Kom dat tegen! Steak Number Eight jaagt voorbijgangers schrik aan op Les Ardentes

Op Les Ardentes liepen de newsmonkey-reporters rond om verslag uit te brengen. En wie stonden daar de longen uit hun lijf te blaffen op de minuscule Ghost Stage? De mannen van Steak Number Eight, warempel! Gewapend met frigo’s van lampenversterker brachten ze een loeiharde set op het Luiks festival, dat rond hiphop en dansbare muziek draait. Wat spookten ze daar in godsnaam uit? Newsmonkey sprak met Steak Number Eight-frontman Brent Vanneste.

Steak Number Eight was een ware verschijning op Les Ardentes. Op het pad tussen de grotere festivalpodia was een podium ingericht tussen de kraampjes, waar de band als woestelingen tekeer gingen en naar voorbijgangers brulde. What’s up with that?

Brent (Steak Number Eight): De Ghost Stage hier, dat is echt een cool concept. We proberen vooral mensen uit hun kader, uit hun comfort zone te lokken. Dat vind ik vooral het leuke hier: mensen choqueren (lacht). Het is bijna grappig om te zien dat we sommige passanten een beetje bang gemaakt hebben. Ik denk dat veel mensen op Les Ardentes zoiets als de Ghost Stage en ons als band weleens kunnen gebruiken. Om hun paardenkleppen af te zetten, zie je. De eerste reactie van heel wat passanten was eerder “WTF doen die hier?”. Maar daarna begonnen sommigen toch mee te grooven en zelfs te dansen op onze muziek. Geweldig gewoon!

Ik vind het heel cool om mensen te toucheren, niet eens niet perse op een positieve manier. Zoals je zag, heb ik daarjuist bij een willekeurige passant in het gezicht geroepen. Ik wist van tevoren dat die zou doorlopen, maar ik vind de combinatie zo leuk: mensen forceren om kennis te maken met iets dat niet binnen hun kadertje past, iets wat hen niet aanspreekt.

De idee achter die Ghost Stage?

Brent (Steak Number Eight): Eigenlijk staan hier op de Ghost Stage allerlei acts, niet alleen harde rock. De stijl ligt niet vast. Zo stond Pieter-Paul Devos hier ook met Cutwave. Het concept: elke act speelt ongeveer tien minuten tot een kwartiertje. Het is een soort carrousel, waar de festivalgangers doorwandelen en van kunnen proeven. Nymphonic Orchestra stond hier ook. Dat is een techno-project met poëzie en live visuals, waar ik zelf ook aan meewerk. Ik vind het belangrijk om naast Steak Number Eight ook met andere projecten bezig te zijn. Maar de échte Ghots-artiesten op het festival, dat zijn de mensen die hier graffiti-art komen spuiten, videokunst maken en achter de schermen dansprojecten op poten zetten. Om eerlijk te zijn ben ik minstens even hard voor de elektronische muziek als voor de harde rock. Qua tijd investeer ik daar minstens even veel in, maar alles bestuift elkaar natuurlijk. Als iemand hier, op de Ghost Stage, gespeeld heeft, dan geeft dat de volgende een boost, een drang om nog harder, of net heel zacht te spelen. Kruisbestuiving van die aard maakt mooie dingen in het leven mogelijk.

Steak Number Eight bestaat intussen al meer dan tien jaar. Hoe zit het eigenlijk met harde rock in ons Belgenland?

Brent (Steak Number Eight): Ik voel wel dat er op vlak van die hardere rockmuziek zeker iets aan het gebeuren is in ons land. Ik weet niet of het nu gemakkelijker is geworden voor jonge bands, maar je kan zeker zeggen dat er een harde scene borrelt. Ik denk dat bands als Amenra, Steak en Raketkanon ruimte gecreëerd hebben voor jonge groepen om in dat genres iets te doen, maar vooral ook getoond dat eerlijke muziek mensen raakt. Als ik tieners of jonge gasten in de stijl van ons of Raketkanon zie spelen, ben ik trost. Ik vind het echt ‘de max’ dat zoveel jonge muzikanten zich tegenwoordig aan het hardere genre wagen. En als ik daar met Steak op een bepaalde manier toe bijgedragen zou hebben, zou ik écht supertrots zijn.

Hoe is Steak Number Eight begonnen?

Brent (Steak Number Eight): Toen we met Steak Number Eight begonnen, waren we allemaal fan van Deftones, Tool, Mastodon, dat soort bands. Maar elk bandlid heeft verschillende, uiteenlopende muzieksmaken. Dat maakt het interessant, want iedereen blijft zijn eigen ding doen. Zo blijft het schrijven van nieuwe nummers bij ons ook een organisch proces. Meestal stuur ik afgewerkte demo’s door naar de rest van de band. Dan smijten we in het repetitiekot alles samen en door de inbreng van elk groepslid ontstaat er dan een gloednieuw nummer. Het is belangrijk dat dat allemaal niet al te geforceerd gebeurt.

Als ik genres zou moeten plakken op wat wij doen, dan zouden er een stuk of vijftien termen opkomen. Er zit ook veel grunge, meten psychedelische rock in onze muziek zeggen mensen. Ik heb een afkeer van clichés. Op artistiek vlak zou ik er niets aan hebben om een nummer in één bepaald genre te schijven, ook al luister ik ook graag naar eerder generische bands. Voor mij persoonlijk is de melodie het belangrijkste … en riffs die je nek doen kraken natuurlijk. Kenmerkend aan onze muziek is dat die nooit voor de hand ligt, maar wel zo klinkt en aanvoelt.

Steak Number Eight was pas nog op toer met Mastodon, een mastodont in het genre.

Brent (Steak Number Eight): Dat was echt ‘megazot’. Gisteren gaven we het laatste optreden van die toer. We zijn vannacht thuis toegekomen en daarna naar hier gereden. Het is best surrealistisch dat dat allemaal gelukt is eigenlijk. We stonden daarvoor al eens met Mastodon op een affiche dus hebben we die mannen gisteren eens gevraagd hoe het komt dat wij met hen mee op toer mochten. Blijkbaar vinden ze ons echt cool. We hebben met hen rondgehangen en zelfs telefoonnummers uitgewisseld. Random toch? Die kerels waren echt cool tegenover ons. We mochten van hen zelfs driekwartier in plaats van een halfuur spelen, en moesten geen gelijke prijzen voor de merchandise hebben, zoals dat vaak wel gaat als je support bent. Sympathieke gasten!

Wat voeren ze bij Steak Number Eight in hun schild? Nieuwe plaat, tournées, …?

Brent (Steak Number Eight): Bijna alle tracks voor een nieuwe plaat liggen klaar. We moeten nu dringend opnieuw beginnen repeteren en daarna de studio induiken. Het zou ook goed kunnen dat ik nog een nummer of vijf à tien schrijf en een aantal andere songs gewoon weggooi. We hebben op een jaar tijd zeker honderdvijftig keer live gespeeld, zie je. Dan is er gewoon geen tijd meer om te repeteren. Nu wil management dat we een tijdje minder live spelen, maar we gaan toch proberen om af en toewat random shows te spelen, omdat we dat veel te graag doen. Misschien boeken we stiekem nog wel een supporttoertje. Voor deze zomer zijn we dus vrij selectief geweest, wan het belangrijkste is nu repeteren. Je kan ons wel komen zien op Pukkelpop en Wacken. Begin 2019 zal een nieuwe plaat wel in de rekken moeten liggen. Nog anderhalf jaar wachten dus.

Hopelijk doen ze vannacht toch nog een oog dicht in Luik.
 

Lees meer