Wij spraken met The Vaccines na hun concert in Vorst Nationaal: nieuwe plaat, smartphoneban en het leven op tour

De Britse rockgroep The Vaccines speelde vorige week Vorst Nationaal aan diggelen als voorprogramma van Franz Ferdinand. Op 30 maart brengen ze ‘Combat Sports’ uit, hun eerste plaat in drie jaar tijd. Wij spraken de ochtend erna met frontman Justin Young en gitarist Freddie Cowan.

The Vaccines blikken tevreden terug op hun optreden in Vorst Nationaal.

Justin Young en Freddie Cowan: We spelen graag in België en Brussel. We worden hier altijd goed ontvangen en krijgen veel energie van onze fans. Het publiek hier doet ons een beetje denken aan het Schotse publiek. Jullie zijn druk en lawaaierig. Dat past bij ons. Het was leuk om hier terug te zijn. Ons laatste concert in België was op Dour in 2016.

Franz Ferdinand

De band vond het ook fijn om te openen voor Franz Ferdinand.

Young en Cowan: We hebben dezelfde managers en we kennen elkaar al lang. Alex (Kapranos, frontman van Franz Ferdinand, red.) woonde zelfs ons eerste optreden bij. Goeie mensen en goeie band. Dit was niet echt een toer. We hebben enkel opgetreden in Parijs en Brussel. De nieuwe plaat komt uit op 30 maart. Daarna gaan we de baan op. Nu zijn we materiaal aan het 'roadtesten'. Onze toer zal beginnen in het VK, dan hebben we een aantal shows in Amerika en volgen festivals. Daarna komt er waarschijnlijk nog een Europese toer.

Het is lang geleden dat we nog eens twee shows op rij hebben gespeeld. We hebben lang in het schema gezeten van ‘één show, drie weken vrij, één show, drie weken vrij, …’. Het deed deugd om met deze shows weer in het ritme te komen.

Niet repeteren op podium

Tijdens hun optredens gaat de band helemaal op in de muziek, zowel fysiek als mentaal.

Young: Veel van de nummers, die we spelen, zijn zeven à acht jaar oud. Daarom moet er een transactie of wisselwerking van energie zijn met het publiek. Om de mensen erin onder te dompelen en met hen in verbinding te gaan. Zo kunnen zij nieuw leven in de nummers blazen. Zonder die connectie met het publiek voelen die songs ondertussen een beetje levenloos aan voor ons. Die gedeelde ervaring met de fans is heel belangrijk. Er mag geen te grote kloof tussen de band en het publiek zijn.

Als je een optreden geeft, moet je de mensen ook een bepaalde herinnering meegeven. We proberen iets speciaal te doen. Het resultaat is meer verbondenheid. Zoveel te meer verbinding je hebt, zoveel te mooier het avontuur is dat je samen met het publiek deelt. Anders ben je gewoon aan het repeteren op een podium.

Een “andere” band

Begin dit jaar kwam I Can’t Quit uit, de eerste single van de nieuwe Vaccines-plaat.

Young en Cowan: De single is tot nu toe goed ontvangen. Je weet nooit zeker wat er zal gebeuren. ‘I Can’t Quit’ voelde voor ons aan als het juiste nummer om als eerste te lossen, een klassieke Vaccines-song. Toen we het in Brussel en Parijs speelden, zagen we mensen meezingen. Dat voelde goed. De videoclip en de muziek tonen wie we zijn en wat we doorgemaakt hebben. Er is veel kameraadschap en broederschap, maar het is ook ruw en doordringend.

Op zich is het allemaal ook redelijk vreemd. Naar ons gevoel zijn we nu een andere band dan toen we ons vorige album uitbrachten. Maar niemand kent onze nieuwe plaat en stijl momenteel, want ‘Combat Sports’ moet natuurlijk nog uitkomen. Tot nu toe kennen ze nog maar twee nieuwe nummers (‘I Can’t Quit’ en ‘Nightclub’, red.). We kijken uit naar het moment waarop de fans alles te horen krijgen zodat ze een duidelijk beeld hebben van wie wij nu zijn. Het is een beetje frustrerend en we zijn nog steeds trots op het resultaat. Maar mensen zien ons nog als de oude versie van onszelf.

Nieuwe plaat: brute rock

Wat mogen we verwachten van ‘Combat Sports’?

