Verwachtingen kunnen overtroffen worden of voor ontgoocheling zorgen: Wonder Wheel en The Shape Of Water, de films van de week

Verwachtingen, ze kunnen ingelost of overtroffen worden, maar de ontgoocheling ligt altijd op de loer. En ontgoocheling dat was wat we voelden na The Shape Of Water, een film waarvan we toch iets verwacht hadden door zijn 13 Oscarnominaties. Het omgekeerde deed zich voor bij Wonder Wheel, de nieuwe Woody Allen waarvoor we redelijk gematigde verwachtingen hadden.

The Shape Of Water: een eendimensionaal sprookje waar veel meer mee gedaan kon worden

13 nominaties voor The Shape Of Water, dat zijn er veel. Het zijn er evenveel als - een selectie - From Here To Eternity (1953), Mary Poppins (1964), Forrest Gump (1994) of Lord Of The Rings: The Fellowship Of The Ring. Enkel Gone With The Wind (1939), All About Eve (1950), Titanic (1997) en vorig jaar La La Land deden ooit beter.

Straf, maar het hoeft niet meteen te betekenen dat The Shape Of Water de grote winnaar op de Oscars wordt. Tien jaar geleden had The Curious Case Of Benjamin Button 13 nominaties en ging hij naar huis met drie beeldjes: Make-Up, Visual Effects en Art Direction.

Desalniettemin is deze film over een stomme schoonmaakster (Sally Hawkins) die verliefd wordt op een soort van meerman (Doug Jones) een grote kanshebber op de belangrijkste filmprijzen.. De meerman in kwestie wordt in het grootste geheim binnengebracht in een overheidsbedrijf en onder de bevoegdheid gezet van Richard Strickland (Michael Shannon), een man die de meerman ziet als het Amerikaanse equivalent van de ruimtehond Laika in de strijd tussen Amerika en de Sovjet-Unie voor nog meer evolutie en vooruitgang.

© 20th Century Fox

Regisseur Guillermo del Toro heeft de film geschreven op het lijf van Sally Hawkins ("ze was niet alleen de eerste keuze, ze was ook de enige keuze") en Hawkins is dan ook de grote troef van The Shape Of Water. Als je een personage speelt dat niet praat moet je gaan acteren met lichaamstaal en Hawkins doet dat uitstekend. Elisa is een mooi personage dat op geen enkel moment medelijden opwekt of de indruk geeft écht hinder te ondervinden van haar beperking.

Het is kennelijk wel iets met stomme personages, want vorig jaar had Dakota Fanning in Brimstone hetzelfde probleem en in de nieuwe film van Duncan Jones (Mute, 23 februari op Netflix), speelt Alexander Skarsgård de zwijger. Jammer genoeg is Eliza wel het enige personage dat goed uit de verf komt in The Shape Of Water. Octivia Spencer is de karikaturale hondstrouwe vriendin, Michael Shannon is een nog groter karikatuur als schurk en over Giles (Richard Jenkins) komen we nagenoeg niets te weten. Dat is jammer, want de relatie tussen hem en Sally intrigeert zelfs meer dan die tussen de meerman en Sally.

In een film als deze zou de relatie tussen de meerman en Sally moeten betoveren, maar we hebben het er snel mee gezien. We begrijpen het wel: het gaat om twee personages die geen woorden hebben om elkaar aan te voelen, maar tegelijkertijd zit er niks van evolutie in de relatie en gaat de film te traag en te lang door om onze interesse te kunnen blijven behouden. Het laatste halfuur is zelfs zo voorspelbaar dat we ook met onze ogen dicht nog hadden kunnen vertellen wat er gebeurde.

Het personage van Michael Shannon is dan weer het archetype klootzak dat we in Trump-tijden meer en meer in films zien opduiken. Een vrouwonvriendelijke zak die zijn vingers nog liefst gebruikt als om pussy te grabben, een man die zijn minachting voor mensen die anders zijn - of het nu zwarten zijn, stommen of meermannen - niet onder stoelen of banken steekt. Ook hier: het personage blijft te eendimensionaal om te kunnen blijven boeien.

Het is niet dat die achtergrond er niet is. Guillermo del Toro schreef voor elk van de personages een achtergrondbiografie die wel tot 40 pagina's kon gaan. Alleen is er niet echt iets mee gedaan. En dus doet het best pijn om te schrijven, maar The Shape Of Water kon ons amper of niet bekoren.

Het mooiste aan dit hele sprookjesachtige liefdesverhaal met Belle & Het Beest-insteek is nog de Oscargenomineerde soundtrack van Alexandre Desplat: cheesy, maar wel passend cheesy. Verder hadden we een groot Curious Case Of Benjamin Button-gevoel bij deze film: een streling voor het oog, maar ergens onderweg zijn ze vergeten de film inhoud en een hart te geven.

