Weet u het nog? Mijn vraag voor een wapenembargo naar Saudi-Arabië twee jaar geleden?

!

Dit artikel werd gemaakt door een van onze bezoekers. Wil je reageren of zelf een artikel schrijven in onze Zoo, be our guest! Lees hier het hoe/wat/waar of begin er meteen aan.

Er zijn momenten in de geschiedenis dat je als regio of als land móét thuisgeven, dat je gewoon moreel leiderschap móét tonen. Er zijn momenten in de geschiedenis dat je je niet langer kunt verstoppen achter drogredenen - zoals Europa - of achter economische grafieken om aan de zijkant te blijven staan. Dan wil je dat je beleidsmakers opstaan en mee voorop lopen. Twee jaar na mijn eerste vraag ben ik het beu om te wachten. Twee jaar na mijn eerste vraag kijk ik naar jullie. En samen met mij, vele, vele anderen.

Geachte ministers,

Beste Geert,

Weet u het nog? Het moet maart 2015 zijn geweest, toen ik u voor de eerste keer om een wapenembargo tegen Saoedi-Arabië vroeg. Tot dan had Vlaanderen enkel een on hold-maatregel. Zoals de naam het al doet vermoeden, om wapenleveringen aan bepaalde landen tijdelijk on hold te zetten. Het was een maatregel van uw voorganger, Kris Peeters, om Vlaamse wapens, onderdelen en ander militair materiaal uit het Midden-Oosten te houden tijdens de Arabische Lente. De Saoedi’s waren in maart net gestart met bombardementen op buurland Jemen, waar een stille revolutie zo in de kiem werd gesmoord.

Eind 2016 - toen overduidelijk was dat datzelfde Saoedi-Arabië ook niet onschuldig was in de financiering van extremisme en terrorisme - herhaalde ik samen met collega’s van CD&V, Open VLD en Groen om écht werk te maken van dat embargo, een veel sterker signaal dan dat timide ‘on hold’. De beelden uit Jemen werden steeds gruwelijker. Er werd een campagne opgezet om geld in te zamelen en vanuit Vlaanderen maakte u daar 1 miljoen euro voor vrij. Intussen vermocht u het om de on-hold maatregel naar de prullenmand te verwijzen, “want daar was geen wettelijke basis voor” en geen gehoor te geven aan de oproep voor een embargo. In plaats van een signaal te geven en moreel leiderschap te tonen bleef Vlaanderen wapens verkopen aan een land dat niet alleen vrouwen- en mensenrechten met de voeten treedt en een oorlog in Jemen voert, maar ook onze Europese steden mee hielp destabiliseren. U wees maar al te graag naar Wallonië en verstopte zich achter Europa. En vandaag terug.

Beste Willy,

Weet u het nog? Toen u een paar maanden terug aan de macht kwam in Wallonië, besliste u om een 50-tal gevoelige wapendossiers op ‘stand-by’ te zetten, onder andere de exportvergunningen voor Saoedi-Arabië. U gaf me de hoop die ik niet vond in de Vlaamse minister-president. De hoop dat we zo misschien eindelijk naar een Belgisch standpunt konden toewerken die wapenleveringen aan dat land verbiedt. Maar het was ijdele hoop, blijkt nu. Afgelopen week draaide u uw kar en keurde u als Waals minister-president opnieuw 25 uitvoervergunningen goed. Uw daden staan in schril contrast met de woorden van uw partij-collega’s enkele maanden geleden in de Kamer, toen uw MR eiste dat Vlaanderen én Wallonië samen werk zouden maken van een embargo. Maar net als Geert primeert ook uw economische grafiek op het leven van mensen. Vandaag is de conclusie dat ook u liever wegkijkt en u zich verstopt achter Europa.

Beste Charles, Didier en Alexander,

Weten jullie het nog? Dat debat in de Kamer, toen uw regering ervoor zorgde dat Saoedi-Arabië in de VN-Vrouwencommissie (!) een zetel kreeg? Toen klonken jullie zelfs ferm als ‘wiedergutmachung’: die wapenleveringen, dat moet stoppen. Eén van u, Alexander met name, noemde de beslissing van Willy zelfs ‘complete waanzin’. En gelijk heeft hij, het is complete waanzin. Maar dan stel ik jullie de vraag: waarom blijven jullie dan apathisch toekijken en doen jullie niets? Waarom blijven ook jullie naar Europa kijken, terwijl intussen klaar en duidelijk is dat een Europees wapenembargo niet voor morgen is?

Beste ministers, mijn slotwoord richt ik tot jullie allemaal. Er zijn momenten in de geschiedenis dat je als regio of als land móét thuisgeven, dat je gewoon moreel leiderschap móét tonen. Er zijn momenten in de geschiedenis dat je je niet langer kunt verstoppen achter drogredenen - zoals Europa - of achter economische grafieken om aan de zijkant te blijven staan. Dan wil je dat je beleidsmakers opstaan en mee voorop lopen. Twee jaar na mijn eerste vraag ben ik het beu om te wachten. Twee jaar na mijn eerste vraag kijk ik naar jullie. En samen met mij, vele, vele anderen.

.