Filmdilemma van de week: girlpower met 'Wonder Woman' of een streepje hiphop met de 2Pac-biopic 'All Eyez On Me'?

Wonder Woman en All Eyez On Me: geen van de twee is een politieke film. En toch zijn ze allebei wel politiek getint. Wonder Woman doet dezer dagen heel wat inkt vloeien omdat het een film is over een vrouwelijke superheld met een vrouwelijke regisseur. All Eyez On Me gaat dan weer over de bekende rapper 2Pac en onrechtstreeks ook over zwart zijn in een blanke wereld.

Wonder Woman: géén feministisch pamflet, wel met extra's voor wie tussen de regels leest

Een nieuwe superheldenfilm, het is lang niks meer om van achterover te vallen. Behalve als de film in kwestie de wereld lichtjes kan veranderen. Regisseur Patty Jenkins is nu namelijk recordhouder in de categorie 'beste Amerikaanse openingsweekend voor een vrouwelijke regisseur'.

Officieel komt Wonder Woman pas woensdag uit, maar wie een blik werpt op de vertoningsroosters merkt dat de film deze week al zowat overal te bekijken is. Of het feit dat de film daar al enkele weken stevig potten breekt in Amerika de oorzaak is van het feit dat je nu al hier kan gaan kijken, zal een vraag blijven.

© Warner Bros. Pictures

In Wonder Woman krijgen we het verhaal van Diana, een Amazone, die tot leven gewekt is uit klei door Zeus zelve. Ze is het enige kind op het eiland Themyscira, een eiland dat bewoond wordt door enkel vrouwen. Wanneer daar een man aanspoelt - de Britse spion Steve Trevor (Chris Pine) crasht er met zijn vliegtuig - hoort Diana van de Groote Oorlog in Engeland en besluit ze met Trevor mee te gaan om een einde te maken aan de oorlog door de god Ares te doden, waarna de mensheid weer goed en vredelievend zal worden.

Het is niet voor het eerst dat we met een vrouwelijke superheld te maken hebben, maar uitzonderlijk is het wel. Binnenkort komt Black Panther eraan, de eerste zwarte superheld die de hoofdrol speelt in een film. Idealiter zouden we in een wereld leven waar man of vrouw of blank of zwart geen issue meer is, maar daar zijn we nog niet. Laten we Wonder Woman bekijken als een klein stapje in de goeie richting.

Dat gezegd zijnde: het beste aan Wonder Woman is dat we dat niet merken, dat het geen punt is dat het hoofdpersonage hier eindelijk eens een vrouw is. Ze is gewoon. Wonder Woman is geen feministisch pamflet, maar 'gewoon' een fijne popcornfilm, die overigens tot de betere in zijn soort behoort en de DC-voorgangers in de schaduw zet.

We worden niet murw geslagen met actiescènes. Integendeel, het is ruim 70 minuten wachten vooraleer we de ravissante Gal Gadot (wat is ze mooi!) als het titelpersonage in actie zien. De actiescènes die we krijgen zijn goed en helder en makkelijk te volgen. Alleen die slow-motion hoefde écht écht niet.

Voor die tijd is het eerder de comic relief die zijn werk doet. Wonder Woman neemt zichzelf niet té serieus (een ziekte waar we eerdere superhelden al aan hebben zien lijden) en relativeert zichzelf ook niet dood, zoals Deadpool dat deed. De toon zit net goed en als Diana en Steve over het huwelijk praten moeten we oprecht lachen, net zoals we dat moeten doen als Diana Londen "hideous" noemt wanneer het tweetal de stad binnenvaart (omdat ze nu eenmaal beter gewend is) of wanneer ze een draaideur te lijf gaat met haar zwaard en haar schild. Het is grappig,niet belachelijk.

Dat Wonder Woman zijn vrouwenboodschap niet met een megafoon in je oren komt roepen, is goed, maar dat wil niet zeggen dat er geen boodschap is. Wie tussen de regels weet te lezen, ziet scènes genoeg waarin Diana oprecht verbaasd is dat ze bepaalde dingen niet mag of dat bepaalde dingen niet horen. Zij is nu eenmaal opgegroeid in een wereld geregeerd door vrouwen en heeft op geen enkel moment een beperking gevoeld die mannen haar hebben opgelegd enkel en alleen omdat ze een vrouw is.