Young en Cowan: Het is een heel andere plaat dan ‘English Graffiti’ geworden (het laatste album van The Vaccines uit 2015, red.). Het geluid is een pak ‘heavier’. Het is eigenlijk meer een rockplaat. De songs zijn geschreven en gerepeteerd vlak voor we de studio in doken, terwijl ‘English Graffiti’ echt in de studio tot stand gekomen is, gewoon ‘on the spot’.

‘Combat Sports’ steunt niet zo op productie. Alles draait om de songs. Ik denk dat we opnieuw verliefd geworden zijn op bepaalde elementen van de groep die we in de loop van onze carrière een beetje achterwege gelaten hebben. Ik heb het dan over eigenaardigheden die ons maken tot wie we zijn. Dat lijkt me dan ook de reden waarom veel mensen rondom ons ‘Combat Sports’ met ons eerste album (‘What Did You Expect from The Vaccines?’ ,red.) vergelijken. Maar voor ons is ‘Combat Sports’ een optelsom van al ons vorige werk met daar nog iets extra bij.

Voor deze plaat was het belangrijk om te geloven in wat ons uniek maakt en om niet bang te zijn om dat te omarmen. Het geluid van ‘Combat Sports’ is vrij bruut en zo ver zijn we daar vroeger eigenlijk nooit mee gegaan. Maar dit is wel iets dat we altijd al wilden doen.

Onverwacht resultaat

Neem je dan geen risico?

Young en Cowan: Een zwaarder gitaargeluid is tegenwoordig natuurlijk niet echt in de mode. Maar ik denk niet dat we echt een risico nemen. In welke kunstdiscipline je ook actief bent, het belangrijkste is dat je doet waar jij in gelooft. Je kan het publiek niets wijsmaken.

Bij de productie van onze laatste plaat keken we veel naar de buitenwereld: wat wil het publiek? Hoe willen we ons voorstellen? Waar passen wij in ‘the bigger picture’? Dit keer waren we vooral bezig met wat we zelf wilden. Het voelt vooral goed. Het resultaat is niet wat mensen van ons zouden verwachten of wat wij van onszelf verwacht hadden.

Gaat ‘Combat Sports’ echt over sport?

Young en Cowan: Nee. Het gaat in de eerste plaats over de interne dialoog waar iedereen mee zit. De klassieker: het engeltje en het duiveltje op je twee schouders. Het positieve en het negatieve. Het gaat over de oudste strijd die er is: ten oorlog trekken tegen jezelf én tegen je bandleden. De plaat gaat eigenlijk over volharding en doorzettingsvermogen met een positief doel voor ogen.

“Vreemde periode”

Tussen ‘Combat Sports’ en de vorige plaat ‘English graffiti’ zit drie jaar. In welke zin is de band zo veranderd?

Young en Cowan: Toen onze vorig drummer Pete de band verliet, raakte het hele proces in vertraging. De band was dus niet ‘on hold’, zoals sommigen beweren. Het duurde gewoon even voor we weer onze draai konden vinden en wisten welke richting we uit moesten. Dat was een heel vreemde periode, maar ik denk dat je altijd door zo’n proces moet gaan als je een plaat maakt. Ik denk dat het erg zeldzaam is dat een artiest vlak na zijn toer exact weet hoe zijn volgende cd zal klinken. Bij ons is dat altijd ‘trial and error’. Het kostte tijd en moeite om erachter te komen wat we echt wilden.

The Vaccines hebben een nieuwe drummer en toetsenist.

Young en Cowan: De keyboardspeler komt uit Frankrijk. Zijn moeder en grootmoeder zijn gisteren naar ons optreden gekomen en hadden pizza voor ons mee. Alles zit goed. De nieuwe bandleden zorgen voor een hernieuwde energie.

Toen wij jong waren, gingen we naar Reading Festival. Dat was onze eerste festivalervaring. Bij hem (toetsenist Julian Corrie, red.) was dat Dour Festival.

Kan je een genre plakken op The Vaccines?

Young en Cowan: Dat is moeilijk. Het is niet zo dat wij naar één bepaalde muzieksoort luisteren. We zijn bijvoorbeeld fan van Leonard Cohen en John Lennon, maar ook van rockabilly en punk. Denk maar aan groepen als The Stooges en The Clash. Alles wat we goed vinden, is hyperenergiek en toegewijd. Je vindt dat ook bij Nirvana terug.

