'The Evil Within 2': een horrorgame waar van start tot finish de spanning vanaf druipt

'The Evil Within 2' raakte nog net op tijd klaar om voor Halloween gereleased te worden. Wij wisten wat de eerste game te bieden had (monsters, tonnen spanning, een akelige sfeer en een moeilijkheidsgraad om 'U' tegen te zeggen) en spaarden 'm dan ook op voor iets minder angstaanjagende tijden. Dat zou wel wat makkelijker spelen, dachten we ...

The Evil Within 2 zou free roaming gaan introduceren in een genre dat eigenlijk inherent anti-free roaming is. Bij horror moeten de situaties heel gecontroleerd zijn. Een jumpscare werkt uiteraard niet als je langs de andere deur van het huis binnenkomt. Maar de tweede The Evil Within-telg lijkt die combinatie van horror en (gedeeltelijke) free roaming toch beter te verteren dan je zou verwachten. Denk nu niet meteen aan een hele GTA-wereld waar je je vrij in mag begeven. In het fictieve dorpje Union kan je zelf je weg gaan en zo verschillende sidequests starten, wat de game een heel aantal uren extra gameplay geeft, maar in grote lijnen is het pad wel voor je uitgestippeld.

Belachelijke B-film

The Evil Within 2 bouwt verder op zijn voorganger. Wie met TEW2 zijn eerste game uit de reeks in zijn console of pc ramt, doet er dan ook best aan even het verhaal van de eerste telg door te nemen. Het zal het verhaal een pak makkelijker te slikken maken en zal je ook meer meetrekken in de wereld van Sebastian, ook in TEW2 weer het hoofdpersonage.

Want Sebastian Castellanos is terug, en hij zal zich terug in de nachtmerrie gaan wagen die STEM is. Deze keer gaat hij er op zoek naar zijn dochter, die toch niet dood blijkt te zijn en een deel van de kern van STEM blijkt te zijn. Ja, het lijkt eerder op het verhaal van een of andere belachelijke B-film. Maar laat je daar zeker niet door afschrikken

De angst voor het laadscherm

De The Evil Within-wereld wordt naar goede gewoonte bevolkt door een hoop wezens die je alleen kan omschrijven als wat er gebeurt wanneer je een hoop lichaamsdelen in een bad gooit en ze met zwavelzuur aaneen probeer te plakken. De man die deze monsters heeft bedacht, zou toch ook wel een ontwenningskliniekje kunnen gebruiken. Want echt helder en fris in het hoofd, kan die echt niet zijn. De monsters zien er behoorlijk echt uit, maar qua graphics is de game geen enorme hoogvlieger. We hebben games al beter uit de PS4 (waarop wij de game testten) weten halen. Maar de horror in deze game moet je niet meteen bij de monsters zoeken.

De eerste angstaanval overviel ons al bij het kiezen van de moeilijkheidsgraad. Want, zoals fans van de serie wel weten, staat The Evil Within bekend om een moeilijkheidsgraad die hoger ligt dan het testosterongehalte in je plaatselijke fitness (lees: erg hoog). Wij kozen voor de ‘survival’-mode, oftewel de standaardmoeilijkheid. We weten het, wij zijn pussies. Maar zelfs dan nog liepen de frustratie enorm hoog op.

Voor de zoveelste keer na één aanraking tegen de grond liggen, wetende dat het einde nabij is, wordt na de 137ste keer ook wel vervelend. Dan wordt dat zuurbrakende zombie/slenderman-wezen meer irritant dan angstaanjagend. De angst voor het laadscherm na je onherroepelijke sterfscène is dan ook groter dan de angst voor de horrorwezens. Dat dat laadscherm toch irritant lang op je tv blijft staan, maakt het er ook niet beter op.

Nooit veilig

Neen, de horror in deze horrorgame zit ‘m vooral in de akelige sfeer. Je zit voortdurend op het puntje van je stoel, want je weet nooit wat er kan of gaat gebeuren. De lijn tussen werkelijkheid en vervormde realiteit is enorm klein, als die zelfs al te trekken is. We betrapten onszelf er ook op belachelijk lang in stealth-modus te hebben zitten sluipen, omdat je toch echt niet te veel geluid wil maken en een of ander slapend monster wil wekken.

Die spanning zorgt er langs de andere kant ook voor dat zelfs een routineklusje als van het ene punt naar het andere lopen plots een hele karwei wordt. Dat is op zich natuurlijk een enorm pluspunt. Je voelt je echt bijna nooit veilig. Maar het maakt dat grotere afstanden afleggen weleens kan tegensteken. Het TEW2-universum is in geen geval te vergelijken met de enorme wereld van bijvoorbeeld de GTA- of Elder Scrolls-games, toch lijkt de afstand die je moet afleggen soms echt enorm lang te duren.

Rambo

De wereld wordt overspoeld met monsters, en met amper drie kogels kan je je niet gewoon op Rambo-wijze een weg doorheen de wereld maaien. Want TEW2 is niet gretig in het uitdelen van kogels of wapens. Je kan maar beter vijf minuten omlopen en twee kogels sparen, want die zal je even later broodnodig hebben. In TEW2 is het stealth boven schieten. En die stealth impliceert natuurlijk ook traagheid. Vijf minuten wachten op een monster dat zich eindelijk omdraait, wordt na een tijdje ook wel gewoon saai.

Komt daar nog eens bij dat Sebastian niet meteen Usain Bolt is. Een spurtje, dat je toch de volle drie seconden kan volhouden, levert je amper een voorsprong op op zo’n monster. Sebastian loopt dan ook net zoals wij ons bijna heel de game voelden: alsof we net in ons broek hadden gedaan. Echt vlot, of realistisch, oogt het niet. Maar met de upgrades kan je daar toch iet of wat een mouw aan passen.

Zowat het hele vechtsysteem is niet meteen het vlotste dat we al hebben gezien. De stealthkill werkte vaak heel goed, maar wanneer je echt oog in oog staat met een monster konden we onze controller vaak al op voorhand neerleggen. Want overleven, deden we het vaak toch niet. De upgrades voor de wapens laten je ook een beetje op je honger zitten. 5 procent meer damage is niet meteen iets waar je een heel game voor loopt te sparen. Maar net dat gebrek aan goede en krachtige uitrusting hoort ook bij de spanning van TEW.

Conclusie: 8,5/10

The Evil Within 2 is niet meteen een game voor de casual gamer die na het werk even een half uurtje wil gamen en dan zijn controller opbergt. De game leent zich ertoe lange sessies te spelen en richt zich door de horror dan ook vooral op een kleine niche gamers. De meer casual gamers zullen zich ook iets te vaak storen aan het gebrekkige vechtsysteem, de soms eentonige toon en feel en vooral de hoge moeilijkheidsgraad.

Maar voor horrorgamefanaten is The Evil Within 2 een absolute must. Het bouwt verder op z'n al meer dan behoorlijke voorganger en zet nog een aantal stappen vooruit. Er is eigenlijk ook maar één echte maatstaf voor een horrorgame: de spanning. En laat die er nu bij The Evil Within 2 van start tot finish vanaf druipen.

 

Lees meer