Score: 5/10

 

Wonder Wheel:een film over dromers, voor dromers

En nu wordt het weer moeilijk, want met Wonder Wheel heeft Woody Allen een nieuwe film uit. Onlangs laaide het vuur rond de regisseur weer in alle hevigheid op toen zijn adoptiedochter Dylan Farrow zich verbijsterd afvroeg waarom Allen zo gespaard werd in de #metoo-discussie. Zij heeft haar beschuldiging tegenover haar vader immers al meermaals herhaald, vorige week nog in eentelevisie-interview. In 2014 kwam ze voor het eerst met de beschuldiging naar buiten, ze zou zeven geweest zijn op het moment van het misbruik. "Hij heeft mijn vagina en schaamlippen betast", zei ze daar.

In de slipstream van de hernieuwde getuigenis van Dylan Farrow zeiden een aantal acteurs dat ze spijt hadden van hun samenwerking en/of nooit nog met hem zouden werken. Kate Winslet, die de hoofdrol speelt in zijn nieuwe film, is één van de enigen die de nu 82-jarige regisseur nog openlijk durft te verdedigen. Vorige maand zei ze nog in een talkshow waar ze ook te gast was met Margot Robbie en Jessica Chastain dat Allen een getalenteerd schrijver is die ook al menig mooie vrouwenrol heeft geschreven. Laat Chastain nu net één van die actrices zijn die al menig samenwerking met Woody Allen afgewezen heeft en recent nog eens heeft gestipuleerd dat ze nooit met de regisseur zal werken.

Allen is nooit onbesproken geweest, want hij had ook een verhouding met zijn andere adoptiedochter, Soon-Yi. De twee zijn ondertussen wel meer dan 20 jaar getrouwd. Aangezien er nooit een klacht is ingediend tegen Woody Allen is het niet aan ons om hem te veroordelen dus gaan we het hier ook houden op het beoordelen van zijn nieuwe film.

© Amazon Studios

Met Wonder Wheel heeft Woody Allen een Grieks drama gemaakt. De vertolkingen zijn groots en dramatisch, maar misschien net daardoor zo waarachtig. Jim Belushi is heerlijk als Humpty, een ietwat boertig type dat altijd in zijn onderlijfje rondloopt en een gevecht met de drankduivel heeft geleverd. Hij is de enige die relatief tevreden is met zijn leven zoals het is: hij werkt op de kermis, gaat regelmatig vissen met z'n vrienden en is dolblij dat het contact met zijn dochter weer hersteld is. Hij spaart om haar studies tot lerares Engels te kunnen betalen en droomt van een beter leven voor haar.

Dromen, dat doen alle personages in Wonder Wheel. De dromen van Ginny (Kate Winslet) zijn al kapotgeslagen. Ooit was ze een veelbelovende actrice, daarna beging ze een misstap die haar verdere leven bepaalde. Nu droomt ze ervan om uit haar huwelijk te ontsnappen. "Mijn vorige man leerde me wat liefde is, Humpty heeft me geleerd wat het niet is", zegt ze tegen Mickey (Justin Timberlake), de jongen strandwachter. Hij droomt van een carrière als toneelschrijver. Wanneer hij Carolina (Juno Temple) tegenkomt, begint hij van haar te dromen terwijl zij droomt van een doodgewoon en saai leventje en een doodgewoon gezin. Ze heeft immers een huwelijk van vijf jaar achter de rug en heeft gezien dat ondanks de spanning en de luxe dat ook het paradijs niet is.

Het blijft toch knap, hoe Woody Allen ieder jaar opnieuw afkomt met een eigen geschreven en geregisseerde film vol met personages die léven. Wonder Wheel mag dan geen perfecte film zijn en zal even vluchtig weer uit je gedachten verdwenen zijn als hij erin kwam, de personages leven en evolueren wel meer dan die in The Shape Of Water.

Wie naar een film van Woody Allen gaat kijken weet dat alles staat of valt met de personages en de acteurs die hen vertolken. Dat zit hier goed. Kate Winslet is afwisselend amusant en tragisch als de diep ongelukkige en wispelturige Ginny, Juno Temple ziet er prachtig uit als de onschuld zelve en Jim Belushi die ontsteekt in een furie, dat deed ons denken aan James Gandolfini als Tony Soprano. We vermoeden zelfs dat we met die laatste gedachte niet alleen waren, want die ene scène in de film waarin de gangsters te zien zijn worden die gespeeld door Tony Sirico en Steve Schirripa, oftewel Paulie en Bobby uit de meesterlijke maffiareeks.

Wonder Wheel heeft iets van een deurenkomedie. Een ietsje meer en het was te veel geweest, maar nu is het geheel nog mooi. Allen doet hier overigens ook erg mooie dingen met het licht van de kermis. De mooiste scène, met voorsprong, is die waarin Juno Temple en Kate Winslet op bed met elkaar zitten te praten. De hele kamer vult zich achtereenvolgens met rood en daarna met blauw licht. Het is bloedmooi. Iets meer van die momenten en we hadden Wonder Wheel helemaal in ons hart gesloten. Nu was het een fijn tussendoortje.

Score: 7/10

 

Lees meer