The National gaf een uniek en charmant concert in Vorst, maar was niet hélemaal op zijn best

Er was een voorgeschiedenis verbonden aan dit concert van The National in Vorst Nationaal. Oorspronkelijk waren er niet één, maar twee concerten gepland in de veel intiemere zaal Bozar eind oktober. Maar toen belde Barack Obama: of de band geen zin had om de start van een nieuwe foundation op te luisteren in Chicago. En als Obama belt, dan luisteren we allemaal. Dus had The National iets goed te maken en deden ze iets dat ze nooit eerder gedaan hadden: hun album ‘Boxer’ dat dit jaar tien jaar oud is geworden, integraal spelen. Oh, wat hadden we dit graag in Bozar gezien.

Er waren al wat aanwijzingen doorheen de dag. Aaron Dessner had op Radio 1 bij Ayco al laten weten dat de band iets zou doen dat ze nooit eerder hadden gedaan. En even later werd een foto gepost waarin The National hun concert in Brussel/Vorst aankondigde op een foto in de kleuren van de hoes van ‘Boxer’.

Toen Fake Empire dus als eerste werd ingezet was dat al een teken aan de wand. Een anthem dat normaal gezien tot in de slotregionen van de set wordt opgespaard. De gitaren hoog in de lucht geheven. Mistaken For Strangers was, zo leert de logica ons de volgende, en toen ze aan Brainy aankwamen was alle twijfel weg: ze gingen het doen.

Meteen werd de zaal in tweeën verdeeld: de fans die The National al langer volgen werden nagenoeg hysterisch bij het vooruitzicht van niet vaak live gespeelde nummers als Green Gloves, Ada en Gospel. De andere helft van de zaal – die de band pas heeft leren kennen door doorbraakhit Bloodbuzz Ohio – wist niet goed wat er gebeurde en stond (of zat) er maar wat verweesd bij. De herkenningspunten waren voor hen te vaag en te weinig aanwezig.

Internationale muzieksnobs

Je merkte wel dat sommige van die songs nogal roestig waren. Dat had er ook mee te maken dat Matt Berninger nog aan het begin van zijn set stond, terwijl we allemaal weten dat hij wat alcohol nodig heeft om zich echt op zijn gemak te voelen op een podium. Het was niet de meest strakke eerste helft die we hen al hadden zien brengen, maar charmant was het wel. The National deed hier iets dat ze nooit eerder gedaan hadden en waarschijnlijk ook nooit meer zullen doen. Dat een site als Stereogum er al een artikel aan heeft gewijd, zegt al genoeg: vele internationale muzieksnobs zullen ons benijden.

Naarmate er meer alcohol gevloeid was, dook hij het publiek in tijdens The System Only Dreams In Total Darkness – het begin van de tweede deel van de set – waarna hij vast kwam te zitten bij zijn terugkomst, en hij deed dat ook nog een keer bij Mr. November en Terrible Love. Hoewel je wéét dat hij het gaat doen (het is een oud kunstje) wordt het nooit saai. Het blijft opmerkelijk dat iemand die met zo veel sociale fobie worstelt als Matt het contact met zijn publiek zo lijfelijk opzoekt.

Onversterkt en bloedmooi

Door ‘Boxer’ was de nog overige ruimte in de setlist beperkt waardoor ook vele nieuwe nummers de setlist niet haalde. Een hoogtepunt was wel Guilty Party - sowieso één van de allermooiste nieuwe nummers - waarbij de meegebrachte lichtshow in vol ornaat kon schitteren. Het rozige licht deed denken aan een hippe nachtclub in het Berlijn van de jaren 80, de muziek klonk strak. Dat was trouwens ook bij Day I Die en het eerder vermelde The System Only Dreams In Total Darkness zo. In Carin At The Liquor Store, hij droeg het op aan zijn vrouw, klonken de blazers zacht op de achtergrond. Enkel Walk It Back stak wat bleekjes af bij zijn concurrentie.

Ondanks alles werd het allermooiste moment opgespaard tot helemaal aan het einde toen Vanderlyle Crybaby Geeks werd onversterkt gebracht en door heel de zaal meegezongen. Opnieuw: het is iets dat ze vaker doen, maar het verliest nooit zijn kracht.

Het was niet het beste The National dat we al gezien hebben. Dat waren ze vier jaar geleden in Cirque Royal. Deze avond was wel uniek en dat telt ook voor iets.

Lees meer