Super Sunday op Cactusfestival in het Brugse Minnewaterpark

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Het is weer die tijd van 't jaar waarin wij, Belgen, elk weekend voor moeilijke beslissingen staan... Terwijl de weekends in juni bezet worden door één festival, worden de weekends van de twee vakantiemaanden makkelijk bezet door twee of meer festivals. Toch was de keuze op zondag 9 juli snel gemaakt, want de programmatoren van het Brugse Cactusfestival presenteerden een van de mooiste festivaldagen van het volledige seizoen.

Geef toe; als je bands als Local Natives en Sophia kunt programmeren voor het avondeten, zit je met een luxeprobleem. Cactusfestival had net dat voor op zondag want hun programmatie liep zo over van het talent dat eerdergenoemde bands het in de volle zon moesten doen. Vooral voor Sophia, toch een duyster.-favoriet, leek dat ons een moeilijk tijdslot. Maar lees vooral verder, dan merkt u vanzelf dat alles uiteindelijk helemaal goed kwam.

Newmoon - een jonge Belgische band die The Jesus & Mary Chain en Sunn o))) tot hun invloeden rekent - mocht het Minnewaterpark als eerste verleiden. Hun duistere geluidsmuren vochten tegen de verblindende zon maar toch hadden we het gevoel dat ze tegen het einde van het optreden de eerste aanwezigen volledig mee hadden. Dat het een band is om in 't oog te houden, schreeuwen wij al langer van alle daken. Mocht u ze gemist hebben of niet volledig overtuigd geweest zijn door de zonnige setting, geef ze dan vooral nog eens een kans in een donkere, zweterige zaal. De jonge Amerikaanse singer-songwriter Kevin Morby had minder moeite met het weer en veranderde het groene park in no-time in een Amerikaanse woestijn-omgeving. Hij maakt platen aan de lopende band, zonder in te boeten aan kwaliteit en kan het touren moeilijk missen. België staat bij elke tour ook steevast op zijn agenda waardoor het al niet meer de eerste keer was dat we de muzikant aan het werk zagen maar toch; hij wist ons nog maar eens te overtuigen met zijn sterke songs vol knipogen naar pakweg Bob Dylan en rammelende tijdsgenoten als Kurt Vile. Hij had natuurlijk ook een nieuwe plaat mee, 'City Music', en die nummers zorgden live voor wat meer body, wat meer power op het podium. Niet dat er opeens een muur van geluid op ons af kwam ofzo maar '1234' is en blijft natuurlijk een ode aan The Ramones en kwam dus toch iets steviger voor de dag dan oudere nummers als het fantastische 'Harlem River'.

Bergen en dalen

Het kan natuurlijk niet altijd goed blijven gaan. Een dipje drong zich op en kwam er in de vorm van The Temper Trap. De Australische band werd in 2009 wereldberoemd met de hit 'Sweet Disposition'. Ze verkochten in hun carrière al miljoenen platen, speelden op alle mogelijke festivals en werden op tour uitgenodigd door grote namen als Coldplay. Succesvol zijn ze dus zeker wel, al haalden ze nooit meer hetzelfde succes, noch het niveau, van hun eerste plaat 'Conditions'. Hun derde plaat, 'Thick As Thieves', verscheen vorig jaar maar wist de neerwaartse spiraal niet om te keren. Ook live wisten de Aussies het tij niet te keren. Toegegeven; we gaven het redelijk snel op maar zelfs vanop een afstand hoorden we dat dat geen slechte beslissing was geweest. Als de band nog wat wilt betekenen in de muziek, gaan ze beter hun best moeten doen.

De Amerikanen van Local Natives kwamen ook een nieuw album voorstellen. In september 2016 verscheen 'Sunlit Youth', de langverwachte opvolger van het fantastische 'Hummingbird'. Dat die wederom in goede aarde viel bij het publiek en de critici zou niemand mogen verwonderen. Live hadden we het iets moeilijker om bij de les te blijven, al kan dat ook aan de genadeloos brandende zon hebben gelegen. Hoewel de nieuwe nummers duidelijk weeldiger zijn - en dus geschikter voor festivalshows - passen ze toch nog steeds beter bij een zonsondergang. Nog even doorgroeien en dan staan we er weer, bij een zonsondergang. En in de tussentijd zien we ze graag nog eens in een van de vele topzalen in België.

