De helden hebben hun tijd gehad, in onze films van de week Annihilation en Tomb Raider zijn de heldinnen aan zet

Een hoog opvliegend debat over een Netflix-film die de zalen niet haalde omdat hij "te intellectueel" zou zijn en een reboot van Tomb Raider: ziehier onze films van de week in een notendop. Maar veel meer dan dat zijn het twee films die door twee topvrouwen uit de hedendaagse cinema gedragen worden, respectievelijk Natalie Portman en Alicia Vikander. Meisjes aan de macht!

Annihilation: Gelukkig was Netflix er nog

Er is al heel wat gezegd en geschreven in aanloop naar de release van Annihilation. Tragisch genoeg was de aanleiding van al deze drukte het feit dat deze film bij ons niet in de zalen zou komen. In de Verenigde Staten werd de film wel in de zalen gebracht en daar ging er geen hond naar kijken.

Na een zwak ontvangen testvisie besloot David Ellison, een hoge pief bij Paramount en CEO van Skydance, dat de film te intellectueel en te ingewikkeld was (de volgende films die Skydance onder zijn leiding uitbrengt zijn de volgende Mission: Impossible, de volgende Terminator en de reboot van Top Gun, dus ja...) en hij eiste dat Alex Garland, de regisseur, veranderingen aan zijn film zou maken. Het personage van Natalie Portman moest sympathieker gemaakt worden en het einde moest veranderd worden. Garland en zijn producer weigerden om die aanpassingen door te voeren en dus werd besloten dat de film op Verenigde Staten en China na rechtstreeks naar Netflix zou worden gebracht zodat er ten minste op die manier toch nog een beetje verdiend kon worden.

© Skydance

Heel dit verhaal bewijst nog maar eens één ding: in Hollywood regeren de cijfers en wordt het publiek systematisch onderschat. Enerzijds ligt dat aan de kijker zelf. Kijk eens naar het aanbod in de zalen en kijk eens welke zalen er vol zitten en je zal een patroon zien. Het publiek gaat voor herkenbare dingen, voor prequels, sequels en franchises. En films als Arrival en Interstellar - kassuccessen die meer vragen van de kijker - bestaan, maar ze zijn zeldzaam.

We zijn het dan ook niet eens met de vaak gehoorde stelling dat Netflix de cinema kapot maakt. Het is de kijker die dat doet, de kijker die alleen maar meer van hetzelfde lijkt te willen en een steeds groter gedeelte van de andere cinema gewoon links laat liggen. Films die geen torenhoog marketingbudget ter beschikking hebben, moeten vechten voor hun plaats en verdwijnen steeds vaker na een paar weken al uit de zalen.

Tegelijkertijd krijgt Netflix meer en meer de reputatie de afvalbak van die cinema te zijn, met als meest recente voorbeeld The Cloverfield Paradox, maar dat klopt maar ten dele. Annihilation is een voorbeeld van een film die ze van de vergetelheid hebben gered en de aankomende film The Irishman van Martin Scorsese is een voorbeeld van het feit dat Netflix nog in film durft te investeren.

Dat is allemaal niet nieuw. Ook de vorige film van Alex Garland, het nochtans zeer slimme Ex Machina dat ook enkele Oscarnominaties in de wacht wist te slepen, haalde in 2015 onze zalen niet. Het hoeft niet te verbazen dat een regisseur die zo moet strijden om zijn ding te kunnen doen zijn heil nu gaat zoeken in het televisielandschap, waar wel nog meer mogelijk is. En dus liep deze week het nieuws binnen dat Alex Garland een reeks gaat maken voor FX. De serie, Devs genaamd, gaat opnieuw over de band tussen mens en technologie en komt eraan in de loop van 2019. De opnames starten over zes maanden en het selecteren van acteurs is al gestart. Garland wil een op zichzelf staand verhaal vertellen in acht afleveringen, maar heeft ook al laten weten dat hij mogelijkheden ziet als FX ermee verder zou willen.

En zo zijn we via veel bochten en kronkels toch weer bij Annihilation uitgekomen, de film die je dus zal moeten bekijken via Netflix. Natalie Portman speelt hierin Lena, een zeer gewaardeerde biologe in de academische wereld die ook al een verleden heeft in het leger. Zij wordt geselecteerd om deel uit te maken van een groep van vijf wetenschappers - allemaal vrouwen - die de zogenaamde "shimmer" in trekken, de Glinstering. Wat die glinstering is of waar ze vandaan komt is een groot raadsel. Ze wordt steeds groter en groter en lijkt zich door niemand te laten stoppen. Dieren en eerdere teams van militairen die de Glinstering in zijn gestuurd zijn nooit terug gekomen, behalve sergant bij de Special Forces Kane (Oscar Isaac) die ruim een jaar na zijn vermissing plots weer thuis opduikt, maar niet helemaal meer dezelfde lijkt te zijn.

