Hoe Mogi Bayat het Belgische voetbal steeds meer in een verstikkende greep houdt

opinieTerwijl Hein Vanhaezebrouck zich al zijn paars-witte Anderlechtmaatpak laat opmeten en interim-coach Frutos de vacaturesites afgaat, zit er thuis een Iraanse Fransman zich in de handen te wrijven. Mogi Bayat heeft alweer zijn macht binnen het Belgische voetbal laten blijken door een ware trainerscarrousel in gang te steken. Want wie denkt dat het plotse vrijkomen van Vanhaezebrouck louter toeval is, kent de geslepen makelaar duidelijk nog niet. Zijn macht groeit met de dagen. De vraag is natuurlijk of het Belgische voetbal daar beter van wordt ...

Het levensverhaal van Mogi Bayat is een waar succesverhaal. Als kind vertrok hij met het gezin Bayat naar het welvarende Frankrijk, waar ze om de naturalisatie wat soepeler te laten verlopen een 'iets Fransere' naam aannamen. Weg met Mogi, Arnaud Bayat was geboren. Die Arnaud was een grote liefhebber van het spel maar was niet meteen het grootste voetbaltalent. Een talent voor zaken had hij des te meer. Na een aantal jaren het fruitsapmerk Sunnyland France, van zijn oom Abbas Bayat, te hebben gerund, maakte hij de overstap naar de voetbalwereld. In 2003 wandelde hij de gebouwen van Sporting Charleroi binnen als algemeen directeur. En de rest is geschiedenis.

"Er vindt geen transfer meer plaats zonder mij"

Nu, 14 jaar later, beweegt er niets in het Belgische voetbal of Mogi, die vandaag de dag hoegenaamd geen Arnaud meer wil horen, zit erachter (en graait een paar eurootjes mee). Christian Kabasele naar Engeland? Een van de spelers in Mogi z'n portfolio. Badji? Kijk maar naar Mogi. Perbet? Ook eentje van Mogi. Ndongala? Bel maar naar Mogi. Sven Kums naar Anderlecht? Mogi zat erachter.

Dat er in België niets gebeurt zonder dat Mogi erbij betrokken is, is haast geen overstatement meer te noemen. "Er vindt geen transfer meer plaats zonder mij", zou hij ooit hebben gezegd. Grootspraak, dacht men. Realiteit (of toch bijna), weten we nu.

En al die deals hebben Mogi uiteraard ook geen windeieren gelegd. Zijn vennootschap, met de voor een voetbalmakelaar ietwat rare naam Creative & Management Group, legde vorige week de balans voor het voorbije kalenderjaar neer, en dat was op z'n zachtst gezegd niet onaardig. De flamboyante makelaar streek vorig jaar een nettowinst op van zo'n slordige 2,8 miljoen euro. Een verdubbeling van het jaar daarvoor. De afgelopen vijf jaar haalde de ex-Carolo zo'n 6,5 miljoen euro binnen. Het gaat Mogi dus duidelijk voor de wind.

Geen Mogi, geen transfer

Mogi is er altijd als de kippen bij als een van zijn poulains bij een nieuwe club wordt voorgesteld. Hij staat dan ook graag op de foto. In de sluitende uren van de transferperiode moet hij ettelijke honderden kilometers hebben gemaald om er telkens op de voorstellingen weer bij te zijn. Want geen obligatoire foto met het nieuwe truitje zonder meneer Bayat. Om zijn ritjes wat aangenamer te maken, kocht ie ondertussen een paar auto's die toch wat makkelijker zitten. Zo'n Ferrari zorgt er natuurlijk ook voor dat hij er wat sneller is ...

Geen Mogi, geen transfer. Dus geen Mogi, geen foto, moet hij denken. Hij pronkt ook met z'n transfers als ware het een jager met zo'n afzichtelijke elandenhoofd aan de muur. Zo ook bij Sven Kums. Bayat zorgde deze zomer met Kums voor een van de meest spraakmakende transfers van de afgelopen jaren in het Belgische voetbal. Kums ging niet naar oude liefde Gent maar naar het grote Anderlecht. Hoe hij in de ploeg zou passen? Dat zouden ze later wel oplossen bij paars-wit. Coach Weiler zou daar vast en zeker wel iets op vinden.

Maar Weiler vond geen antwoord. Hij bood zelfs z'n ontslagbrief aan, nam nog een colaatje uit de automaat en verdween. Zelfde verhaal in de Gentse Ghelamco Arena, waar Vanhaezebrouck het "na overleg" wel welletjes vond. Wie al eens van een samenzweringstheorie'tje houdt van tijd tot tijd, ziet een aantal puzzelstukjes plots als bij toeval in elkaar vallen ...