Only uphill from here

Maar goed, genoeg gekwakkeld, dachten wij. De zon verloor wat van zijn warmte en de planchée voor het podium stond voor Sophia mooi gevuld. Robin Proper-Sheppard was extreem goedgeluimd en had er immens veel zin in. Hij vertoonde zelfs tekens van enthousiasme, iets wat we van de notoire zwartkijker en zanger van onze donkerste gedachten niet meteen verwacht hadden. Hij had rond zich wat Belgische artiesten verzameld; gitaar, bas en synth werden verzorgd door de heren van Hypochristmutreefuzz. Voor een keer hielden ze zich wat in. Proper-Sheppard was zo blij om terug te zijn dat het publiek een absolute exclusiviteit voorgeschoteld kreeg want Sophia speelde in Brugge zijn debuutalbum 'Fixed Water' in-te-graal. Het album kreeg wat herwerkte arrangementen en de stem van Robin klonk natuurlijk niet meer zo jong maar wauw, wat een ervaring. Gezamenlijk huilen, dat was het. Huilen om de schoonheid, het moment, de herinneringen... Vanalles. Maar huilen was het. Vooral bij het volledig akoestisch gebrachte sleutelnummer 'The Death of a Salesman' over de dood van Jimmy Fernandez, bassist van The God Machine, de vorige band van Proper-Sheppard en een prachtig herwerkt 'When You're Sad'. Na het - korte - album kregen we nog wat nieuwer werk en natuurlijk 'Oh My Love', de enige 'hit' die Sophia ooit had, maar het voelde allemaal als een toegift op wat al gepasseerd was. Een optreden om nooit te vergeten, sowieso.

Vergeef ons meteen het volgende maar eten moet ook gebeuren en Warhaus ging daarvoor op de slachtbank. Toegegeven, we hebben ons gehaast waardoor we nog wat van het optreden konden mee pikken maar het leek ons alsof Maarten Devoldere niet zijn beste dag had en te hard aan het publiek moest trekken om zelf genoeg te kunnen geven. Jammer, want we zien ze eigenlijk wel graag bezig, die van Warhaus.

Het allermooiste van de dag zat hem echter in de staart. De grootste reden voor onze aanwezigheid op het festival was Explosions in the Sky. Ze staan al sinds jaar en dag in de hoogste regionen van ondergetekende zijn favorietenlijst en na hun onbeschrijfelijk knappe shows in de Ancienne Belgique vorig jaar, hadden wij geen overtuiging nodig om present te tekenen na de aankondiging van hun komst. Het werd wederom een show die iedereen in het publiek zonder enige moeite om ver blies. Zelfs mensen die minder affiniteit hebben met het genre, hoorden we achteraf met superlatieven gooien. De groep deed er dan ook alles aan om zieltjes te winnen. Ze plukten gretig uit hun twee oudere - maar tijdloze - albums 'The Earth is not a Cold Dead Place' en 'All of a Sudden I Miss Everyone'. Nuja, gretig... Een geluidslap als 'The Birth and Death of The Day' neemt natuurlijk makkelijk tien minuten in beslag. De groep keek echter niet zo scherp op de klok en gaven de muziek alle ruimte om te ontwikkelen. Ze speelden met aantrekking, afstoting, opbouw en afbraak. Tijd werd relatief. Alles werd relatief. Alles behalve gevoel want dat werd versterkt door de muziek. Het meest dan nog bij 'Your Hand in Mine', het ultieme liefdeslied. Volledig instrumentaal, ja, maar geloof ons, dat nummer zegt meer dan pakweg 'There Is A Light That Never Goes Out' ooit gaat kunnen doen - wat niets af doet aan de genialiteit van laatstvernoemde natuurlijk. Nee, werkelijk, EITS gaf een show die rechtstreeks in de eindejaarslijsten gaat. De genadeloze opbouw en slopende climax van afsluiter 'The Only Moment We Were Alone' alleen al rechtvaardigt die keuze.

Goose mocht het Minnewaterpark nog feestend afsluiten maar dat was niet meer aan ons besteed. Ons hart zat vol, onze gedachten waren gezuiverd en ons lichaam was moe. Immens tevreden bliezen we de aftocht, wandelend door het idyllisch verlichte park, uitkijkend naar de volgende editie van wat voor ons altijd het gezelligste festival van België gaat blijven. Cactusfestival, tot volgend jaar.

Lees meer