Tekken 7: een klassieker die andermaal tot leven komt of toch het spel te veel?

Wie al een twintigtal jaar games speelt, herinnert zich nog de hype die Tekken 7 in de jaren 90 veroorzaakte. In die tijd dat arcade vechtspellen nog megapopulair waren kroonde Tekken zichzelf tot de meest pure van allemaal. Zonder al die magische hulpmiddelen, vooral met heerlijke moves. Dat maakt het in het huidige landschap alleen maar moeilijk om het hoofd boven water te houden. En toch hoorden we vooraf dat dit de beste editie sinds Tekken 3 zou worden.

Hoge verwachtingen dus, al stelden wij ons vooral de vraag of Tekken 7 zo'n twee decennia na de nineties nog dezelfde sfeer kan oproepen. Het was de tijd dat er bij wijze van spreken op elke hoek van de straat nog een speelhal was. Zeker op vakantie hebben we daar ooit menig uur gesleten. Nostalgie voor veel gamers dus, en dat is ook de reden waarom Tekken 7 best kans maakt om het goed te doen. Alleen herinneren we ons ook revivals van Mortal Kombat en moesten we toen toch vaststellen dat het niet dezelfde kick als vroeger bracht.

Tekken is natuurlijk nooit echt weg geweest, alleen het tempo waarop de games geproduceerd worden is wat lager gaan liggen. Eind jaren 90 volgden de Tekken-games elkaar bijna jaarlijks op. Nu zijn dat soort titels heel zeldzaam geworden, enkel spellen als FIFA komen logischerwijze nog ieder jaar opnieuw uit. Er kwam dan vermoedelijk ook veel meer werk kijken bij het maken van Tekken 7, de mogelijkheden zijn ook honderdduizend keer groter geworden dan in de nineties. En toch spreken veel gamers nog steeds over die eerste titels, en dan vooral Tekken 3. Nu werd hetzelfde niveau beloofd voor nummer zeven, maar is dat gelukt?

Story mode

In wezen is er niet veel veranderd aan Tekken, het concept is nog volledig hetzelfde gebleven. In de story mode kan het spel natuurlijk het meest uitpakken met de nieuwe grafische mogelijkheden. Wat wij een beetje vreemd vonden is de manier waarop verschillende talen, zoals Japans en Engels, door elkaar worden gesproken. Het nut daarvan is niet duidelijk, maar gelukkig staan de ondertitels standaard aan in Tekken 7. De scènes stellen niet veel voor, en zijn zeker niet te vergelijken met cut scènes in veel andere games. Dat zou ook maar vreemd zijn in Tekken, want je wil gewoon zo veel mogelijk actie. Al tijdens de eerste scènes kriebelt het om die beelden te skippen.

Voor nieuwe gamers ontbreekt het in de verhaalmodus wel aan een soort tutorial die je op weg helpt. Zoals gebruikelijk kan je heel wat moves en skills onder de knie krijgen, maar het duurt uiteraard even voor je ze kent. Met een druk op een knop verschijnt er wel een lijstje met mogelijke moves in beeld, maar dat gaat zo snel dat je ondertussen al een flink pak rammel kunt gekregen hebben. Dus misschien loont het wel de moeite om eerst wat te oefenen voor je aan het verhaal begint. Aan de andere kant is het voor de fans van het eerste uur natuurlijk goed dat ze niet eerst urenlang gemakkelijke tegenstanders voor zich krijgen.

Game voor iedereen

Nog steeds ontbreekt het overwegend aan de speciale krachten die sommige personages in andere vechtgames hebben, en dat is uiteraard een goede zaak. Toch is er iets nieuws: Rage Art. Het is een uitbreiding van iets wat in andere games ook al aanwezig was en je de mogelijkheid geeft om even veel meer schade aan te richten wanneer je levensbalk bijna leeg is.

Vroeger zouden we deze game vooral op de besturing beoordeeld hebben, dus wat kunnen we daarover vertellen? Natuurlijk zat die al goed, en ze zijn zo slim geweest om geen gekke dingen te doen om Tekken 7 compleet anders te maken. Soms had er wel wat meer variatie in mogen zitten, maar het briljante aan dit soort games blijft het feit dat zowel ervaren als nieuwe gamers er hun weg in kunnen vinden. Voor ervaren gamers ligt het niveau meteen hoog genoeg, waar nieuwe gamers, terwijl ze de moves leren kennen, ook gevechten kunnen winnen door gewoon continu op het gezicht van hun tegenstander te slaan. Al is dat uiteraard niet leuk en blijft het doel nog altijd in stijl te winnen, dat geeft de grootste kick.

Conclusie: 8/10

Tekken 7 is vooral een nostalgische game. Neem je al die elementen die we herkennen uit andere games weg, dan heeft het spel weinig extra te bieden. En dan betwijfelen we zelfs of Tekken 7 de beste in het genre is. Maar dat hoeft ook niet. Mogelijk zal dit de laatste Tekken-game worden, en dan heeft de titel een waardig afscheid gekregen. Een laatste keer dat geweldige gevoel dat we in de nineties hebben leren kennen en dat sommige generaties althans voor altijd geweldige jeugdherinneringen zal opleveren.

We verwachten dan ook dat vooral de Tekken-generatie deze game zal verslinden en liefhebben, maar dat betekent niet dat jongere gamers hier geen plaats hebben. Tekken is een universeel concept geworden dat elke keer opnieuw een publiek weet te vinden. We hebben geen nood aan tal van bijzondere effecten die andere games gebruiken om onze aandacht te trekken. In Tekken 7 draait het zoals altijd rond vechten, rond vechtstijlen en rond wie zijn eigen stijl het meest kan opleggen.

Dus om op de vraag uit de titel te antwoorden: neen, Tekken 7 voelt niet aan als het spel te veel. Het is gewoon een vet nostalgisch feestje voor iedereen die de fantastische jaren 90 heeft meegemaakt. Wat ons betreft verplichte kost deze zomer!

 

Check nu de evolutie van 22 jaar Tekken: