Chinese elektriciteit in Europa is geen utopie

Europa bekijkt de mogelijkheid om in de toekomst duurzame elektriciteit uit China te importeren. Dat staat in een studie van het Joint Research Centre (JRC) van de Europese Unie, waarbij gekeken wordt op welke manier de Europese en Chinese elektriciteitsnetwerken aan elkaar zouden kunnen worden gekoppeld. Daarmee zou Europa volgens de onderzoekers mogelijk kunnen putten uit het immense potentieel aan duurzame energie dat in China en de Centraal-Aziatische landen beschikbaar zal zijn.

De onderzoekers bekeken daarbij ook die mogelijke trajecten die de verbinding tussen de Europese en Chinese netwerken zouden moeten garanderen. Er moet volgens het Joint Research Centre immers worden gezocht naar een optimaal evenwicht tussen de beste exploitatie van de beschikbare bronnen en de risico’s van conflictzones en ongunstig terrein.

Minstens 15 miljard euro

“Het idee van de koppeling werd twee jaar geleden in eerste instantie door China gelanceerd,” aldus de nieuwssite Euractiv. “Het idee vormde een onderdeel van het Belt and Road Initiative. Een levering aan Europese klanten zou immers een antwoord kunnen bieden op een potentiële Chinese industriële overcapaciteit. Sindsdien heeft het Joint Research Centre het idee echter overgenomen en verder bestudeerd.”

Geraamd wordt dat, afhankelijk van de gekozen route, voor de realisatie van het project een investering tussen 15 miljard euro en 28 miljard euro zou moeten worden voorzien.

In vele Centraal-Aziatische landen kan een sterke capaciteit aan duurzame energie - met zonnepanelen, windturbines en waterkrachtcentrales - worden uitgebouwd. “Deze regio’s zouden dan ook belangrijke energie-exporteurs kunnen worden,” aldus Euractiv.

“Die export zou ook tegemoet komen aan de doelstellingen van het Klimaatakkoord van Parijs. Chinese autoriteiten hebben bovendien al aangegeven open te staan voor alle mogelijke voorstellen die Europese partners over een eventuele samenwerking zouden willen doen.”

Om het project te kunnen realiseren zou een verbinding over een afstand tussen vijfduizend en achtduizend kilometer moeten kunnen worden gerealiseerd.

Economische hefboom

De kortste route zou vanuit Noordwest-China vertrekken en zou langs Kazachstan, Rusland en Oekraïne uiteindelijk West-Europa moeten kunnen bereiken. Opgemerkt wordt dat daarbij in belangrijke mate beroep zou kunnen worden gedaan op bestaande infrastructuur en ook van een relatief effen terrein gebruik zou kunnen worden gemaakt.

Deze optie zou bovendien kunnen profiteren van de nabijheid van de massale windenergie-reserves van Mongolië. Tegelijkertijd wordt gewaarschuwd dat deze route echter een aantal bijzonder conflict-gevoelige zones zou moeten passeren, waardoor moeilijk een leveringsgarantie kan worden gegeven. Bovendien heeft het gasrijke Rusland geen belang in een transport van elektriciteit.

Een alternatieve route zou een traject kunnen kiezen door de Kaspische Zee en Zwarte Zee, waardoor Rusland en Oekraïne kunnen worden ontweken. “Deze route passeert ook meer gebieden die als een bron voor hernieuwbare energie zouden kunnen worden aangeboord,” aldus de wetenschappers.

“Onderzeese kabels, een groter energieverlies door het langere kabeltraject en bijkomende regelgevende vereisten - aangezien meer landen voor een passage moeten worden aangesproken - vormen ook hier belangrijke drempels.

Het derde potentiële traject zou vertrekken in Zuidwest-China en zou Europa bereiken door een route langs Myanmar, India, Pakistan, Afghanistan, Iran en Turkije. “Dit is de langste route van de alternatieven die worden overwogen en ook het terrein kan voor grote uitdagingen zorgen, maar wel heeft men de mogelijkheid om op een gevarieerde waaier van energiebronnen beroep te doen,” wordt er aangevoerd.

“Weliswaar moet in West-Indië met een gebrekkige infrastructuur worden afgerekend, maar anderzijds zou de route voor een aantal betrokken landen een belangrijke technologische en economische hefboom kunnen worden.”

Prioriteiten

Het Joint Research Centre wijst erop dat de verbinding verder een opmerkelijk voordeel zou kunnen bieden. “Men kan immers terugvallen op verschillende tijdzones,” wordt er opgemerkt. “Daardoor vallen ook de piekperiodes in het verbruik op andere ogenblikken. Daardoor kan een overproductie in een gebied naar een andere bestemming worden gekanaliseerd. Daarmee kan een verspilling van energie grotendeels worden vermeden.”

Het Joint Research Centre zelf heeft geen voorkeur voor één van de potentiële routes laten blijken. Sectororganisatie SolarPower Europe reageert positief op de studie, die volgens haar immers de gigantische mogelijkheden van duurzame energie schetst.

“Wel moet de Europese Unie ervoor zorgen dat er eerst een eigen interne energie-markt wordt gecreëerd waarin hernieuwbare energie maximaal tot zijn recht kan komen,” wordt er opgemerkt. “Bovendien moet absolute prioriteit worden verleend aan lokale projecten voor de opwekking van duurzame energie.”

Lees meer