Waarom voorrondes voor het Eurovisiesongfestival ons niet aan een finaleplaats hadden geholpen

opinieHet Eurovisieverhaal van Sennek zit erop. De 28-jarige Laura Groeseneken uit Leuven is er niet in geslaagd om zich te plaatsen voor de finale van het Eurovisiesongfestival. Maar waar lag het aan? Lag het aan het selectieproces? Moeten we terug naar voorrondes op de VRT? 

Afgelopen dinsdag vond de eerste halve finale voor het 63ste Eurovisiesongfestival plaats. Voor de eerste keer sinds 2014 slaagde de Belgische kandidaat er niet in om zich te kwalificeren voor de finale. De echo's van het afroepen van de geplaatste landen zijn nog niet uitgestorven of er gaan al stemmen op om opnieuw het selectiesysteem van de VRT te veranderen. Dit is een warm pleidooi om dat vooral niet te doen.

Met opgeheven hoofd naar huis

Waar het precies aan lag dat Sennek zich niet heeft kunnen plaatsen, kan tot in den treure worden besproken. Wat echter vast staat, is dat er tien andere landen verdiend in de finale staan. Ook de 'vaste klanten' Azerbeidzjan, Griekenland en Armenië werden daarbij vlotjes opzij gezet, wat nog eens extra onderstreept hoeveel kwaliteit en niveau er in deze eerste halve finale te vinden was.

We kunnen daaruit concluderen dat het team achter de Vlaamse inzending dit jaar echt weinig stappen verkeerd heeft gezet en gewoon met opgeheven hoofd de arena kan verlaten.

Verkeerde keuze?

Ja, het is jammer dat we niet in de finale staat. Neen, dat betekent niet dat Sennek en haar nummer per se een verkeerde interne keuze waren. Na vorig jaar had de VRT immers bewust gekozen voor een artiest met een visie over haar podiumprésence en muzikale stijl. Een artieste die bovendien ook flink wat goesting had om zich te smijten en het zag als een eer om België te mogen vertegenwoordigen op de grootste liedjeswedstrijd ter wereld.

Tijdens het hele circus is Sennek ook gewoon helemaal trouw gebleven aan zichzelf en dat zal haar de rest van haar carrière zeker geen windeieren leggen.

Toch gewonnen

Wat heeft dat Vlaanderen nu opgeleverd, nu ze niet door is? Wel, in navolging van Loïc Nottet, Blanche en naast het Eurovisiesongfestival, Stromae, spreekt de buitenlandse pers inmiddels van een typische Belgische sound, die donker, melancholisch, maar zeker ook eigentijds is. Allemaal eigenschappen die ook aan het nummer van Sennek toegeschreven konden worden.

Net zoals we van Zweden afgelikte pop-producties verwachten, denk dan maar aan Måns Zelmerlow en de gladde Robin Bengtsson op zijn loopbanden vorig jaar, heeft België nu dus ook een eigen niche gevonden. Dat ze bij de VRT daar alsjeblieft nog even mee doorgaan. En de RTBF ook, wat dat betreft.

Geen voorrondes

Wat we niet moeten willen, is opnieuw een opgefokte, geforceerd leuke wekenlange zoektocht naar de nieuwste tijdelijke sensatie. Zo eentje die vooral voor eigen publiek sympathiek bevonden wordt, maar dan internationaal helemaal niets waarmaakt.

De jaren 90 en 00 staan bol van Eurosongs die historisch hore kijkcijfers en marktaandelen haalden, maar wiens uiteindelijke inzendingen gewoon niet goed genoeg waren om mee te dingen naar een kwalificatie in dat grote Eurovisiesongfestival. Om over podiumplaatsen nog maar te zwijgen.

Nog veel te leren van Wallonië

Laten we eerlijk zijn, als het over kwalificatie in het Eurovisiesongfestival gaat, heeft Vlaanderen nog wel wat te leren van de RTBF. Maar ook zij hebben het proces verschillende keren moeten verfijnen en bijschaven vooraleer ze tot een formule kwamen die voor hun werkt.

En dat is precies waar het team dat binnen de VRT verantwoordelijk is voor de Vlaamse inzending tijd moet krijgen om ook een intern draaiboek te schrijven dat meer wel dan niet succes oplevert. Dat betekent voor dit jaar afstoffen, bijsturen en vooruitkijken naar de volgende deelname.

De VRT is wat het Songfestival betreft écht op de goeie weg. Voor 2018 staan we gewoon even langs de kant geparkeerd. Maar dat we met Vlaamse inzendingen de ultieme bestemming bereiken, is spreekwoordelijk just a matter of time.

Door Paul Lashmana

Lees meer