De nieuwe Star Wars is alles wat hij moet zijn en meer, maar ook het kleinood 'The Party' is erg genietbaar als film van de week

Er is een nieuwe Star Wars in de zalen sinds woensdag en dat maakt eigenlijk al het andere eventjes overbodig. 152 minuten grootsheid op het scherm en een quasi onbeperkt budget. Maar voor wie het nog altijd in Keulen hoort donderen als het over Star Wars gaat, het totale tegengestelde is er ook: 'The Party', een kleinood van 71 minuten, met zeven acteurs en een minimaal budget.

Star Wars: The Last Jedi: de jonge garde neemt de fakkel nu definitief over

Eén van de moeilijkste dingen die er bestaan voor een recensent is een nieuwe film in de Star Wars-franchise bespreken. Star Wars is immers nostalgie én veertig jaar filmgeschiedenis en of je nu wil of niet: dat weegt mee terwijl je kijkt. En toch kan je ’t wel duidelijk zeggen: The Last Jedi is een goeie film. Een betere dan The Force Awakens was.

De nieuwe Star Wars mogen regisseren is anders ook geen cadeau en evenveel een zegen als een vloek. Deze keer was Rian Johnson de uitverkorene, de regisseur van onafhankelijke films als Brick en Looper en van enkele afleveringen van Breaking Bad. Opnieuw: Star Wars is veertig jaar filmgeschiedenis en heeft één van de grootste fandoms ter wereld en het is zaak niet te bezwijken onder die druk. Het is Johnson gelukt. De regisseur blijft alvast nog even in het universum hangen, want hij regisseert de eerste film van een nieuwe trilogie rond Obi-Wan Kenobi. Die film wordt verwacht in 2019.

Heel veel willen we niet weggeven over de plot van The Last Jedi, want dat zou zonde zijn. We willen wel kwijt dat de film een stuk grimmiger is dan de voorgaande episode, net zoals bij A New Hope en The Empire Strikes Back het geval was. In het begin van The Last Jedi zwaait Supreme Leader Snoke (Andy Serkis) van de First Order de plak. Het verzet is al stevig neergedrukt en dreigt stilaan zonder brandstof te vallen. Ondertussen volgen we ook hoe Rey (Daisy Ridley) probeert om Luke Skywalker (Mark Hamill) te overtuigen om haar de leer van de Jedi over te brengen en proberen Finn (John Boyega) en nieuwkomer Rose (Kelly Marie Tran) de vijand van binnenuit te bestrijden.

En daar moet je ’t mee doen. Wat we wel nog kwijt willen, is dat de film alles is wat hij moet zijn: spannend (je wordt als vanouds weer meteen in de actie gedropt, de inleiding krijg je in enkele tekstregels tijdens het spelen van die monumentale muziek) en bij momenten is de film ook grappig en zelfs ontroerend. Maar wat meer is: er wordt steengoed geacteerd. Grote talenten als Adam Driver (Kylo Ren) en Oscaar Isaac (Poe) krijgen hier veel meer om handen en Rey (Daisy Ridley) is nog beter dan in The Force Awakens. Afscheid moeten we nemen van Carrie Fisher, want ze stierf net na de opnames, maar haar laatste scènes zijn perfect. Ze zuigt de camera naar zich toe, straalt gezag, rechtvaardigheid, kracht én gezelligheid uit.

De symboliek is groot in The Last Jedi. De jonge garde neemt de fakkel hier nu definitief over. Soms moet je als jongeling tegen het heersende gezag ingaan om iets nieuw te kunnen creëren, is de boodschap. Poe legt een bevel van prinses Leia tegen zich neer en luistert quasi nooit naar zijn bevelhebbers en zelfs Kylo Ren keert zich op een gegeven moment tegen de zijne. Rey, van haar kant, zoekt dan weer heel erg aansluiting bij de traditie, maar ook zij zal leren dat er misschien nog wel andere wegen leiden naar wat ze precies zoekt.

Tot slot: The Last Jedi bevat weer enkele van de spannendste lichtsabergevechten. En is dat niet in de eerste plaats waar we altijd voor gaan kijken?

The Last Jedi is alles wat het moet zijn. En meer. Star Wars hangt nu niet meer vast aan het verleden, maar kijkt volop vooruit.

 

The Party: één feestje en zeven acteurs in stijlvol zwart-wit

Het compleet tegengestelde soort film is The Party waarin één feestje onder zeven vrienden totaal uit de hand loopt. Geen special effects, geen explosies en maar zeven acteurs om mee te werken en één huis om in te filmen. En toch hebben we er ons bijna zo goed mee geamuseerd als met The Last Jedi.

Het feestje vindt plaats bij Janet (Kristin Scott Thomas) en Bill (Timothy Spall) thuis. Een aantal van hun dichtste vrienden zijn uitgenodigd om te vieren dat zij, als lid van een kleine oppositiepartij, minister van Volksgezondheid wordt. De cynische April (een héérlijke Patricia Clarkson) en haar man Gottfried (Bruno Ganz, die ooit nog Hitler speelde in Der Untergang) staan op scheiden en dat is niet verwonderlijk. De cynische april botst immers immens met haar man Gottfried die in holle levenslustige leuzen praat, zichzelf levenscoach en goeroe noemt en vindt de westerse geneeskunde een vorm van voodoo.

Komen ook nog aankloppen: Martha (Cherry Jones), een professor in de genderdifferentiatie, en Jinny (Emily Mortimer). Zij verwachten samen een kind en hebben net te horen gekregen dat het er niet één, maar drie zullen worden. Blijft nog over: Tom (Cillian Murphy) die zich heel erg nerveus gedraagt en zich al na een paar minuten naar de badkamer begeeft om daar wat lijntjes coke door zijn neus te jagen.

Van zodra het gezelschap bij elkaar is, ontaard het feestje (dat eigenlijk nooit echt van start gaat) in chaos. Bill blijkt nogal afwezig en houdt zich vooral bezig met zijn muziekcollectie, tot hij aankondigt dat hij terminaal ziek is. Een crisis volgt en dat terwijl April haar man Gottfried openlijk loopt uit te maken, Martha en Jinny twijfels hebben bij hun nakende rol als ouders en als vanzelf ook Bill en Janet nog in een huwelijkscrisis belanden.

The Party wordt gelabeld als een komedie en dat zal inderdaad wel het genre zijn dat het dichtst bij komt. De film is te lichtvoetig om als drama te worden bestempeld, maar is nu ook geen Bad Moms. Dat hij ook nog eens in zwart-wit is gefilmd doet ons vrezen dat dit kleinood zijn publiek maar moeilijk zal vinden. Voor wie een referentie wil: wie zich goed vermaakt heeft met Carnage (2011, Polanski) zal dat hier ook kunnen.

Ga vooral kijken, want in The Party kan je vooral smullen van de acteurs, die zeven keer anders, maar zeven keer goed zijn. Wij hebben vooral genoten van Bruno Ganz (als je dit kan én je kan Hitler, dan ben je een straf acteur), van de cynische April die zich vooral verbergt achter cynisme, maar dat wel doet met heel veel overtuiging én van Emily Mortimer die we één van de actrices vinden met de mooiste stem (ja, echt!) en de mooiste mimiek die er te vinden.

Het is klein, het is fijn en het is kort, maar ook The Party is alles wat het zijn moet.
 

Lees meer