Veel goeie bedoelingen in Ready Player One, maar het te koesteren pareltje van deze week heet The Rider

Op veel vlakken zijn onze films van de week tegengesteld aan elkaar: Ready Player One is druk, chaotisch en propvol. In The Rider primeert de stilte, de ruimte en de poëzie. Ready Player One zat vol goeie bedoelingen, maar laat die verloren gaan. The Rider verraste ons nog het meest tijdens de aftiteling. Duidelijk is: The Rider is het te koesteren pareltje van deze filmweek.

Ready Player One: Spielberg laat zijn boodschap en zijn goeie bedoelingen verloren gaan in chaos en overdreven drukte

Steven Spielberg is een bezige bij: nadat The Post bij ons ook al dit jaar in de zalen kwam is Ready Player One de tweede film die we dit jaar kunnen zien van één van de Grootmeesters van de Cinema. Ready Player One is zonder enige twijfel de meest verrassende Spielberg in tijden, want de 71-jarige filmgigant heeft met Ready Player One gekozen om een boek te verfilmen dat zich grotendeels in een virtuele wereld afspeelt.

OASIS heet die virtuele wereld en in 2044 is het niet zo prettig toeven op deze aardbol. De mensheid is gestopt te proberen hun problemen op te lossen, zegt het hoofdpersonage Wade Watts, maar probeert ze gewoon te overleven. Het is dus geen wonder dat zowat iedereen vlucht in OASIS, een virtuele wereld waarin alles mogelijk is. Wanneer James Halliday (Mark Rylance), de bedenker van het spel, komt te overlijden, kondigt hij aan dat er een grote zoektocht in het spel verborgen zit. Wie als eerste de drie raadsels weet op te lossen, zal drie opdrachten kunnen vervullen en daarmee drie sleutels verzamelen die samen tot de erfenis van OASIS en het hele fortuin van Halliday zullen leiden.

Spielberg zei zelf al in een interview dat dit na Jaws (1975) en Saving Private Ryan (1998) de moeilijkste film was die hij ooit gedraaid heeft en na het kijken begrijpen we helemaal waarom. Het is de eerste science fiction film die Spielberg gedraaid heeft sinds War Of The Worlds (2005) en zonder twijfel de meest grensverleggende.

Zintuigprikkelend is een ontoereikend woord en er gebeurt allerlei tegelijkertijd en de gehele tijd. In één scène zitten Wade (Tye Sheridan) en Samantha (Olivia Cooke) buiten wat uit te blazen en horen we Wade zeggen: "Hoor, de stilte, de wind." Het is het enige moment dat we daarvan zullen kunnen genieten.

Het meest fijne aan de film is dat hij propvol referenties naar populaire cultuur zit. En dan bedoelen we ook werkelijk propvol. Verschillende avatars in OASIS zijn uiteraard referenties, maar er is ook King Kong op de racebaan, Chucky in het heetst van de strijd, de prachtige ode aan The Shining middenin de film, de muziek uit de jaren 70 en 80 of - veel subtieler - een logo van Mortal Kombat op de headset van Sho (Philip Zhao). Daarnaast is populaire cultuur ook zowat het enige waarover de personages praten. Dat kan heel verfrissend zijn, als je iet of wat weet waarover het de hele tijd gaat, maar als je weinig bagage hebt op dat vlak kan hetzelfde fenomeen ook irriterend gaan werken.

Twee sequenties springen er overduidelijk uit: enerzijds de grote ode aan The Shining waarover we verder niets willen zeggen. En als tweede de dansscène die Olivia Cooke en Tye Sheridan delen en die overgaat van dansen op Blue Monday van New Order naar dansen op Night Fever van Bee Gees en daarmee een duidelijke referentie wordt naar Saturday Night Fever.

Liefhebbers die houden van populaire cultuur en nostalgie die mogen zeker gaan kijken naar Ready Player One, maar als geheel is de film redelijk snel na afloop vergeten. We voelen dat Spielberg zoekt naar magie en nostalgie, dat hij ons vooral wil laten voelen dat we écht moeten leven en niet vastgekleefd moeten zitten aan ons scherm. Want ja, het leven is echt, zoals naar het einde van de film toe meermaals benadrukt wordt. Maar net die boodschap gaat verloren in de chaos en de soms overdreven drukte in Ready Player One.

