Na huzarenstukje Froome in Giro: sprookjes bestaan niet, zeker niet in de koers

opinie"Merckxiaans" was het. We hebben gisteren wielergeschiedenis zien gebeuren, hoorden we op televisie roepen. Het huzarenstukje van Chris Froome in de Ronde van Italië was het beste stukje koers om naar de kijken van de afgelopen jaren. De vraag is maar: wat moet je er van geloven?

Chris Froome begon de dag op plaats vier in het algemeen klassement van de Giro, op 3 minuten en 22 seconden achterstand van rozetruidrager Simon Yates. Froome verraste met een aanval op de Finestre, de hoogste beklimming in de ronde. Rozetruidrager Yates was het eerste slachtoffer. Hij kon al snel niet meer volgen en bereikte de top een kwartier na Froome. Zijn achterstand aan de finish? Bijna 39 minuten. Froome is dus de nieuwe leider in de Giro. Hij heeft nu een voorsprong van veertig seconden op de Nederlander Dumoulin.

De alles-of-nietspoging van Froome was - dat moet je toegeven - het beste stukje koers om naar de kijken van de afgelopen jaren. De vraag is maar: wat moet je er van geloven? Of beter: in hoeverre was er weer doping in het spel?

Het maakt een mens niet populair in een land waar we zot zijn van de koers, maar het is al een hele tijd mijn overtuiging dat wielerfans zijn zoals UFO-fanaten: they want to believe. En er valt echt niet veel meer te geloven. Zo'n Merckxiaans exploot als dat van Froome gisteren wordt steevast - doorgaans eerder later dan vroeger - gevolgd door de onthulling dat er doping in het spel was.

Remember Floyd

Het mooiste voorbeeld, en eentje waar we gisteren het eerst moesten aan denken, was dat van Floyd Landis. In 2006 won die de Tour de France na een geweldige comeback, een "Merckxiaanse" solo in de 17de etappe. Landis was een geweldig verhaal. Geboren in een doopsgezinde gemeenschap in het hart van een van de grootste Amish- en mennonietengemeenschappen in de VS. De ouders van Landis stonden er eigenlijk helemaal niet achter dat hun zoon op de fiets klom. Landis was gedwongen in het geheim en vaak 's nachts de fiets te pakken voor een training. En uiteindelijk won hij de Tour.

Maar Landis bleek valsgespeeld te hebben. Hij bleek doping te hebben gebruikt toonde de controle na die "heroïsche" etappe. Volgens Landis was hij geflikt, hij bracht zelfs een boek uit (Positively False: The Real Story of How I Won the Tour de France) waarin hij alles ontkende. De eerste zin van dat boek was: I have nothing to hide.

Op 19 mei 2010 gaf Floyd Landis uiteindelijk toe jarenlang verboden middelen te hebben gebruikt. Landis gaf in een interview met ESPN aan 90.000 dollar per jaar aan doping te hebben uitgegeven en gaf het gebruik van Epo en testosteronpleisters toe.

Lance

Bovendien beschuldigde hij Lance Armstrong van dopinggebruik. In 2012 was Landis een van de renners die getuigden in het door het Amerikaanse dopingagentschap USADA uitgevoerde onderzoek naar het dopinggebruik van Armstrong.

Armstrong, tja. De man heeft me ooit persoonlijk afgedreigd, zou een leger advocaten op me afsturen nadat ik, toen hij in 2005 aankondigde te zullen stoppen, had geschreven dat er "toch altijd een zweem van ongeloofwaardigheid zou hangen over 's mans palmares". We weten ondertussen hoe het grootste sprookje uit de wielergeschiedenis is afgelopen. Het is uitgedraaid op de grootse schandvlek in de geschiedenis van de topsport. Iets waar een heel leger van wielerjournalisten, een pak artsen en medische specialisten trouwens ook boter op het hoofd bij hebben.

Feit is gewoon dit: in de 75 laatste grote wielerronden – Giro, Tour en Vuelta sinds 1993 - waren er 37 verschillende eindwinnaars. Liefst 34 daarvan kwamen ooit in aanraking met doping - goed voor zo’n 92%.

Onder hen, en dat maakt het exploot van gisteren voor een zinnig mens alleen maar verdachter, ook Chris Froome. Eigenlijk is het lachwekkend dat Froome zelfs mag meerijden in deze Giro. Hij had eigenlijk geschorst moeten zijn.

Astma

Froome werd op 20 september vorig jaar betrapt met 2.000ng/ml salbutamol in zijn lijf na de 18de etappe van de Ronde van Spanje. Froome maakte in die Vuelta ook een opmerkelijke comeback nadat hij in de 12de etappe op z'n bek ging.

Die salbutamol is toegelaten tot de helft van wat Froome in z'n lijf had, omdat het helpt bij inspanningsastma, iets waar heel veel renners aan lijden blijkbaar. Maar je mag het niet inspuiten, alleen puffen, en de realiteit is, dat zal elke specialist je bevestigen, dat je, zelfs als je de hele dag en nacht aan die puffers hangt nooit aan zo'n hoge waarde komt.

Ondertussen is ook uitgekomen dat bij Team Sky, de ploeg van Froome, al jaren systematisch gedopeerd werd. Tom Dumoulin zei het ook op 4 mei bij de start in Jeruzalem. "Als ik Chris Froome was, zou ik hier niet starten." En nu wordt de Nederlander door diezelfde Brit, met nog één bergetappe te gaan en een achterstand van veertig seconden in het klassement, mogelijk van een tweede Giro-zege op rij afgehouden. Het is wel erg cynisch.

"Het zou wel heel erg dom zijn als ..." Ook dat hebben we al zo vaak gehoord

Dat de internationale wielerunie UCI het nog toestaat dat de Brit mag fietsen terwijl het onderzoek naar zijn dopinggebruik nog loopt, maakt het allemaal niet geloofwaardiger. Die procedureslag kan immers niet anders leiden dan tot een schorsing - die 2.000 nanogram is er nu eenmaal wel - en wat dan? Straks komt dat vonnis twee dagen na de Giro en wordt Froome alsnog gestraft. Moet hij zijn zege weer inleveren?

"Als hij hier doping heeft gebruikt, zou het wel heel erg dom zijn", hoorden we ondertussen ook al veel. En, kijk, ook dat hebben we al zo vaak eerder gehoord. En guess what? Ze waren effectief zo dom. Of wanhopig. Of arrogant, 't is maar hoe je het bekijkt.

Hoe fenomenaal het gisteren ook was, het wrange aan het wielrennen is dat niemand, tenzij je echt naïef bent, zoiets nog gelooft. Nu ja. Er zijn er anno 2018 blijkbaar ook steeds meer die geloven dat de aarde plat is.

Lees meer