Wie op zoek was naar een dosis romantiek en melancholie moest in de AB zijn, bij Rhye

Toen in 2012 de eerste singles van Rhye uitkwamen, hing er nog een groot mysterie rond de groep. Ondertussen weten we dat die androgyne stem toebehoort aan Mike Milosh en is de zweem van mysterie danig afgenomen. Minder mysterie, maar de muziek op ‘Woman’ blijft even mooi. Vijf jaar werd er gewerkt aan de opvolger ‘Blood’ en die is er nu, al is Milosh ergens onderweg wel zijn kompaan Robin Hannibal verloren. Rhye is nu officieel een soloproject.

Volgens Milosh was dat altijd al het geval geweest en is er gewoon een misverstand ontstaan rond de samenstelling van Rhye. Nog volgens Milosh is Rhye altijd al een project geweest van hijzelf die zich omringt met muzikanten, waarvan Hannibal er één was en dat nu niet meer is. Dan gaat hij wel gemakkelijk voorbij aan het feit dat de twee wel bij alle nummers op ‘Woman’ beide genoemd worden als songwriter.

Ideale seksmuziek

Wat er ook van zij: in de vijf jaar die verstreken zijn sinds het debuut is er nagenoeg niets aan het geluid van Rhye veranderd en ook het vertrek van Hannibal is muzikaal redelijk onopgemerkt voorbijgegaan, Milosh is gewoon met andere songschrijvers beginnen werken. Het zegt veel over de sterkte van Rhye, die toch voor 80% bij het stemgeluid van Milosh ligt. De overige 20% ligt ‘m in de verleiding die in de song schuilt. Anders gezegd: het is ideale seksmuziek.

Ze durfden wel, want het openingsnummer 3 Days werd in een veel lomere versie gebracht in vergelijking met hoe het op ‘Woman’ staat, iets voor aan de meerkant op een warme zomeravond. Het Hawaihemd van Molish leek daar ook op te alluderen, maar aangezien wij hier pas de eerste zonnestralen meemaken was ons brein daar nog niet helemaal aanbelandt en leek het nummer ons net wat aan verleidingskracht verloren te hebben in deze versie.

Triest naar huis

Mooier en gepaster was Open dat niet kapot te krijgen is en ons al vanaf de intro betoverde, ook al werd het hier – een euvel dat vaker terugkeert op concert van Rhye – te lang uitgetrokken. Please was heel mooi, het depte tranen als een broodnodig zakdoekje. In Softly smolten alle muzikanten echt mooi samen. Tijdens Last Dance was er ruimte voor een zacht dansje én voor een heuse trombonesolo en in het tweede gedeelte van Major Minor Love begon het concert van Rhye even op een rockconcert te lijken.

© Getty Images

Milosh had er duidelijk zin in, want hij speelde een extra bis in vergelijking met de meeste andere concerten die Rhye al gespeeld had. Net daardoor ging de groep over de curfew heen. Onze eeuwige dank aan de AB dat ze dat hebben toegelaten, want de afsluiter Song For You was de mooiste van de hele avond. Als het Milosh’ bedoeling was om ons triest huiswaarts te sturen, was ‘m dat gelukt.

Rhye was het meest romantische concert dat we in tijden hebben gezien, de groep wist ook vaak de juiste snaar aan te slaan, maar op één of andere manier blijft Rhye nog net dat beetje beter werken als je door je hoofdtelefoon kan luisteren terwijl je op je bed ligt. We blijven fan van het geluid en het concert was meer dan degelijk, maar er waren ook momenten waarop het allemaal net iets te flauw bleek om anderhalf uur te kunnen blijven boeien.Een duim op het rapport, maar de kus van de juf blijft nog even in bewaring.

Lees meer