‘Old school rules’: dit was Alcatraz dag twee

Het metalfestival Alcatraz in Kortrijk werd gisterochtend wakkergemaakt door sombere regenbuien. Bweik! Maar niets dat een domper kon zetten op de feestvreugde. We kregen schoon volk en legendarische veteranen over de vloer, deze optredens waren zaterdag écht de moeite op Alcatraz.

Saxon

De Britse groep Saxon was gisteren headliner op Alcatraz. Dit jaar blazen deze levende legendes maar liefst veertig kaarsjes uit. Daarmee mag Saxon zich rekenen tot een uitstervend ras, één van de laatste toppers van de befaamde New Wave Of British Heavy Metal die nog actief is. De Kortrijkse weide kreeg klassieker na klassieker voorgeschoteld, we werden goed verwend. Bovendien was de regen definitief gaan liggen en werd er uit volle borst meegebruld. Tussen de songs stond zanger Biff Byford ook even stil bij de overleden Motörhead-frontman Lemmy Kilmister “We still miss him.”

Hoogtepunten: Princess of the Night, Wheels of Steel, Crusader en Denim and Leather.

Abbath

 
 

Black metal-pionier Abbath (ex-Immortal) gaat sinds 2015 zijn eigen grimmige weg. Veel was er niet voor nodig om de crowd voor de Swamp Stage te overtuigen, heel wat festivalgangers hadden ongeduldig uitgekeken naar de entertainende show van nonkel Abbath. De gitaarsound was schel en sneed als een mes door de razendsnelle drums en het ijzig geschreeuw. Dat alles was nog eens overgoten met een smakelijke, swingende black-‘n’-roll-saus. Té sexy voor woorden! In zijn vervaarlijke Dragon Ball Z-outfit en met een halve kilo corpsepaint-schmink op zijn gezicht stond Abbath fier aan het roer van zijn band, terwijl hij gekke bekken trok.

De nieuwste songs van het debuut ‘Abbath’ uit 2016 gaan voornamelijk over oorlog, winter en Vikingfolklore. Toch bestond het leeuwendeel van de setlist uit Immortal-covers: Nebular Ravens Winter, In My Kingdom Cold, Tyrants, One by One, Solarfall en All Shall Fall. Niemand die klaagde.

Hoogtepunten: Winterbane, In My Kingdom Cold, One by One en All Shall Fall.

Venom

 

Velen noemen Venom de uitvinders van de black metal. Toch zou je hun muziek beter kunnen bestempelen als een vuilere, snellere versie van Motörhead met een diabolische knipoog. Perfect voor Alcatraz dus. De Britten werden met open armen onthaald en brachten een dynamische show met vuurwerk, scheurende riffs en nonchalante solo’s.

Hoogtepunten: Welcome to Hell, Countess Bathory, Black Metal, Witching Hour en In League with Satan.

Testament

 

De mannen van Testament zijn thrash metal pioniers uit Californië. Zanger Chuck Billy, een boom van een vent, was in zijn nopjes en zong kwiek, snel en fris met een brede smile op zijn gezicht. Een andere troef van Testament: leadgitarist Alex Skolnick. Deze man shredde voor ons meesterlijk zijn noisemachine aan flarden met razendsnelle solo’s, waar heel wat van zijn peers een puntje aan kunnen zuigen.

Hoogtepunten: Brotherhood of the Snake, Into the Pit, Disciples of the Watch en The Formation of Damnation.

Monkey3

© facebook @monkey3

De psychedelische rockers van het Zwitserse Monkey3 hebben Alcatraz van hun smakelijke cocktail van classic rock en stoner rock laten proeven. Ze speelden hun tweede plaat uit 2006 integraal en hebben een speciale band met België.

Ons interview met Monkey3 vlak na hun show op Alcatraz lees je hier.

Obituary

Obituary is één van de eerste én beste groovy death metal bands. Hun platen ‘Cause of Death’ en ‘Slowly We Rot’ mogen dan wel grijsgedraaid zijn, ze klonken frisser dan ooit op de Swamp Stage. De band heeft zijn roots nooit verloochend. Hun laatste albums ‘Inked in Blood’ (2014) en ‘Obituary’ (2017) zijn nog steeds vieze, vuile death metal en doen het publiek ook in een livesetting op Alcatraz uit zijn dak gaan. Maar het moet gezegd worden: er wordt pas echt massaal meegebruld, geheadbangd en gedanst als de extreme metal veteranen hun klassiekers inzetten.

Hoogtepunten: Slowly We Rot, Chopped in Half en Cause of Death.

Sleep

 
 

Sleep heeft de Swamp Stage op Alcatraz bijna aan diggelen gespeeld. De band is één van de grondleggers van wat we tegenwoordig doom metal noemen. Begin jaren 90 brachten ze de baanbrekende platen 'Sleep's Holy Mountain' en 'Dopesmoker'/'Jerusalem’ uit. De band ging uit elkaar, maar verwierf door de jaren heen een cultstatus van jewelste.

De coolste trademark van de band: ze zetten clean en zacht in om daarna het lied leven in te blazen door opbouwend steeds zwaarder en meer overstuurd te spelen. Uiteindelijk barst het geheel los in een ultrazwaar oergeluid dat je tot in je kleinste teen raakt. Ook is de invloed van Black Sabbath bij zowat elk lied te horen.

Hoogtepunten: Dragonaut, Holy Mountain, From Beyond en Dopesmoker.

Onze volledige review van het concert van Sleep lees je hier.

King Hiss

King Hiss bracht een wolk van stoner, sludge en compromisloze rock-’n’-roll naar Alcatraz.

Hoogtepunten: Killer Hand, Snakeskin en Homeland.

Ons interview met King Hiss op Graspop lees je hier.

Brant Bjork

 
De koning van de desert rock: simply great!

Lees meer