Twee bloedmooie animatiefilms zijn deze week in de zalen geland, we moesten niet lang zoeken naar onze films van de week

De fijnste weken zijn de weken waarin de twee geselecteerde films van die week een link hebben zonder dat je daar al te hard naar moet zoeken. Deze week was dat makkelijk, want de twee mooiste films van de week (allebei potentieel materiaal voor de eindejaarslijstjes!) zijn animatiefilms. De ene is een productie van Pixar die zich in Mexico afspeelt, de ander een Japanse anime, maar allebei hebben ze ons tot tranen toe ontroerd.

Coco: Met sterfelijkheid en de kracht van herinnering waagt Pixar zich aan niet-evidente thema's, met succes.

Pixar speelt nog altijd in de hoogste regionen van de animatie, ook al persen zij er vaker dan voorheen al eens een ongeïnspireerde sequel uit zoals bijvoorbeeld Finding Dory. Coco is weer een geheel nieuwe productie met geheel nieuwe figuren en net als die andere klasbak Inside Out zijn ze erin geslaagd om moeilijke thema's bevattelijk te maken, zonder in kinderachtigheid te vervallen.

We zouden zelfs durven zeggen dat Coco niet geschikt is om met de allerjongsten naartoe te gaan. Het gros van de film speelt zich immers af in een tussenwereld tussen leven en dood, niet echt de makkelijkste materie om uit te leggen als uw kind zich daar vragen over stelt.

De dodenwereld ziet er in Coco best aantrekkelijk uit. Er heerst voortdurende bedrijvigheid in de wereld der doden, de kleuren zijn fel en helder, er is een cinema en er worden concerten georganiseerd. Als je aankomt, is er een dienst die zich bezighoudt met familiehereniging zodat iedereen die je wil vinden ook te vinden is. Er is wel een heel belangrijke voorwaarde: je moet herinnerd worden. De doden die niet langer herinnerd worden door hun dierbaren kwijnen weg en gaan "echt" dood en dan is ook dood zijn geen pretje.

De jonge Miguel komt per ongeluk in die wereld terecht op de Mexicaanse Día de los Muertos, een uitbundig feest waar families bij elkaar komen om samen de herinnering aan de doden levend te houden. Hij wil terug naar het rijk der levenden, maar niet voor hij van zijn voorvader en groot idool Ernesto de la Cruz de zegen heeft gekregen om muziek te mogen en blijven maken.

Miguel kent alle liedjes en films van Ernesto de la Cruz uit het hoofd, maar zijn familie heeft muziek verbannen omdat de la Cruz in een ver verleden zijn gezin in de steek heeft gelaten om het te gaan maken in de muziek. Dat Miguel een carrière in de muziek zou gaan nastreven, is dan ook helemaal uit den boze voor zijn familie.

De samenvatting van de plot is dus al redelijk stevig en dat zijn de thema's eigenlijk ook: Coco gaat over sterfelijkheid en over het levend houden van de herinnering aan de overledenen, maar ook over vergeten worden, over eenzaamheid, over ambitie, over keuzes maken én over het belang van muziek en het effect van muziek op herinnering.

Dat Pixar al die thema's in één overzichtelijke film heeft weten te proppen zonder dat we met een hoofd uit de zaal kwamen dat op ontploffen stond, maakt van Coco een huzarenstukje. Coco is helemaal niet vermoeiend. Integendeel zelfs: ze hebben al die thema's weten in te werken in een avonturenfilm die al bij al nog luchtig weghapt.

De geheel nieuwe wereld die Pixar tot leven heeft geroepen (o ironie), de veelzijdigheid van de plot en de amusante figuren (met Hector op top) maken van Coco een ontzettend rijke film. Helemaal ontroeren doet hij aan het staartje. Waar in Up de tranen kwamen in de eerste tien minuten, kom je hier met de tranen in de ogen de zaal buiten. Het maakt de indruk die Coco nalaat er alleen maar groter op.

 

Your Name: een poëtisch verhaal voor de fans van Haruki Murakami

"Soms moet ik huilen als ik 's ochtends wakker word. Ik snap nooit waarom", zijn de openingsregels van de Japanse anime Your Name die deze week eindelijk ook bij ons in de zalen is gekomen. Nog geen minuut ver en we wisten al: dit wordt iets bijzonder.

Your Name is de meest succesvolle anime aller tijden, wat de verwachtingen nog wat hoger legde. De film staat momenteel in het lijstje van de meest lucratieve animatiefilms tussen Sneeuwwitje en Pocahontas. We maken kennis met Mitsuha die in een klein dorpje woont op het Japanse platteland, een dorpje waar ze eigenlijk vooral wil uitbreken.

Sinds "de nacht dat de sterren uit de lucht vielen" droomt ze vaak. Dromen waarvan ze zich van zodra ze wakker wordt niets meer kan herinneren. Ze wordt door de mensen in haar omgeving ook op vreemd gedrag gewezen van de dag voordien, waar Mitshua nooit meer iets van weet.

Ze komt erachter dat ze zowat de helft van de tijd van lichaam wisselt met Taki, een jongen uit Tokio die ze nooit eerder ontmoet heeft. De twee ontwikkelen een systeem om de gênante momenten tijdens die gedaantewissels tot een minimum te herleiden door dagboeknotities te maken in elkanders gsm en gedragsregels op te stellen.

Wanneer de gedaantewisselingen even plots stoppen als ze begonnen zijn en Taki Mitshua niet meer blijkt te kunnen bellen of sms'en, besluit hij op zoek te gaan naar haar en haar dorp.

Wie nu al denkt "Dit is niks voor mij", moet vooral niet gaan kijken. De plot van Your Name is spiritueel, poëtisch, raadselachtig en magisch en werkt het best als je er tot op zekere hoogte gewoon in meegaat. We moesten de hele tijd denken aan Haruki Murakami, Japans bekendste schrijver, die dit uitgangspunt even makkelijk had kunnen gebruiken voor een nieuwe roman. Ook in zijn boeken moet je sommige dingen gewoon aanvaarden voor je de schoonheid ervan kan inzien.

We krijgen een mooi verhaal voorgeschoteld over magische verbondenheid, over zielsverwantschap en over het al dan niet bestaan van het lot in - opnieuw - een werkelijk wonderschone geanimeerde animatiefilm. En naast verbondenheid gaat de film ook over eenzaamheid: Mitshua en Taki staan dan wel voortdurend in contact met elkaar, tegelijkertijd weten ze niks van elkaar en hebben ze elkaar nog nooit gezien.

Zelfs wie niet helemaal mee zou kunnen duiken in het verhaal zou zijn of haar ogen kunnen uitkijken aan de prachtige vaak bijna fotorealistische beeldkaders en meewiegen op de ondersteunende muziek.

"Alles wat ik als tiener ooit gevoeld heb, zit in deze film", zei regisseur Makoto Shinkai over Your Name. We geloven hem zo ontzettend hard.

Wie wil gaan kijken naar Your Name kan dat helaas alleen maar in UGC Antwerpen, Cinema ZED-Vesalius in Leuven en Sphinx in Gent. Doen!
 

Lees meer