Clowns: van kindvriendelijk tot huiveringwekkend

Iedereen kent wel het typische plaatje van een clown: felrode neus en lippen, een gezicht zo wit als een lijk, wenkbrauwen zo hoog als een regenboog en oversized outfits. Decennialang vermaakte de clown kinderen, maar doorheen de jaren veranderde dat. Van plezierige verjaardagsfeestjes tot de meest huiveringwekkende horrorfilms, wat is er precies veranderd? 

De clown kreeg zijn populariteit in de Romeinse tijd. De komische, fel geschminkte artiest vindt zijn weg in het theater. Het karakter werd gezien als een grappige, simpele verschijning, zoals Bozo the Clown, een figuur die zijn opmars kende in de Verenigde Staten. Maar door velen wordt de clown nu gezien als duister en schrikwekkend. De dood van de oude Bozo-artiest, Frank Avruch, veroorzaakte dan ook gemengde gevoelens.

Sommigen hebben zelfs een angst voor clowns! De officiële naam hiervoor is coulrofobie. Volgens David Carlyon, Amerikaanse auteur en toneelschrijver, is deze fobie ontstaan in 1960, maar hij werd vooral 'populair' in de jaren 80. Het volk beschouwde de clown als grappig voor twee eeuwen lang tot er een aantal boeken en films verschenen waarin de clown minder rooskleurig werd afgebeeld. Check ze hieronder!

Het horrorverhaal It van de Amerikaanse auteur Stephen King.

© Epa

De film Poltergeist, geschreven door de legendarische Steven Spielberg.

© Epa

Joker: The Dark Knight, bedacht door de Amerikanen Bill Finger, Bob Kane en Jerry Robinson.

© Epa

Zijn clowns slecht geworden of nooit goed geweest?

"Alles dat zoveel verheerlijking krijgt, nodigt uit tot snurken", zei Carlyon. Toch is er geen bewijs dat kinderen bang waren voor clowns in jaren 40, 50, 60 en 70, zegt hij.

Niet zo snel, betoogt Benjamin Radford, een auteur en redacteur van het Amerikaanse tijdschrift 'Skeptical Inquirer'. Hij schreef het boek 'Bad Clowns' in 2016. Hij beweert dat slechte clowns altijd al onder ons geleefd hebben. "Het is een vergissing om te vragen wanneer clowns slecht zijn geworden, omdat ze in het verleden nooit echt goed waren. Ze hebben altijd dit diep dubbelzinnige karakter gehad", zei hij.

"We hebben goede en slecht clowns nodig"

Heel opmerkelijk is dat clowns in Amerika hun roots in circussen hebben en oorspronkelijk bedoeld waren om volwassenen te amuseren. Pas later in de jaren 50 en 60 kwam er een keerpunt, toen de karakters Bozo en Ronald McDonald verschenen voor kinderen.

Volgens Radford is het zo slecht niet om beide karakters te hebben. "Het is een feit dat we zowel slechte als goede clowns nodig hebben, want zonder de goede clowns zoals Bozo is er geen contrast", zegt hij.

Lees meer