Showrunner John Wirth over het nieuwe seizoen van 'Hap And Leonard': "In het Trump-tijdperk voelt de show erg intens aan"

Vorig jaar in november trokken we naar Atlanta, we gingen er de opnames van het tweede seizoen van de uitstekende reeks Hap And Leonard (met in de hoofdrollen James Purefoy en Michael Kenneth Williams) bijwonen. Het was de week na de verkiezing van Trump en dat onderwerp was totaal off limits, werd ons vooraf gebrieft. De Verenigde Staten likte zijn wonden, maar de wonde was toen nog te vers. Tot de geïnterviewde er zelf over begonnen, natuurlijk. 

De geïnterviewde in kwestie was die dag executive producer en showrunner John Wirth, die speciaal aan boord was gehesen voor het tweede seizoen, en die zei daar dit over:

John Wirth: Er zit heel wat politiek in Hap And Leonard als je ’t mij vraagt. Eén van de hoofdpersonages is zwart en homoseksueel, hij woont samen met zijn blanke beste vriend en we bevinden ons in het Texas van eind jaren 80, niet de meest liberale plek ter wereld, tot op vandaag. In het tweede seizoen vertellen we een verhaal waarin heel wat zwarte kinderen worden vermoord en de – blanke – politiemacht zich niet geroepen voelt om heel veel moeite te doen voor het onderzoek.

Toen ik na de verkiezing van Trump opnieuw ging kijken naar de al opgenomen afleveringen waar we al aan beginnen monteren waren, kwam het politieke luik van de show nog veel sterker naar voren. Het is intens, zozeer dat de politiek in de show nu zelfs geen achtergrond meer kan zijn. Wat het derde seizoen betreft, dat gepland staat voor 2018: daarin gaat het over de Ku Klux Klan gaan dus daar ga je dat effect ook hebben.

© Getty Images

Manager van een sportclub

Bij ons heeft een reeks geen showrunner, in Amerika is het ongeveer de belangrijkste functie op een filmset. De showrunner heeft overal wat in de pap te brokken, is betrokken bij het schrijfproces en moet ervoor zorgen dat wat daar uit de verenigde kokers komt ook verfilmbaar blijft, rekening houdend met het budget. Op een filmset is de regisseur de hoogste in rang, op een televisieset staat de showrunner in hiërarchie nog een trapje hoger. Er werd ons dus in feite een onderonsje met de baas gegund.

Wirth: Ik maak zelf soms de analogie met de manager van een sportclub en dan heb ik het over American football of baseball, niet de voetbal zoals jij die kent, want die ken ik niet zo goed. Een manager van een footballteam wil geen vijf quarterbacks: daar kom je niet ver mee. Ik probeer overal de beste mensen te verzamelen, te verenigen in hun verschillen.

Zo is dat ook in de writer’s room: ik probeer mensen te verzamelen van wie ik weet dat ze verschillende sterktes en achtergronden hebben. Ik vind dat als je over een zwart homoseksueel hoofdpersonage schrijft, je een zwarte schrijver moet hebben én een homoseksuele schrijver. Pas dan kan je een écht zwart en homoseksueel personage neerzetten.

We zitten hier in Atlanta, een staat die tegenwoordig erg populair is bij film- en televisiecrews. Mad Men is – met uitzondering van de pilot – helemaal in Atlanta opgenomen, ook The Walking Dead nemen we hier op ook een grote filmproductie als Black Panther komt uit Atlanta. En jullie zitten hier ook. Hoe komt dat?

Wirth: We filmen in Atlanta omdat de kosten van het filmen van een televisiereeks onhoudbaar zijn geworden. Er zijn bepaalde steden die het filmen gemakkelijker maken door er belastingsvoordelen aan vast te hangen, Atlanta is er één van. Het is een saai antwoord, maar het is wel een eerlijk antwoord: televisie maken is een industrie waar heel veel geld in rond gaat. Nu, bij ons moet het snel gaan. We hebben niet erg veel tijd om op te nemen en er is geen geld met hopen. Een deel van de reden is dus puur financieel.

Een andere reden is dat ze ons hier nog niet beu zijn. In New York of Californië zijn ze het ondertussen beu dat hun straten zijn afgesloten omdat er een filmcrew is neergestreken. In Atlanta worden we nog met open armen ontvangen, we zijn een zegen voor de horeca, bijvoorbeeld.

Té veel televisie?

Zoals je zelf zegt: het is een buisness. Televisieseries moeten dus opbrengen, bekeken worden. Tegelijkertijd zijn er meer series dan ooit tevoren, maar onze beschikbare tijd is niet toegenomen. En dus moeten we meer dan ooit kiezen.

