Pet Shop Boys en Goldfrapp sluiten Brussels Summer Festival af met een glorieuze dosis popmuziek

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

We vergeven hen nooit die cover van Where The Streets Have No Name van U2, maar met West End Girls, It's A Sin en Domino Dancing hebben Pet Shop Boys bewezen dat ze wel weg kunnen met goeie popmuziek. Ze waren de afsluiter van het Brussels Summer Festival, gerugsteund door het daarvoor perfect gecaste Goldfrapp. 

Pet Shop Boys: smullen voor jong en oud

In het voorjaar van 2016 hebben ze een nieuw album uitgebracht, 'Super', en dat was verrassend goed. Daarop zingen ze "we are the pop kids." Eigenlijk is er in 30 jaar niet zo gek veel veranderd.

Wie lang meedraait wordt automatisch een legende en zo verging het ook Pet Shop Boys. Hoewel ze al in tijden geen echte hits meer hebben gescoord (de laatste moet New York City Boy geweest zijn in 1999) voerde Brussels Summer Festival de band op als absolute headliner. Het was hun eerste optreden op Belgische bodem sinds 2014 en het was smullen van een fabuleus klank- en lichtspektakel.

Onze favoriet Left To My Own Devices miste zonder de synthesiserbaslijn de punch van de maxisingle van destijds, maar wanneer doorbraakhit West End Girls (’83) na een uurtje optreden wordt ingezet klinkt het naast ons toch “Dat is mijn jeugd“. Mijn concertbuur is een kind van de jaren 80 die opgroeide met Duran Duran, U2, Simple Minds, Tears For Fears en nog een aantal anderen. En dus ook Pet Shop Boys. Hij zag het duo Neil Tennant en Chris Lowe eerder al enkele keren en we zien samen dat het goed was. “Het zijn blijvers” zegt hij als we de Village People-cover Go West mee zingen.

Goede playlist

Dat ze blijvers zijn, laten ze ook merken in de playlist door voornamelijk met nieuw werk uit te pakken. Openers zijn Inner Sanctum en het eerder vernoemde catchy The Pop Kids uit 'Super' van vorig jaar, Opportunitues (Let's Make Lots Of Money) worstelt zich daartussen en geeft de boodschap dat de klassiekers niet genegeerd zullen worden.

Domino Dancing en Always On My Mind (Willie Nelson of Elvis Presley) zijn de bisnummers waarmee ze ons dik tevreden stelden.Uiteindelijk bracht de groep een goeie mix van klassiekers en nieuwe nummers uit het te promoten album. Natuurlijk kenden de hits van weleer meer bijval, waardoor het geheel een mix van pieken en dalen werd.

Goldfrapp: de perfecte opwarmer

Hun perfecte ‘opwarmer’ op het Brusselse Place des Palais in de schaduw van het Koninklijk Paleis waren die van het Britse Goldfrapp. Een charismatische zingende frontvrouw in knalrode outfit doet haar ding, zet haar pasjes. Met Train, Number 1 en Strict Machine serveren ook zij een resem aan discoknallers die perfect aansluiten bij wat Pet Shop Boys later zullen brengen. De twee na elkaar programmeren was dan ook een goed doordachte zet.

Helaas zijn we vergeten naar de opener om 17.00 uur te komen luisteren, André 'Early Bird' Brasseur met zijn orgeltje uit de sixties. Het was een tekenend voorbeeld van L’embaras du choix, want op dat moment stonden wij voor een ander podium beneden aan de Kunstberg te genieten van Belgische hiphop en rastafa reggae. In de spiegeltent aan het Museumplein is de liefhebber van een kleine set op zijn wenken bediend.

Wat is Brussel toch een mooie stad, all but a hell hole.

Lees meer