Onze invloeden veranderen eigenlijk nooit, we bouwen er alleen op verder. Na verloop van tijd krijg je gewoon meer middelen. Zowel qua skills als qua instrumenten.

Dus jullie volgende album zou weleens heel mellow kunnen worden?

Young en Cowan: Dat kunnen we niet voorspellen.

Put It On a T-Shirt

Afgelopen weekend hebben The Vaccines de track Put it on a T-shirt gelost.

Young en Cowan: Dat is eigenlijk een liefdeslied. Liefde is een ontelbaar iets, je kan dat niet definiëren. Tegenwoordig wordt alles herleid tot iets tastbaar, iets verbruikbaar.

Zou je zeggen dat het een aanklacht is tegen de commercialisering van het dagelijks leven?

Young en Cowan: Voor een stuk doet het dat zeker wel. Goede doelen worden vaak echt ‘gebruikt’. Mensen zijn enkel bereid om een T-shirt te dragen in plaats van echt iets te doen.

“Smartphones zijn de nieuwe televisie”

Rapper Kendrick Lamar speelde de avond voor The Vaccines naar Brussel kwamen Het Sportpaleis plat. Er waren geen professionele camera’s en fototoestellen toegestaan. Ook zijn er heel wat bands die hun fans een ‘smartphoneverbod’ opleggen tijdens hun concert. Any thoughts?

Young: Ik ben al naar optredens geweest waar artiesten dat eisen van hun fans en ik begrijp het wel. Er valt veel te zeggen voor gewoon in het moment zijn en samen een herinnering creëren. Maar Kendrick Lamar is ook een gigantische artiest. Voor acts, die kleiner dan hem zijn, kunnen telefoons ook iets “evangelisch” hebben. Als je voor een publiek van drieduizend mensen speelt en de helft is met z’n GSM aan het filmen, dan zullen zo’n 50.000 mensen achteraf de performance van jouw nummer zien. Je bereik wordt dus tien keer groter. Op die manier kunnen smartphones en technologie je als artiest net begunstigen. Als ik smartphones in het publiek zie dan denk ik niet “ai, ze vinden het niet goed”. Ik denk dan “ze genieten er zo hard van dat ze het met hun vrienden willen delen”.

Dus er komt geen smartphoneban tijdens jullie optredens?

Cowan: Nee. Maar toch is de tendens ergens een beetje spijtig. Aan de andere kant kan je je afvragen of smartphones op bijvoorbeeld concerten niet gewoon de nieuwe versie van televisie is voor onze generatie. Bij elke generatie zal het wel erger worden. Samen met anderen tv kijken, dat wordt nu gezien als een sociale activiteit. Dat is de nieuwe norm. En dan nog die ‘virtual reality’ erbij, … Ik denk niet dat het de gezonde weg op gaat. We zijn sociale wezens. We moeten met elkaar in interactie gaan op een fatsoenlijk niveau.

Toerist, rockster of keihard werken?

Hoe is het leven op toer? Bezichtigen jullie soms iets?

Young en Cowan: Als het niet vriest zoals nu (lacht). We bezichtigen eigenlijk steeds meer. Je wordt daar na verloop van tijd gewoon beter in. Als je voor de tweede of derde keer ergens komt, wil je ook weleens iets zien. We staan nu ook sterker in onze schoenen om shows te spelen. We hebben meer ‘headspace’. We halen nu gewoon meer uit toeren.

Geen out of control rock-'n-roll-feestjes?

Young: Op sommige momenten is het dat ook en op andere momenten helemaal niet. Op onze eerste Europese toer hebben we op 8 dagen 8 verschillende landen aangedaan. Je drinkt al eens een pint met verschillende mensen en je maakt elke avond nieuwe vrienden. Op sommige dagen is toeren gewoon alles wat je zou verwachten van ‘in een band zitten’, maar op andere momenten is het een stuk saaier.

Plannen voor de nabije toekomst?

Young en Cowan: We zullen na de festivals waarschijnlijk een Europese toer doen. Dan gaan we vermoedelijk weer naar de VS. Als het album langer uit is, gaan we altijd verder weg van huis.

Lees meer