Wirth: Televisie is booming, maar dat horen we nu al vijftien jaar. Het is ook meer dan ooit waar en zelfs niet alleen puur numeriek. Er wordt ook verdomd goeie televisie gemaakt. Toen ik interesse begon te krijgen in films was dat in de periode van de late jaren 60, begin jaren 70. Vraag het aan elke kenner en je zal horen: de beste periode in film. Er werden gigantische films gedraaid die ook nog eens een verhaal vertelden: Butch Cassidy And The Sundance Kid, The Godfather: dat soort films.

Vandaag…gaat hem meer om techniek. Je moet weggeblazen worden. Het verhaal – als het er al is – speelt de tweede viool. Er was een vacuüm en de televisie is in dat gat gegleden. De echte verhalen zijn daar nu te rapen. De personages met diepte waar je mee kan meeleven.

Anderzijds: het zijn er veel nu. En misschien wel te veel. Je kan niet meer alles gezien hebben, zelfs niet als je je alleen nog maar beperkt tot wat je wil zien. We komen ook in de fase dat shows komen en weer begraven worden zonder dat we er zelfs ooit maar van gehoord hebben. Het zou de hel zijn om aan zo’n show te werken, daar al je tijd en energie in te stoppen.

Puur praktisch gezien wordt het ook al moeilijker om een cast bij elkaar te brengen, iedereen is altijd wel ergens mee bezig. Dat acteurs dus tijd willen vrijmaken voor jouw serie is meer dan ooit iets om te koesteren, zeker als je ’t dan hebt over mensen als James Purefoy en Michael Kenneth Williams. Het voordeel is dat we met onze zes afleveringen tegen mensen als James en Michael kunnen zeggen dat we hen maar acht weken nodig hebben en dan kunnen ze weer andere dingen gaan doen. We zetten ze niet vast voor een heel jaar door Hap And Leonard te maken.

Wat zijn je grote voorbeelden in televisie, je favoriete shows?

Wirth: Ik heb een top vijf, die ik ga geven in willekeurige volgorde omdat het anders te moeilijk wordt. Hill Street Blues wil ik er zeker in, dat was een televisieshow die liep van 1981 tot 1987 die mij zeker mee gevormd heeft. En elke televisieliefhebber houdt ongetwijfeld van Breaking Bad, The Sopranos en The Wire: die shows hebben veel veranderd in wat er vandaag mogelijk is. En dan natuurlijk nog Hap And Leonard. (lacht)

Het kloppend hart

Als showrunner ben je overal bij betrokken, ook bij het schrijfproces. Hoe ging het eraan toe in de writer’s room in New York?

Wirth: Ik ben van oorsprong een schrijver, dat is wat ik doe, dus als men mij inhuurt als showrunner wil ik zeker mijn zegje hebben in de schrijverskamer, ja. Nu, zoals ik al zei was ik er vorig seizoen niet bij. Nick Damici en Jim Mickle wél, zij hebben ook voor het vorige seizoen de roman van Joe R. Lansdale omgezet naar een script, zij waren dus ook nu nog steeds het kloppend hart van de show.

We hebben twee nieuwe schrijvers aangenomen en voor de rest ging het er behoorlijk traditioneel aan toe: we kwamen binnen om 10u, zette ons aan een grote ronde tafel en begonnen te praten. Want vijf hoofden zijn altijd beter dan één. En dat deden we aflevering per aflevering: eerst de grote lijnen en eens die gezet zijn meer en meer in detail. Elke dag dachten we dus samen na en daarna werden de scripts aan één van de schrijvers overhandigd, die er dan een scenario van ging maken.

Nick Damici, Joe R. Lansdale & Jim Mickle

© Getty Images

Elk seizoen van Hap And Leonard bestaat uit zes afleveringen. Dat is zowat de helft van de meeste andere shows. Is dat makkelijker of moeilijker om tot een goed einde te brengen?

Wirth: Ik vind het moeilijker. Ik ben in de buisness gerold toen het nog gebruikelijk was om nog 24 afleveringen per seizoen te maken van een reeks. Dat zie je nu veel minder. Nu, dat heeft dus wel veel financiële consequenties wat zowel voor een seizoen van 24 afleveringen als voor een seizoen van 6 afleveringen moet een set worden gebouwd. Dat is een vaste kost, ook als je maar zes afleveringen maakt.

Dat gezegd zijnde: ik ben niet zo’n man van de cijfers, wat zo’n structuur van zes afleveringen voor de schrijvers betekent, vind ik veel interessanter. Als je bekend bent met de boeken, daar zit een slow burn is zoals ik het noem: zowel plotgewijs als wat de verhoudingen tussen de personages betreft, wordt alles maar geleidelijk aan vrijgegeven. Dat moesten wij dus ook doen, maar wel maar in zes afleveringen dus moeten we ’t een beetje sneller laten branden.

