De films van de week zijn er twee waar lang naar uitgekeken is: Le Fidèle en Blade Runner 2049

De vreemdste wezens op aarde vinden wij degenen die één keer per jaar op uitstap gaan naar de bioscoop, of die frequentie niet eens halen. Deze week alleen al staan Le Fidèle en Blade Runner 2049 op het voorprogramma, onlangs hadden we mother!, volgende week volgt Kathryn Bigelow haar Detroit en Happy End van Michael Haneke. Het moge duidelijk zijn: de bioscoop heeft een wekelijks bezoek nodig.

Le Fidèle: Typisch Roskam, maar we stappen deze keer wel buiten met een gevoel van teleurstelling

Het betreft deze week ook twee regisseurs die we bij naam kunnen noemen. De eerste kennen we in onze contreien het best om de eenvoudige reden dat het er eentje van bij ons is. Le Fidèle is na Rundskop en The Drop de derde langspeelfilm van Michaël R. Roskam en meteen ook de derde keer dat hij samenwerkt met Matthias Schoenaerts. We houden er wel van, regisseurs die zich aan acteurs hechten en omgekeerd. Het zegt ook wel iets dat dit de eerste keer is dat Matthias Schoenaerts nog eens naar België is teruggekeerd voor een film sinds Rundskop.

Le Fidèle is eenvoudig in twee zinnen samen te vatten: Matthias Schoenaerts speelt Gino (roepnaam: Gigi), een charmante gangster die het zwaar te pakken krijgt voor de racepilote Bénédicte (roepnaam: Bibi), gespeeld door Adèle Exarchopoulos. Hij verovert haar hart en belooft zichzelf om nog één grote slag te slaan en zijn criminele leven dan voor bekeken te houden.

De sterkste scènes van Le Fidèle zitten vooraan in de film. De euforische scène onder maten op restaurant wanneer plots Gigi l'Amoroso weerklinkt is gefilmd de dag nadat de moeder van Matthias Schoenaerts stierf, maar dat is aan niets te merken. De bankoverval is knap, maar de overval op het geldtranssport zit nog veel slimmer in elkaar. Bij die scène voelden we zelfs een steek van bewondering voor de intelligentie en de inventiviteit van de gangsters.

Dat zijn drie knappe scènes, alleen zitten ze wel alle drie in het eerste gedeelte van de film. De film is opgesplitst in drie luiken en hoe meer Le Fidèle richting einde dendert, hoe minder we mee zijn omdat de ongeloofwaardige plotlijnen zich steeds aan een sneller tempo op elkaar beginnen te stapelen. Misschien had Roskam toch nog wat meer in het gangstermilieu moeten blijven hangen, à là De Bende Haemers, de docureeks van Peter Boeckx, over de bende van de charismatische Patrick Haemers en zijn vrienden.

We vinden Roskam nog steeds een verdienstelijk regisseur. Na drie films heeft hij al een eigen stempel in de Belgische cinema, maar Le Fidèle is wel de minste van zijn drie films. Hij heeft de puzzelstukjes wel allemaal ter zijner beschikking, maar de boel klikt deze keer niet in elkaar.

 

Blade Runner 2049: ongeremd ambitieus stukje sci-fi-poëzie

Nog eentje waar zo gigantisch veel om te doen is, is Blade Runner 2049. De film is min of meer een vervolg op de klassieker Blade Runner uit 1982, al is het niet noodzakelijk om de ene te zien voor je de andere kan volgen. We zitten immers ruim dertig jaar verder en de wereld is in die tijd aanzienlijk veranderd.

Na de opstanden van androïden (de Replicanten) van dertig jaar geleden heeft een zekere Wallace (Jared Leto) de robots verbeterd. De nieuwe Replicanten gaan levenslang mee en kunnen niet opstandig zijn. Sommige Replicanten zijn Blade Runners, politieagenten wiens taak het nog altijd is om Replicanten die zich verbergen op te sporen en uit te schakelen.

