Han Solo stelt toch een beetje teleur, het is het stakingsdrama 'En Guerre' dat we deze week van harte zouden willen aanraden

Ons hart maakt toch altijd weer een sprongetje als we nog eens naar de zalen kunnen voor een nieuwe Star Wars, want dat is jarenlang anders geweest. Tot nu toe waren de nieuwe Star Wars-films telkens meer dan de moeite, maar nu voelen we iets dat lijkt op...ontgoocheling. En Guerre, zowaar een heuse stakingsfilm, overtrof dan weer de verwachtingen.

Solo, A Star Wars Story: De magerste toevoeging aan het Star Wars-universum sinds de revival

Bij de vorige Star Wars-films - zowel de nieuwe episodes als de losstaande Rogue One - overviel ons tijdens het kijken telkens een soort magie. Een soort van dankbaarheid dat we in dit tijdperk mochten leven, een tijdperk waarin we zowel de oude, als de nieuwere als de allernieuwste trilogie van Star Wars tot ons konden nemen en een tijdperk waarin er nog véél meer in het verschiet ligt.

Bij deze film, een aparte film over Han Solo, bekroop ons een gevoel van overbodigheid. Waar de voorgaande films telkens een verhaal vertelde met een begin, een midden en een einde, was Solo: A Star Wars Story meer een slordig gelegde puzzel die nooit helemaal in elkaar wilde klikken.

© LucasFilms

Het productieproces van de film was lastig, misschien wel een vaag voorteken van verwachtingen die mochten getemperd worden. Ergens onderweg werden regisseurs Phil Lord en Chris Miller, de bedenkers van het waanzinnig leuke The Lego Movie, aan de deur gezet. Volgens producer Kathleen Kennedy omdat hun versie van de film "niet Star Wars genoeg" was. Ze sprak over "verschillende creatieve visies op de film." Dus vertrokken de twee wegens het vaak gehoorde "creatieve meningsverschillen", een verklaring die de lading deze keer wel degelijk dekte.

Ron Howard nam de productie over, maar het is momenteel niet echt duidelijk welke stukken Howard heeft behouden of mocht behouden en wat er allemaal aangepast is. Waardoor we de zaal uitkwamen met de vraag: wat zouden Phil Lord en Chris Miller hiervan gemaakt hebben?

Cast acteert uitstekend

Die teleurstelling ligt voor de duidelijkheid niet aan de cast, want die staat behoorlijk uitstekend te acteren. De jonge Alden Ehrenreich heeft eenzelfde schelmenlach op het gelaat dan Harrison Ford, eenzelfde arrogantie en eenzelfde geloof in zichzelf en is dus perfect gecast. Hij wordt geflankeerd door een Woody Harrelson die geen moeite lijkt te moeten doen om op uitstekende manier gestalte te geven aan de smokkelaar Beckett en door Emilia Clarke, de love interest van Solo. Hoewel we de romance tussen Han Solo en Qi'ra nooit helemaal geloven, maakt dat Clarke niet minder charmant.

En Donald Glover doet mee, de man waar tegenwoordig heel de wereld (terecht) verliefd op lijkt. Ook hij levert helemaal en precies wat we van iemand als Donald Glover verwachten: hij is flamboyant, charmant en grappig.

© LucasFilms

Het probleem is eerder dat er een soort vrijblijvendheid over de film heen hangt. Er lijkt helemaal niets op het spel te staan. Het is pas in het laatste gedeelte, zo ongeveer vanaf wanneer Chewbacca het co-pilootschap tot zich neemt, dat we een vleugje van de chemie voelen en dat het wél ergens om begint te draaien. Want, zonder al te veel over de plot te vertellen, nu wordt de stiekeme goedzak Han Solo geconfronteerd met het geweten waarvan hij altijd ontkent dat hij het heeft.

We hebben een paar keer gelachen en we waren blij om Donald Glover te zien (want we zijn al-tijd blij om Donald Glover te zien), maar het geheel stelt teleur. Dit had beter gemoeten.

Score: 6/10

 

En Guerre: haarfijn geanalyseerd waarom werkgevers en werknemers elkaar nooit helemaal zullen begrijpen

"Staken, is dat nog van deze tijd?" is een vraag die we de laatste maanden en weken al wel vaker hebben horen stellen en die we onszelf ook al gesteld hebben. Het is een vraag die ons ook weleens bekroop tijdens het kijken naar En Guerre, want staken is een recht, akkoord, maar moet je soms ook niet realistisch zijn? Weten wanneer het genoeg is geweest en je neerleggen bij de feiten?

En Guerre vertelt het verhaal van 1100 werknemers die het werk neerleggen wanneer de eigenaars van een fabriek aankondigen dat de vestiging gesloten wordt wegens "niet concurrentieel genoeg" en dat alle 1100 werknemers op straat komen te staan. Die aankondiging volgt na een periode waarin alle werknemers afstand hebben gedaan van hun loon en 40 uur per week gewerkt hebben, maar maar voor 35 uur betaald werden.

Wat volgt is een hyperrealistische weergave van een stakingsperiode van drie maanden, weergegeven via fictieve nieuwsberichten, discussies aan de onderhandelingstafel, overlegmomenten met het politieke niveau en optochten en andere acties via dewelke de afgedankte werknemers aandacht proberen te vragen voor hun penibele situatie.

Het interessante aan En Guerre is de manier waarop haarfijn wordt weergegeven hoe en waarom twee verschillende niveaus elkaar op geen enkel moment weten te vinden. De ene kant begrijpt niet waarom een fabriek gesloten moet worden als ze het jaar voordien nog 17 miljoen euro winst heeft gemaakt. De andere kant probeert voor hen logisch verhaal te verkopen van sterke competitie in een geglobaliseerde wereld tussen bedrijven en sectoren onderling, van aandeelhouders die hogere winstmarges eisen en bedrijven die concurrentieel moeten kunnen zijn om mee te kunnen blijven draaien.

Het valt ook op doorheen de film hoe fout beide partijen communiceren met elkaar. Verbaal en non-verbaal, je zou er een hele communicatieanalyse over kunnen schrijven. Er wordt door elkaar heen geroepen. Niemand krijgt de kans om uit te spreken. Er wordt gescholden. Er worden ook gewoon schampere opmerkingen gemaakt die niet bepaald getuigen van empathie (nadat Laurent de opmerking maakt dat het bedrijf in kwestie de enige werkgelegenheid biedt in de ruime regio krijgt hij van één van de directeurs het laconieke antwoord "Dan zal u moeten verhuizen") en wanneer de staking écht lang begint te duren komt er ook verdeeldheid tussen de verschillende vakbonden: kunnen ze niet beter weer aan het werk gaan en ijveren voor een hogere ontslagpremie in plaats van te blijven hopen dat de fabriek niet zal sluiten?

En Guerre is door regisseur Stéphane Brizé echt in beeld gezet als een oorlogsfilm, ondersteund door de Mogwai-achtige muziek van Bertrand Blessing. Het levert een interessante en belangrijke film op die al onze verwachtingen overtrof. Een film waarin je haarfijn kan analyseren hoe en wanneer beide partijen in de fout gaan. Maar ook een film waarvan je bij het begin weet: hier is geen oplossing. Omdat enkele werknemers het niet kunnen opnemen tegen de globalisering, hoe onrechtvaardig die soms ook moge zijn.

Het heftige slot voelt een beetje geforceerd en onnodig aan. Neem die laatste vijf minuten weg en je blijft achter met een film die minstens even krachtig is. Maar En Guerre blijft wél een aanrader.

Score: 7/10

 

Lees meer