En zo brengt Garland ons binnen in een film die verrassend veel van het DNA van Alien lijkt te hebben: wetenschappers die op verkenning trekken naar het onbekende. Een geheel nieuwe wereld binnen trekken, dat betekent ook dat elke stap die je zet behoedzaam dient te gebeuren. In de wereld van de Glinstering horen daar ook nieuwe wezens bij en planten die in de vorm van mensen groeien. Annihilation is het ene moment gruwelijk en spannend en het volgende moment oogverblindend mooi.

Aan het einde bleven we wel wat op onze honger zitten, want hoewel David Ellison de film te intellectueel en te ingewikkeld vond, vonden wij hem net wat te uitleggerig en in ieder geval een stuk makkelijker te bevatten dan Ex Machina. In ieder geval is Annihilation w een film die elke letter aandacht die hij nu krijgt verdient, gewoon omdat we hem kunnen zien.

Score: 7/10

 

Tomb Raider: Gelukkig was Alicia er nog

Bekentenis: wij hebben nooit Tomb Raider gespeeld en hebben zelfs nooit de films met Angelina Jolie uit 2001 en 2003 die gebaseerd waren op de game gezien. We hebben gewoon nooit de noodzaak gevoeld. Die noodzaak voelden we deze keer wel en dat heeft alles te maken met Alicia Vikander, een veelbelovende actrice die de laatste jaren ook in de mindere films waarin ze meespeelde telkens een opflakkering betekende.

Dat is hier niet anders. Vikander speelt Lara Croft, het gamepersonage dat uitgroeide tot een sekssymbool, maar deze keer beginnen we helemaal van het begin, voor Lara Croft de Tomb Raider is geworden. Lara komt aan de kost als koerier, maar verdient daarbij zo weinig dat ze amper haar kickbokslessen kan betalen. Nochtans komt Lara van goede huize en kan ze een stevige erfenis opstrijken van zodra ze de papieren tekent dat haar vader (Dominic West) overleden is. Die is al zeven jaar verdwenen en al vijf jaar geleden voor dood verklaard. Lara weigert zich echter bij het overlijden van haar vader neer te leggen en gaat op zoek naar de geheimen die hij mee met zich in het graf heeft genomen in de hoop zo meer over zijn verdwijning te weten te komen.

Toen Lara Croft gelanceerd werd midden jaren negentig werd ze een regelrecht fenomeen: een vrouwelijke heldin die de hoofdrol speelde in een game, dat hadden we toen nog niet. Dik twintig jaar later zijn de tijden veranderd. Niet dat er niet meer voor de positie van de vrouw gevochten moet worden, dat hoor je ons niet zeggen, maar er zijn veel meer rolmodellen gekomen in games én in film. In de film is Wonder Woman is al gepasseerd, Captain Marvel is onderweg (maart 2019). In die tijdsgeest past Lara Croft dan ook perfect.

Dat voor de nieuwe Lara Croft de keuze viel op Alicia Vikander deed eerst onze wenkbrauwen fronsen, maar nadat we de trailer een paar keer bekeken hadden, zagen we het nog wel goed komen. Het sterke punt van Alicia Vikander is: hoe stevig Lara Croft er ook tegenaan gaat en hoe erg ze ook afziet, dankzij Vikander blijft ze wel ten alle tijde ook haar charme behouden én vallen er emoties van haar gezicht af te lezen, ook als ze niets zegt. Over Vikander hebben we dan ook geen klachten, veeleer op de film als geheel.

En daar hebben we 't gezegd: "als geheel." Het probleem is dat Tomb Raider ook in zijn filmvorm nog te veel aanvoelt als een game waarin Lara Croft de ene na de andere level moet zien te doorworstelen. Van zodra ze in Hong Kong aankomt, valt ze - vaak letterlijk - van de ene in de andere uitdaging: van het stelen van haar rugzak, naar de helse rit met de boot tot aan het eiland, naar de rivier, naar de waterval, naar het vliegtuig, enz. enz. Als Lara zich even een minuutje rust gunt in de romp van het vliegtuig en ook dat hachelijk begint te kraken, ontsnapt er aan Vikander een "Really???" vol ongeloof en dat was exact wat wij op dat moment ook dachten.

Tomb Raider is een aaneenschakeling geworden van actiescènes die misschien wel vakkundig gemaakt zijn, maar op geen enkel moment spannend worden. Ook gaven die raadsels en puzzels die de plot voortdrijven ons een sterk Dan Brown-gevoel en van diens man werk zijn we ook niet bepaald fan. Wanneer de film verderop dan ook nog meer en meer op The Mummy begint te lijken begint Tomb Raider meer en meer op tijdverlies te lijken. Gelukkig was Alicia er nog.

Score: 5/10
 

Lees meer