De openingsfilm van Cannes (Everybody Knows) en de antiheld van Marvel (Deadpool 2) zijn onze films van de week

Uit principe schrijven we het liefst uit enthousiasme bewondering. Het is een hoop leuker en constructiever om enthousiast te kunnen verkondigen waarom je iets goed vindt en waarom iedereen een bepaalde plaat zou moeten opleggen of een bepaalde film zou moeten gaan kijken. Maar soms is het aanbod gewoon te pover om positief te kunnen zijn. Deze week in de cinema was helaas zo'n week. Eentje waar we meer van hadden verwacht, eentje die helaas voldeed aan de verwachtingen.

Everybody Knows: vooral Ashgar Faradi had hier een betere film van moeten kunnen maken hebben

Todos lo saben heet de film eigenlijk, want de film is geheel in het Spaans gesproken, maar er werd voor gekozen om de film hier onder zijn Engelse titel uit te brengen. Kwestie van minder mensen op voorhand af te schrikken, vermoeden we.

Het wordt zo stilaan niet meer bijzonder om Javier Bardem en Penelope Cruz samen in één film te zien. De twee zijn getrouwd sinds 2010 en het is na The Counselor uit 2013 en Loving Escobar uit 2017 al de derde keer dat de twee samenwerken. Voor Asghar Farhadi is het nog maar de tweede film die hij buiten Iran draait. Everybody Knows of Todos Io Saben was de openingsfilm van het meest recente filmfestival van Cannes, waar het Belgische Girl met een pak meer prijzen naar huis ging dan deze film van tweevoudig Oscarwinnaar Farhadi.

Penelope speelt de Spaanse Laura, die na haar huwelijk met een Argentijnse man naar Argentinië is verhuisd, maar nog eens terugkeert naar haar oude dorp en familie om het huwelijk van haar zus bij te wonen. Geen wolkje aan de lucht, tot plots haar dochter Irene verdwenen en ontvoerd blijkt en de ontvoerders om losgeld vragen dat niet zomaar voorhanden is. De ontvoering en de discussies rond geld maken dat er in de geschiedenis gewroet wordt, waarbij vooral de band tussen Laura en haar neef Paco (Javier Bardem lijkt alleen maar knapper te worden naarmate hij ouder wordt) veel aandacht krijgt.

Het probleem met Everybody Knows is dat het allemaal nogal gewoontjes blijft en dat het allemaal nogal lang duurt (2u15 was te lang voor deze film), terwijl we gewend zijn dat Farhadi dieper peutert met een meer originele plot.Het huwelijk, de ontvoering, het gedoe om geld en de emoties en oude wonden in de familie die daarbij worden opengereten: het is niets dat we nog niet eerder hebben gezien. Wanneer blijkt dat Laura en Paco oude geliefden zijn vallen we niet meteen van onze stoel.

Slecht kunnen we de film niet noemen, want Penelope Cruz en Javier Bardem zijn klasbakken en ook Ricardo Darin die de echtgenoot van Laura speelt, maakt indruk.En er zijn mooie beelden te bespeuren. De openingsscène in de kerktoren is prachtig: er gebeurt niet zo heel veel - er vliegen duiven binnen en buiten en de klokken luiden - maar het geheel is prachtig.

Tijdens de lange sequentie op en rond het trouwfeest zijn ook nog wel wat mooie momenten te vinden, maar vanaf de ontvoering verschuift de toon van de film en wordt er vooral met verdachtmakingen en morele dilemma's gestrooid. Want betaal je losgeld of niet? En zo ja, hoe ver ga je dan om dat geld bij te krijgen? En hoeveel geld is iemand waard? Het is niet de eerste keer dat deze vragen in een film gesteld worden, zelfs niet de meest interessante keer. Vorig jaar was er nog All The Money In The World en ook de Italiaanse film Il Capitale Umano (2015) stelde expliciet de vraag hoeveel een mensenleven waard is.

Wie Irene nu precies ontvoert heeft is in het tweede gedeelte van de film een vraag die naar de achtergrond verdwijnt. Die zelfs amper nog boeit of ter zake doet. Everybody Knows is dan ook veeleer een drama dan een thriller, maar tegelijkertijd is de snelle afwikkeling van de ontvoering aan het einde van de film teleurstellend.

Het is jammer, maar we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat vooral Asghar Faradi hier een betere film van had kunnen maken.

Score: 6/10

 

Deadpool 2: Deadpool was vermoeiend én fris, Deadpool 2 is alleen nog maar vermoeiend

Het is nog maar een paar weken geleden dat we hier tot onze grote opluchting heel enthousiast konden zijn over Infinity War, de vorige film uit de Marvel-stal, maar nu heeft Deadpool 2 op zijn eentje weer voor een superheldenmoeheid gezorgd. Het is een opmerkelijk neveneffect van een film die twee jaar geleden precies het tegenovergestelde beoogde: via snoeiharde humor en cynisme het superheldengenre eventjes onderuit halen.

In de aanloop naar deze sequel liep het mis tussen Tim Miller, die de eerste Deadpool regisseerde, en hoofdacteur Ryan Reynolds. Miller wilde van de sequel een soortgelijke film maken dan het eerste deel, volgens dezelfde benadering en met een relatief klein budget, de manier van werken die het eerste deel tot zo'n succes had gemaakt. Reynolds wilde vooral meer. Meer sarcasme en cynisme. Meer en groter. En laat ons nu net dé factor zijn waardoor we op Deadpool 2 afknappen.

© Marvel

Nochtans zat er wel wat potentieel in de plot van Deadpool 2. In het begin van de film voelt Deadpool zich levensmoe omdat hij gescheiden geraakt is van zijn ware liefde Vanessa (Morena Baccarin) en hij zich van het gebeurde de schuld geeft. Hij slijt zijn dagen op café tot de jonge tiener Russell (Julian Dennison) op zijn radar komt.

Russell noemt zich Firestorm en wil zijn krachten ten kwade aanwenden om wraak te nemen voor wat hem is aangedaan.Ook een cyborg uit de toekomst die zich Cable (Josh Brolin) noemt heeft het op de jongen gemunt, waarna Deadpool de strijd met hém aangaat.

Het probleem met Deadpool 2 is dat de film zo tjokvol grappen zit dat je er gewoon murw door geslagen wordt. Deadpool is die ene vermoeiende nonkel die we allemaal wel hebben met wie je onmogelijk twee serieus bedoelde zinnen kan wisselen en die je eigenlijk nog het liefst geheel wil ontwijken op familiefeestjes. Waar Deadpool twee jaar geleden nog voor verrassing zorgde doet de anti-held nu precies wat je verwacht wanneer je het verwacht, waardoor een erg groot gedeelte van het effect dat de oorspronkelijke film had verdwenen is. Dat daarbij de meeste grappen ook niet écht grappig zijn, dat de humor het vooral moet hebben van referenties aan de popcultuur en dat er ook wel eens toevlucht wordt genomen tot platte kots-, en pishumor en een bloot gat, helpt niet.

We kunnen verder kort zijn over de film: Deadpool was vermoeiend, maar had ergens ook iets fris. Deadpool 2 is alleen nog maar vermoeiend.

Score: 5/10
 

Lees meer