Ik kan oprecht zeggen: het wordt een geweldig seizoen. Echt waar, ik ben trots op wat we hier doen. Maar met acht of tien afleveringen zou het misschien nog wel een tikje beter zijn.

Je bent als nieuwe showrunner aan boord dit seizoen. Wat heb jij vooral veranderd?

Wirth: Het is best lastig om ergens binnen te stappen waar iedereen elkaar al kent. Ik wil ook niet de stormram zijn die eventjes alles gaat veranderen. Wat ik probeer is de mensen die hier voor mij waren in mijn wereld binnen te brengen zodat we samen een nieuwe wereld kunnen maken, die toch voor ons beide bekend is.

Ik wist van het bestaan van de show, omdat James en Michael erbij betrokken waren. Zulke dingen helpen. Die twee hebben een carrière opgebouwd waarmee uit te pakken valt. Eén van de andere reden waarom ik wilde meedoen is de ambitie van de show. Je voelt het terwijl je kijkt: dit is geen typische show. Deze show wil kunst zijn, iets te vertellen hebben, zonder hoogdravend te zijn. De achtergrond, de personages: het is interessant en gelaagd.

Ik heb geprobeerd om nog meer structuur in het verhaal te brengen en nog meer diepte in de personages. De politieke issues zaten al in de roman, maar zoals ik zei zijn ze nu gegeven de presidentiële situatie sterker naar voren gekomen. Nu, dat is dan niet meteen mijn verdienste.

Kan televisie de wereld veranderen?

Denk je dat televisie kan helpen om de wereld te veranderen? Dat door een serie als deze bepaalde mensen misschien toch gaan meeleven met een zwart homoseksueel personage?

Wirth: Je raakt een pijnpunt nu, want ik worstel al lang met die vraag. Ik zit nu al 35 jaar in de televisiebuisness en daarom voel ik me vaak een nemer in plaats van een gever, want wat geef ik nu eigenlijk terug aan de wereld? Maar zo nu en dan kom ik iemand tegen die me een gans verhaal vertelt over wat die show heeft betekend in hun leven, bijvoorbeeld tijdens de revalidatie van een grote operatie. Af en toe raak je wel iemand, inspireer je misschien zelfs iemand.

Het tweede seizoen is ook gebaseerd op het tweede boek, Mucho Mojo. Dat bevat een element van kinderpornografie, wat een erg gevoelig onderwerp is als je het naar het scherm vertaalt. Hoe hebben jullie dat aangepakt?

Wirth: Wel, om eerlijk te zijn: we zijn ervan weg gestapt. Maar niet omdat het zo gevoelig zou liggen. Onze zes afleveringen zijn zeker nog gebaseerd op Mucho Mojo, maar dat specifieke element over kinderpornografie hielp ons niet vooruit in de writer’s room, dus hebben we dat pad verlaten. In die kamer moet je een ander pad durven opgaan als je merkt dat dat beter werkt. Het was een element dat we ook niet geweldig goed uitgewerkt vonden in de roman en zelf vonden we dat we dat zelf ook niet konden doen in maar zes afleveringen op een manier waarmee we tevreden zouden zijn.

Hoog mikken

Nu, Hap And Leonard is maar zes afleveringen. We hebben het er al over gehad. Het zou perfect binge-materiaal zijn.

Wirth: Het is wel een gevaar als je maar zes weken on air bent in een jaar van 52 weken: het is afgelopen voor iemand je opgemerkt heeft. Daarom hou ik zo van het model van Netflix: als we hetzelfde zouden doen met Hap And Leonard ben je niet zo vastgepind aan die zes weken, mensen zouden kunnen kijken wanneer ze maar willen, maar Sundance is een nog veel meer traditioneel netwerk.

Weet je, uiteindelijk kunnen wij alleen maar ons best doen. Het klinkt heel erg als een cliché, maar dat komt omdat in clichés vaak heel wat waarheid schuilt: wie probeert op te vallen, zal mislukken. Je moet altijd hoog mikken – we kunnen zelfs dromen van een Emmy - maar uiteindelijk kunnen wij alleen maar ons stinkende best doen om de best mogelijke show te maken en dan hopen dat de rest wel volgt.

 

Ter info: het tweede seizoen van Hap And Leonard start maandag 17 juli op AMC. In de standaard zendernummering van Telenet is AMC terug te vinden op kanaal 311. Bij Proximus is AMC in de standaard zendernummering terug te vinden op kanaal 194.

Lees meer