Eén van die Blade Runners is agent K (Ryan Gosling). Wanneer hij na een missie de begraven restanten van een vrouw onder een boom ontdekt, blijkt dat ten minste één Replica ooit zwanger was, wat zou kunnen betekenen dat Replicas zich kunnen voortplanten. Die mogelijkheid zet heel de wereld op losse schroeven en het hoofd van de LAPD wil dan ook dat agent K precies uitzoekt hoe het allemaal precies in elkaar zit.

Dat is alleen nog maar het begin van een film die met zijn 163 minuten een behoorlijk lijvige speelduur heeft. Aan het roer van deze grote machine zat Denis Villeneuve, de nu 50-jarige regisseur die zich sinds 2010 in een recordtempo de kijker in aan het filmen is met films als Prisoners, Sicario en ook Arrival, onze favoriete film van vorig jaar.

Het zegt iets over de reputatie van de Canadese regisseur dat hij voor zulk een ambitieus project als Blade Runner 2049 180 miljoen dollar toegeschoven heeft gekregen met de boodschap dat hij volledige carte blanche zou krijgen. Villeneuve wordt nu ook genoemd als één van de mogelijkheden om de volgende Bond-film te regisseren en Daniel Craig zou het ook graag zien gebeuren, maar in de Bond-franchise zou Villeneuve nooit die mate van creatieve vrijheid krijgen.

Die creatieve vrijheid heeft Villeneuve dan ook met beide handen gegrepen en dat is te zien. Net als Arrival vorig jaar is dit een staaltje sci-fi-poëzie dat veel breder gaat en veel dieper gaat dan de hierboven beschreven plot. De film moet - net als Dunkirk eerder dit jaar - op het grootst mogelijk scherm bekeken worden en nog het liefst in IMAX.

Elke scène, élk beeld van Blade Runner 2049 is een fascinerend tableau. Of we nu door de lucht zoeven met Ryan Gosling of ons in de straten van L.A. bevinden waarin levensgrote hologrammen van Joi (een soort huisrobot die zegt en doet wat je maar wil) zich aan je aanbieden, of we ons onder een glazen stulp bevinden waar herinneringen worden gemaakt of ons in een hoog radioactieve omgeving bevinden waar het amper een hand voor ogen zien is: het is allemaal even prachtig.

De allerbeste scène speelt zich trouwens af tegen de achtergrond van een aantal hologrammen van Elvis Presley. De allermooiste scène is een soort van digitaal triootje tussen agent K en zijn Joi.

Wat willen we nog kwijt? Dat Ryan Gosling volledig binnen zijn comfort zone staat te acteren. Hij mag mysterieus glimlachen en veel zwijgen en daarin is hij de allerbeste. Dat we ook Harrison Ford nog eens zien in een rol die eens niet ironisch bedoeld is en dat wanneer ze samen te zien zijn, ook daar een behoorlijke chemie vanaf spat.

Toch, en dat moet toch eens echt gezegd worden, gaan de vrouwen in deze cast met de grootste pluimen lopen. En dan hebben we 't zowel over Ana de Armas als Joi, als over de Nederlandse Sylvia Hoeks in de rol van Luv als Robin Wright als luitenant Joshi, het hoofd van de LAPD.

En tot slot: die soundtrack, jongens! Was het voor Arrival nog Jóhann Jóhannsson die de muziek een meerwaarde deed betekenen voor de film, dan zijn het hier de ouwe trouwe Hans Zimmer en Benjamin Walfisch, die eerder ook al samenwerkten voor de soundtracks van 12 Years A Slave en Dunkirk.

Het filmjaar 2017 mag bijna afgelopen zijn, want het is nu al drummen bovenaan ons eindejaarslijstje en er zijn nog twee maanden te gaan.

Wat opvallend is aan het huidige filmjaar is dat heel wat van de grote spektakelfilms ook spectaculair goed zijn, waaronder dus ook Blade Runner 2049. Benieuwd of ze dat bij de Academy die de Oscars uitreikt ook zullen denken, wat ons betreft is Blade Runner 2049 alvast één van de frontunners voor de eerstkomende editie.

 

Lees meer