Wél fijn van Spielberg dat hij ook op hogere leeftijd niet voor veilig kiest en uitdagingen als deze wil blijven aangaan.

Score: 6/10

 

The Rider: een te koesteren pareltje

We hadden net een mooie en poëtische film gezien toen we op de aftiteling wel opvallend vaak dezelfde achternaam terug zagen komen en ook "Lane Scott by Lane Scott" zagen voorbij rollen. Wat blijkt nu: het verhaal van Brady Blackburn (de naam van het hoofdpersonage) is eigenlijk dat van Brady Jandreau, zijn zus Lilly in de film is zijn eigen zus Lilly Jandreau en Wayne Blackburn, zijn vader in de film, is gewoon zijn eigen vader, Tim Jandreau.

Regisseuse Chloë Zhao leerde Brady Jandreau kennen op een ranch in South Dakota waar hij haar leerde paardrijden en haar gaandeweg zijn levensverhaal vertelde terwijl Zhao research aan het doen was voor haar vorige film Songs My Brother Taught Me (2015). Ze besliste daar en toen dat ze haar volgende film zou ophangen aan het levensverhaal van die cowboy en rodeorijder die na een stevige val van een wild paard en een trap op zijn hoofd op zoek moest gaan naar een nieuwe identiteit. Zhao besloot om ook zo dicht mogelijk bij het echte leven van Brady te blijven en castte meteen hemzelf, zijn familie, zijn vrienden en ook zijn allerbeste vriend - de sinds een ongeval zwaar gehandicapte stierenrijder Lane Scott - in de film.

We kwamen deze informatie voor alle duidelijkheid pas achteraf te weten toen we al lang verknocht waren aan The Rider. Voor ons is het verhaal van Brady Blackburn het verhaal van een man die zijn dromen in rook ziet opgaan en met zijn dromen meteen ook zijn hele identiteit, dat gegeven waarrond hij zijn hele leven heeft opgebouwd. Iedereen blijft hem pushen om meteen zo snel mogelijk op een paard te gaan zitten ("de val mag niet in je hoofd gaan zitten"), want pijn, die moet je als rodeorijder maar leren verbijten. Het hoort erbij.

Brady zelf twijfelt en zijn vader raadt het hem ronduit af en Brady besluit om een tijdelijk baantje in een supermarkt aan te nemen en de tijd te nemen om te herstellen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hoewel hij de rodeo nog even links gaat liggen begint Brady wel opnieuw te werken als paardentrainer - hij is de allerbeste - en begint hij de getemde paarden ook te berijden.

De hele film deed ons denken aan The Wrestler van een tiental jaar geleden (wat als datgene wat je doet in het leven plots helemaal wegvalt?), maar The Rider is een stuk po ischer én tragischer. De tragiek zit 'm in de armoede die je overal ziet (de vader van Brady woont in een trailer, kan zijn huur niet betalen en vergokt zijn geld), de poëzie zit 'm vooral in die scènes waarin Brady bij zijn paarden kan zijn. De mooiste scène is de ene scène waarin hij voor zijn net verkochte lievelingspaard Gus postvat, zijn hoed afneemt en bij een opkomende zon tot God bidt dat het zijn lieveling goed mag vergaan, maar ook de scènes waarin hij eerst Cold Breeze en vervolgens Apollo temt behoren tot de allermooiste.

Ook mooi: de manier waarop zijn eigen crisis Brady weer dichter bij zijn gehandicapte vriend Lane Scott brengt en hoe het net Lane is - die er een stuk erger aan toe is dan Brady - die Brady zijn hoop in de toekomst weet te doen behouden.

The Rider was de vierde productie van de Amerikaanse afdeling van het Belgische productiehuis Caviar. Na een vertoning op Cannes (waar de film in 2017 de Art Cinema Award won) werd de film gekocht door Sony Pictures Classics. "Dit project is zo mooi, uniek en integer", zei Bert Hamelinck van Caviar toen in de pers. Daar kunnen we helemaal niets aan toevoegen: The Rider is een te koesteren pareltje.

Score: 8/10
 

Lees meer