Zo toont Deep Purple de rest van Graspop hoe het moet

Headliner Deep Purple kwam, zag en veroverde zaterdag de harten van zowat elke headbanger op Graspop. Intussen zijn de bandleden al tegen de zeventig, maar dat was amper te horen aan hun muziek. Bij momenten sloegen ze er zelfs in de helse wei van Graspop om te toveren tot een hippiefestival. Onvervalste rock-'n-roll van de bovenste plank!

De band begon met Time for Bedlam, een track van hun nieuwe plaat ‘Infinite’, die pas twee maanden geleden verscheen. Perfecte uitvoering, op zich niets op aan te merken. Het publiek was vooral blij deze haast bovenmenselijk rocksterren te zien, maar of de song echt iets met ons deed? Nope! Iedereen stond op de classics te wachten. Gelukkig moesten we niet lang op onze honger zitten. Bij Bloodsucker van hun topplaat ‘In Rock’ uit 1970 en Strange Kind of Woman ging iedereen uit zijn dak en werd er uit volle borst meegezongen. Hoewel gitaargenie Ritchie Blackmore, die het gros van de klassieke Deep Purple hits schreef, al jaren uit de band ligt, wist vervanger Steve Morse de complexe gitaarpassages met klasse en overtuiging te brengen. Om het met twee woorden te zeggen: het scheurde!

Muzikanten van wereldniveau

Bij Lazy kreeg toetsenist Don Airey (sinds 2002 in de band) een solospot. Airey mag dan geen Jon Lord (R.I.P. 2012) zijn, hij sleepte moeiteloos het publiek mee met virtuoze, solo’s met veel soul en psychedelische effectjes. Spacen! Heel even hadden we het gevoel dat we op Woodstock stonden, en niet op Graspop. Maar vergis je niet. De band mag dan nog steeds Hammondorgels uit de prehistorie gebruiken, ze gaan absoluut met hun tijd mee: zoals Ian Paice tekeer ging met zijn dubbele basdrum, daar kunnen moderne metalcore drummers nog een puntje aan zuigen.

Ook de 71-jarige zanger Ian Gillan, die wereldberoemd is voor zijn prachtig gegil op de oerklassieker Child In Time, was in topvorm. Zijn passioneel, bluesy gekreun werd met open armen ontvangen door de metalcrowd, al had hij het soms moeilijk om de hoogste krijstonen van de setlist te bereiken. Dat is dan ook de reden waarom laatstgenoemd nummer al zo’n vijftien niet meer live gebracht wordt.

Oud maar goud

Eindigen deed Deep Purple met één van de beste rockanthems allertijden: Smoke On The Water. Tenminste, dat dachten we toch, want na enthousiast gejoel van de festivalgangers kwamen de Britten weer on stage voor Hush en Black Night. “Dit is fantastisch”, lachte Gillan. Dat Deep Purple er een lap op gaf, is een understatement. En dat 48 jaar na hun eerste concert in ons land! Op naar de vijftig!

Lees meer