Vuil spelletje

Anderlecht haalde deze zomer 'Gentenaars' Mats Sels en Sven Kums binnen, terwijl de recordkampioen op die posities toch al niet dun of slecht bevolkt was. Een aantal experimenten met wat in België alleen maar als 'het systeem Vanhaezebrouck' kan omschreven worden (drie centrale verdedigers en twee hyperfysieke backs) later, leek RSCA zelfs al Gent 2.0 (maar dan zonder het goede voetbal of de punten, dus eerder Gent 0.2). En dan moet Vanhaezebrouck zelfs nog komen. Kwatongen zouden durven beweren dat iemand Anderlecht lijkt te hebben voorbereid op de komst van Vanhaezebrouck, aan wiens mouw RSCA al zo lang trekt dat Hein bijna een ontwrichte schouder heeft.

Een vuil spelletje van Mogi? Wij durven het niet gezegd hebben. Maar wij geloven ook niet in toeval. Net zoals het geen toeval is dat onze 'favoriete' makelaar (naast de immer sympathieke Mino Raiola natuurlijk) een leeuw als Twitterafbeelding heeft. Hij heeft ondertussen zijn klauwen in het Belgische voetbal gezet, en als een leeuw zijn prooi vastheeft, laat hij die bijna nooit meer los ...

Mogi is ook niet onbesproken. Naast zijn flamboyante stijl, durfde hij er als manager van Charleroi wel al eens de kantjes vanaf lopen. Hij werd in 2011 zelfs veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf, voor Mogi gelukkig met uitstel. In 2005, wanneer Bayat dus manager was van Sporting Charleroi, kocht de club een kunstgrasveld aan. Sporting kocht dat veld volledig zelf aan, en omzeilde zo de regeltjes rond openbare aanbestedingen. De stad Charleroi kocht niet veel later 7.500 zitjes in het Stade du Pays de Charleroi. Je moet geen rechter zijn om te zien (of ruiken) dat dat zaakje stinkt.

Zijn devies: beide clubs moeten voordeel halen uit de transfer

Bayat gebaarde van krommen aas en zei dat ie van niks wist. Hij ziet zichzelf dan ook niet als vuile speler, iemand die de markt domineert of zelfs manipuleert of profiteert van en meewerkt aan zware vriendjespolitiek. Hij ziet zichzelf als grote, wilde weldoener.

Zijn devies lijkt simpel: beide clubs moeten voordeel halen uit de transfer. Zo regelt hij vaak meteen vervangers voor de vertrekkers. Kara, nog zo eentje uit zijn arsenaal aan spelers, trok van Genk naar Anderlecht en Mogi fikste met Dewaest haast ogenblikkelijk een perfecte opvolger. Voor Charleroi, die met Dewaest dan weer een sterkhouder zagen vertrekken, zocht hij ook meteen een oplossing. Zo probeert hij elke club tevreden te stellen. En dat is nobel van de Franse Iranees. Maar dat maakt dat z'n impact op het Belgische voetbal natuurlijk alleen maar groter wordt. Want naar het buitenland waagt hij zich niet. Zo slim is hij natuurlijk ook wel. Liever een walvis in de kleine Belgische vijver dan een goudvis in de grote Europese zee.

En intussen wordt zijn greep op die Belgische voetbalwereld enkel nog sterker. Het zogenaamde 'Mogipolie' is bijna in vol effect. Hij is in staat om de markt te manipuleren, iets dat hij nog maar net duidelijk maakte met de trainerscarrousel die hij in gang zette. Want wie gelooft dat het vertrek van Vanhaezebrouck bij Gent puur toeval is, kent de geslepenheid van Mogi Bayat niet. Het lijkt nu maar wachten op Felice Mazzu, nog zo'n poulain van de excentriekeling, om als het ware in Mazzu-time nog de overstap naar Gent te maken, nog zo'n club waar Mogi kind aan huis is.

Het Belgische voetbal wordt, zoals velen vaak zeggen, beheerst door buitenlanders. Maar het zijn niet de spelers. Het is een Belgisch-Franse Iranees. Eentje die eigenlijk gewoon Arnaud heet, maar dat liever niet meer hoort. Eentje die het beste wil voor iedereen, maar zich wel een Ferrari'tje veroorlooft om zijn goedheid te verspreiden. Eentje die enkel denkt aan het belang van de spelers en de clubs, maar toch, als het even kan, ook graag mee op de foto staat. Eentje die goed wil doen voor elke club, maar zo wel alles in handen heeft ...

Lees meer