Ja, Blade Runner 2049 is écht het wachten waard geweest

Blade Runner, de film die geen vervolg nodig had, heeft er nu toch ééntje en wat ons betreft ga je die bekijken op het grootst mogelijke scherm in je buurt. Want 't is een visueel pareltje geworden, een rollercoaster in een desolaat landschap, in 't kort: een oscarnominatie die je moet gezien hebben. 

Laat ons eerlijk zijn: na dertig jaar fanspeculatie is er waarschijnlijk geen enkele versie van een volgende Blade Runner die aan de verwachtingen kan voldoen. Interessant dus, dat net Blade Runner, de film uit 1982 van Ridley Scott, die zo cult was dat hij geen vervolg nodig had, er ééntje krijgt dat op applaus onthaald wordt.

Nu zijn wij geen aanhanger van het idee dat de eerste Blade Runner zo geweldig diep was, maar de ethische implicaties waren wel al duidelijk. Blade Runner 2049 is dat wel en dat mag ook wel met een lengte van twee uur en vijfenveertig minuten. Regisseur Denis Villeneuve, die in de grote schoenen van Ridley Scott mag stappen, vroeg aan de verzamelde media om de plot niet te verklappen, dus dat zullen we hier niet doen, maar dat 2049 dieper gaat dan het origineel, is duidelijk.

Blade Runner met blauwe ogen

Wat kunnen we wel meegeven: het originele concept van een blade runner blijft staan, en de opvolger van Harrison Ford is Ryan Gosling. Hij mag nog steeds achter Replicants aan, al kunnen we plotgewijs niet veel meer kwijt zonder een paar cruciale punten weg te geven. Gosling staat goed te acteren, en is daarmee toch een beetje de Harrison Ford van onze generatie aan het worden. In emotionele scenes staat Gosling het sterkst, met die blauwe ogen is dat ook geen verrassing, maar ook op actiegebied zit het goed.

Wie wellicht een extra oscarnominatie op haar conto kan schrijven is Sylvia Hoeks. Zij speelt in theorie de sidekick van big baddie Jared Leto, maar eigenlijk is Leto net iets te soft voor z'n rol als mastermind. Hoeks is meteen ook een aanleiding om behoorlijk wat actie in Blade Runner 2049 te steken, meteen goed voor heel wat nods en throwbacks naar het origineel. De nieuwe Blade Runner komt iets dynamischer over, iets meer invloed van The Matrix dan de versie uit 1982.

Actie, actie, actie

Dat gaat echter niet ten koste van de basis: Blade Runner 2049 is dieper, verhaalgewijs zelfs béter, maar het blijft een actiefilm. Die actie blijft erin, en even grof, ruw en confronterend. Wie een beetje bang is van de eerste Blade Runner, blijft dus ook beter weg van de tweede, maar knap gemaakt blijft het wel. De laatste actiescènes, met een oudere Ford in een minder flamboyante rol, maar wel nog steeds van het type ruwe bolster blanke pit, zijn om van te smullen.

Dat is niet in het minst te danken aan Roger Deakins, de cinematograaf achter deze prent. De man is waarschijnlijk de grootste verliezer in de technische categorieën van de Oscars, maar deze keer hopen we echt dat hij niet naast het beeldje grijpt. Want de beeldvoering in Blade Runner 2049 is één van de grootste selling points van de films. IJzige landschappen, indrukwekkende actiescènes die je naar adem doen happen, en een eenzame, bijna poëtische stijl, heffen Blade Runner 2049 echt naar het volgende niveau.

A little blue

Deakins koos voor een ander kleurenspectrum, grijstinten en blauwen die het fabriekige Los Angeles vanuit de toekomst mooi laten reflecteren en de personages meer tot hun recht laten komen: geef die man maar al gauw een Oscar. Overigens, wie naar Blade Runner 2049 wil gaan kijken, kan dat eigenlijk echt best op het grootst beschikbare scherm.

Mogen we toch kritiek geven op Blade Runner 2049? Zelfs al zouden we de plot willen weggeven, dat zou waarschijnlijk niet lukken. 2049 is relatief gelaagd, misschien iets té zelfs, maar de emotionele pay-off is er niet echt. Voor wie nog met vragen zat na Blade Runner, de antwoorden zijn zeker aanwezig, maar met elk antwoord verdwijnt een deel van het mysterie, en laat dat nu net zijn wat veel scifi-films hun cultstatus bezorgd.

De zegen van Scott

Ook qua montage zal Blade Runner 2049 niet de hoofdvogel afschieten, sommige stiltes zijn nét iets te betekenisvol, actiescènes vallen occasioneel in herhaling (voor wie back-to-back gaat kijken met de oude Blade Runner ziet het er wellicht uit als een fikse knipoog). Iets te lang dus, een kwartier minder materiaal had van Blade Runner 2049 een nog betere film gemaakt. Maar dat zijn schoonheidsfoutjes, wat ons betreft is Blade Runner 2049 één van die blockbusters die binnenkort prijzen mag gaan pakken. Geen sinecure, maar Ridley Scott had wel degelijk zijn zegen gegeven, met goede redenen, zo blijkt.

Bekijk hier nog eens de trailer!

 

Lees meer