Tekenend daarvoor is de scène waarin ze "plots" in een kamer vol mannen blijkt te staan die zich ongemakkelijk voelen door haar aanwezigheid. Niet veel later bewijst zij dat ze met voorsprong de meest intelligente aanwezigheid in de kamer is. Want ook daarover gaat Wonder Woman: niet alleen is Diana slim en sterk en oprecht. Even belangrijk is de aanwezigheid van de piloot Steve die wéét dat Diana slimmer en sterker is dan hem en zich daar niet door laat afschrikken.

Wanneer Wonder Woman zich naar het einde toewerkt wordt die andere grote boodschap er een beetje te opzichtig in geramd ('Misschien zijn niet alle mensen goed?" en "Kijk naar wat ze met de wereld hebben gedaan!"), maar in Trump-tijdperk had dat ets ontroerend, waar het op een ander moment eerder irritant zou hebben aangevoeld.

De laatste twintig minuten worden de clichés op elkaar gestapeld, maar op dat moment hebben we ons al twee uur geamuseerd.

 

All Eyez On Me: een collage zonder creativiteit, geen portret

Tijdens het kijken naar All Eyez On Me hebben we verschillende keren gedacht "Dit zou een goed onderwerp voor een film zijn!" Wat te denken bijvoorbeeld van een film die focust op de jeugd van Tupac Shukur, met een moeder die het grootste deel van de zwangerschap van Tupac in de gevangenis doorbracht? Met een afwezige vader. Met ouders die toegewijde Black Panther-activisten waren. Wat doet dat met een kind, en met een tiener?

Of wat met een film over Suge Knight ("Big Suge", in deze film geweldig vertolkt door Dominic L. Santana) en zijn legendarische platenlabel Death Row Records dat op een bepaald moment Dr. Dre, 2Pac én Snoop Dogg aan boord had, maar waar ook niet teruggedeinsd werd voor een flinke dosis geweld?

Of een film over de moorden op 2Pac en Biggie en de geruchten over Snoop Dogg daarrond? Het komt allemaal voor in All Eyez On Me, maar zo terloops, zo zijdelings en zo saaaai dat het bijna aan je voorbij gaat.

Eerlijk: All Eyez On Me is een flauw filmpje, waar geen enkele creativiteit aan boord gelegd is om een veelgelaagd verhaal te vertellen. We krijgen een gortdroge opsomming van gebeurtenissen, waartussen een nagespeeld interview met Tupac in de gevangenis het makkelijke en flauwe glijmiddel is. De journalist stelt een vraag en hopla, we worden terug geflitst naar de gebeurtenis waar hij aan refereert.

Na All Eyez On Me weten we niet meer dan na het nalezen van de Wikipediapagina over Tupac Shukur. De jeugd van Tupac - die hij doorbracht in één huis met een Black Panther-activiste: zijn moeder - wordt in zo'n tien minuten afgehandeld. Terwijl het personage Tupac Shukur ongetwijfeld door die periode getekend werd. Het is tekenend voor de film: het is allemaal te weinig. Een collage, geen portret.

We zien dat Tupac zijn hele leven in aanraking is gekomen met geweld. We zien zijn grote stappen als beginnend rapper zijn verworven bekendheid en uiteindelijk zijn succes. We zien de beschuldiging van verkrachting, de betrokkenheid bij een schietpartij met een dood kind als gevolg, de vechtpartijen, de vriendschap met Biggie die op een bepaald moment bekoelt enzovoort enzovoort. Maar op geen enkel moment krijgen we méér.

Terwijl er wel meer is. Een jeugdvriendin - Jada Pinkett - zegt op een bepaald moment "Je bent veranderd. Vroeger wilde je de wereld onderwijzen." Kijk, in die trend willen wij meer. Hoe is hij veranderd? En hoe komt dat zo? En hoe ziet Jada dat, iemand die hem al z'n hele leven kent?

Na de film hadden we een vies gevoel. Een gevoel van manipulatie. Want al te vaak schetste All Eyez On Me een beeld van "Ik stond erbij en ik keek ernaar." Goed, dat kan, maar we hadden wel het gevoel dat we een erg eenzijdig beeld kregen voorgeschoteld, één deel van de waarheid, het beeld van een maatschappij waarin élke (blanke) politieman een verdoken racist is en waarbij de dingen Tupac wel heel erg overkwamen zonder dat hij er eigenlijk zelf iets aan kon doen.

12 Years A Slave-regisseur Steve McQueen heeft de toelating gekregen van de nabestaanden van 2Pac om een documentaire te draaien over diens leven. Onze hoop voor een betere film ligt nu bij hem.

 

Lees meer