot nieuwsgierigheid en juist samenhang en begrip. De vrije dag geeft ruimte om stil te staan bij wat de ander, de islamitische buurman, beweegt. Misschien zelfs om de uitnodiging aan te nemen om bij zijn feestmaal aanwezig te zijn”, schrijven ze nog.

Lees meer