Tennis World Tour: een degelijke poging, maar tennis loopt nog pijnlijk ver achter op andere sportgames

'Tennis World Tour' is de nieuwste poging om de sport een deftige game te schenken. Het is een spel vol goede intenties geworden, en de game maakt duidelijk dat er hoop is voor de virtuele tenniswereld. Maar we zijn er nog niet, en dat merk je veel te vaak tijdens het spelen van 'Tennis World Tour'.

Er zijn zo van die sporten die zelfs in 2018 gewoon niet uitblinken als game. Spectaculaire sporten zoals voetbal en basketbal staan op dat vlak al mijlenver vooruit (kijk hier maar eens naar wat FIFA19 allemaal in petto heeft). Goed dus dat er nog eens een poging is gekomen om tennis als game te lanceren. Maar tegelijk maakt Tennis World Tour duidelijk hoe moeilijk het is om deze sport naar een virtuele wereld te vertalen zonder dat het saai wordt.

Nochtans zitten er veel goede ideeën in Tennis World Tour. Zo is de carrièremodus heel uitgebreid en mag je meer doen dan enkel wat toernooien spelen. Zo zijn er ook demonstratiematchen, trainingen, videoanalyses, etc. Je mag ook niet aan elk toernooi zomaar deelnemen, want vaak moet je een bepaalde positie op de wereldranglijst bereikt hebben. In het begin kom je vaak dezelfde, onbekende namen tegen, maar het is spijtig dat je soms tegen het evenbeeld van je eigen personage aan het spelen bent. Het beperkte aantal gezichten doet denken aan een game van vijftien jaar geleden.

Sober, sober, sober

Soberheid is dan ook een rode draad door deze game, en Tennis World Tour zou echt een pak beter geweest zijn als de ontwikkelaars zich wat minder hadden ingehouden. Tijdens wedstrijden hoef je je ook niet aan animaties te verwachten waar je van achterover valt. Zelfs na het winnen van het toernooi krijg je geen scène waarin je de beker omhoog mag tillen. Je wint, that's it ... Next game! De sfeer van een goede wedstrijd is daardoor soms ver te zoeken.

Hetzelfde probleem bij de commentaar, waarvoor ze nochtans John McEnroe wisten te strikken. Die herhaalt als sprekende Barbie-pop constant dezelfde vijf zinnetjes, waardoor je de neiging hebt om het commentaar gewoon uit te zetten. Als we daar dan de NBA-games van 2K naast zetten, dan kan het verschil niet groter zijn. Daar houden drie commentatoren een heuse discussie tijdens wedstrijden en ze vallen echt niet zo vaak in herhaling. Door het beperkte aantal zinnetjes komt het commentaar van McEnroe zelfs niet altijd overeen met wat er op het veld gebeurt.

Ook het aantal echte namen mag nog serieus worden opgedreven. Bij de mannen valt dat nog mee, en kan je ook tegen onze eigen David Goffin spelen, maar bij de vrouwen zie je niet zoveel bekende namen. Ook de toernooien zouden veel leuker zijn als ze allemaal echt zouden bestaan. Een toernooi in Parijs in juni is niet hetzelfde als Roland Garros.

Gameplay

De gameplay dan, heeft tennis daar een stap vooruit gezet? Eigenlijk wel, en dat merk je vooral wanneer je ervoor kiest om eerst te gaan trainen in de tennisschool. Het is een goede manier om alle technieken onder de knie te krijgen, want een trainer legt je uit hoe je bepaalde slagen moet uitvoeren en gebruiken. Maar tijdens wedstrijden stapelen slordigheden zich toch weer op. Zo haal je soms ballen waarvoor je uitrekbare armen nodig zou hebben, en op andere momenten loop je een beetje lullig de verkeerde kant uit zonder dat je daar zelf verantwoordelijk voor bent.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, kwam deze game zonder multiplayer uit. Die werd uitgesteld en zou later worden toegevoegd. Natuurlijk beter uitstellen dan opnieuw met een onafgewerkt product te komen, maar het oogt allemaal niet zo goed. De kans is immers groot dat dit spel al lang ergens op een stapel vergeten games ligt wanneer de juiste updates worden uitgevoerd. Second serve, want de eerste opslag werd duidelijk uit geslagen.

Conclusie: 6/10

Tennis heeft jarenlang geen degelijke poging tot een goede game meer gehad, dus daarvoor geven we de ontwikkelaars van Breakpoint een pluim. Ze mogen zeker niet opgeven en weer jarenlang wachten om een vervolg te maken. Tennis World Tour voelt aan als de blauwdruk van wat ooit een sterke gamefranchise zou kunnen worden. Maar de hele game voelt aan als een bouwwerf waarop nog veel werk is.

De besturing is niet te ingewikkeld en maakt dat je vrij snel controle hebt over de bal. Alleen voelt het nog steeds aan alsof je met de handrem aan het tennissen bent. Enkel per toeval ga je eens een spectaculaire slag uitvoeren. Ook de opslag kan op dat vlak nog beter worden ontwikkeld. Tennis is een heel technische sport, dus het is belangrijk dat ook een game daarin uitblinkt. Tot slot moet de sfeer toch ook veel beter worden, want nu zit het publiek er ongeïnteresseerd bij. En laat John McEnroe z'n ding doen, die heeft doorgaans veel meer te vertellen dan in deze game.

Als al deze elementen in een eventuele opvolger beter uitgewerkt zijn, dan zou tennis binnen enkele jaren misschien eindelijk weer een sterke videogamereeks moeten hebben. Het is in elk geval positief dat er zich weer iemand over de sport ontfermt.

Lees meer