Meyrem, John & Peter, het is tijd om wakker te worden

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Al een tijdje vragen velen zich af: “zijn de jaren ‘30 terug?” Eerlijk gezegd, denk ik van niet. Dit zijn de jaren ‘10, dit zijn andere tijden maar de geesten van het verleden zijn wel terug. Oude vijanden in nieuwe gedaanten. Het fascisme van weleer vervelde tot IS of alt-right. Want vergis u niet, beiden zijn zijden van eenzelfde anti-democratische ideologie. Het verzet tegen beiden vraagt eenzelfde hevigheid.

Enkele dagen terug mobiliseerde alt-right in Charlottesville duizenden fascisten, Confederatie-nostalgici en Trump-fans. Het zogezegd vreedzame karakter van deze beweging werd niet veel later in bloed gesmoord toen een wagen zich in de tegenbetoging boorde en het leven eiste van Heather Heyer.

Zoals wel vaker blonk men op rechts, ook bij ons, uit in stilzwijgen. Theo tweette over alles behalve Charlottesville. Een staatssecretaris onwaardig maar wat hadden we verwacht. Wat echter minstens even pijnlijk was, zijn de reacties ter linkerzijde. Onze politieke leiders blonken uit in inhoudsloze en vooral tandeloze reacties. Hebben we dan geen lessen geleerd? Begrijpen zij dan niet dat in het licht van moorddadig fascisme slechts de hardste veroordeling past? Dat deze tijden schreeuwen om actie, om duidelijke woorden en georganiseerd verzet?

Waar blijft hij of zij? De leider op links, die politicus die het uitschreeuwt: "¡No pasarán!", die de dingen durft benoemen voor wat ze zijn: een wagen die in een mensenmassa rijdt, is een daad van terrorisme, wat ook de ideologie of religie van de dader mag zijn, een man die schietend een club of zwarte kerk binnen valt is terrorist. Waar is die politicus die de handen aan de ploeg slaat, die het verzet organiseert, die mensen samenbrengt en mijn generatie de weg toont?

Nee, ondertussen verspilt links energie (of tweets) aan verkiezingspropaganda, kartelvorming en interne ruzies. Energie die geïnvesteerd zou moeten worden in het creëren van een maatschappelijke droom die de partijgrenzen overstijgt en jongeren weer moet doen geloven in een hoopvolle, inclusieve toekomst. Een droom die mobiliseert, een droom die een alternatief biedt voor de angsten van rechts.

Met Charlottesville eindigde de tijd van tandeloos getweet, van acties die vooral uitblinken in machteloosheid. De tijd voor echt verzet is aangebroken. Voor acties die er toe doen, Voor een visie die er toe doet. Voor links dat verbindt, voor een politiek die mobiliseert. Voor politici die er toe doen.

Beste John, Meyrem, Peter, het is 2017. Het is tijd. Geef hoop aan onze generatie, organiseer het verzet tegen de haat. Of zoals een jongeman in 1964 zong: “if you can’t lend a hand, get out of the way, for the times the are a changin’”...

In naam van bezorgde jongeren:

Kaoutar Oulichki (21 jaar)

Emma Verbiest (20 jaar)

Oona Wyns (20 jaar)

Louie van Rijsselberge (21 jaar)

Steven Arents (21 jaar)