'Love, Simon' gebruikt clichés zeer efficiënt, 'Beast' wil ze ontlopen en toch zijn onze films van de week beide goed

Deze week in de filmzalen: een psychologische thriller die vooral zijn best doet om van de clichés weg te blijven en een tienerfilm die ze met veel enthousiasme omarmt en efficiënt weet te gebruiken. De eerste film was vooral ontregelend goed te noemen, bij de tweede sprongen de tranen ons een paar keer in de ogen.

Love, Simon: een efficiënt gebruik van clichés in een frisse tienerfilm

Films als Love, Simon (gebaseerd op het gelijknamige boek) zullen altijd belangrijk blijven omdat een outing altijd een groot ding zal blijven. "Waarom hoeft dat zo te zijn?" is één van de meest prangende vragen die Love, Simon zich stelt in één van de meest confronterende scènes. Waarom moet men zich wel outen als holebi, maar niet als hetero? Waarom worden de verschillende keuzes nog altijd niet als even normaal aanzien?

Love, Simon is een productie van 20th Century Fox en dat maakt deze film de eerste (we zijn 2018 hé jongens!) film van een major studio met een homoseksuele tiener in de hoofdrol. Die homoseksuele tiener is Simon (Nick Robinson) die eigenlijk wel goed in zijn vel zit. Zijn ouders zijn nog bij elkaar en hebben een liefdevolle relatie met elkaar en met hun kinderen. Simon heeft goeie vrienden én zelfs een zus die hij graag heeft, ook al zal hij dat haar nooit zo zeggen. Er is maar één ding dat de dingen een beetje complexer maakt en dat is: Simon is homoseksueel.

© 20th Century Fox

Hij heeft niet zozeer schrik om het thuis te vertellen, alleen wil Simon nog even "gewoon" Simon zijn, want van zodra hij de stempel "holebi" zal hebben gekregen wordt alles anders. En dus start hij een anonieme mailconversatie met nog iemand die met hetzelfde gevoel zit en zich Blue noemt. De twee beginnen veel over en weer te mailen met elkaar tot Simon zijn mailbox open laat staan op een openbare computer (niet slim, Simon!) en gechanteerd wordt door Martin (Logan Miller) die dreigt de mails openbaar te maken op een populaire schoolblog.

Het bijzondere aan Love, Simon is dat hij zo geheel eigentijds is. Simon krijgt het gevoel iemand écht te kennen door met die persoon te mailen en wordt gaandeweg zelfs verliefd op iemand van wie hij geen idee heeft hoe die ander eruit ziet. Dat kan anno 2018 en doet dus niets af aan de geloofwaardigheid van het scenario of de geloofwaardigheid van die liefde.

Ook is het een opluchting dat voor één keer de protagonist niet strijdt met wat zijn gezin van zijn outing zou vinden. Zijn ouders en zusje zien Simon zo graag dat het zelfs geen vraag is of ze hem wel zullen aanvaarden als holebi. Toch is het moeder-zoon-moment van de moeder (Jennifer Garner) met haar zoon ontzettend ontroerend.

Het is tekenend voor de film: niets, maar dan ook helemaal niets aan Love, Simon is echt verrassend. En toch hebben we een keer of twee, drie met tranen in de ogen gezeten. Love, Simon maakt gebruik van de gangbare clichés, maar gebruikt ze ook wel efficiënt. Zo zit er uiteraard een gay-dansscène in de film, maar ze is zo goed én op de tonen van I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me) van Whitney Houston dat we Love, Simon zelfs dat cliché vergeven.

En natuurlijk appelleert de film ook aan de vriendschap die we allemaal zo graag zouden hebben. Regisseur Greg Berlanti wilde de interacties van de vier vrienden zo echt mogelijk vastleggen en heeft de camera dus ook laten draaien nadat hij al "cut" geroepen had (lees hier meer commentaar van Berlanti over zijn film). Mede daardoor lijkt de vriendengroep uit Love, Simon de allerbeste ooit. De vier rijden elke ochtend samen naar school, stoppen voor ijskoffie, zingen en dansen samen op hun favoriete muziek in de auto. Ieder van ons die die fase al voorbij is weet: het wordt nooit meer beter dan dat. Ook dankzij die vier vrienden is de film zo genietbaar geworden.

Score: 7/10

 

Beast: een uitgebalanceerd debuut dat zijn personages niet zwart of wit maakt, maar uitblinkt in vijftig tinten grijs

Een jaar of vijf geleden was er Blue Ruin, een thriller die indruk maakte omdat hij de dingen zo anders aanpakte. Op dezelfde manier maakte Beast deze week indruk, de debuutfilm van Michael Pearce die evenveel jaren geleden nog van deur tot deur liep om geld in te zamelen voor goede doelen met een clipboard in de hand. Intussen oefende hij door kortfilms te maken en zwoegde hij op wat voor hem het ideale script zou worden.

Voor Beast keerde Pearce terug naar de streek waar hij opgroeide. In het Jersey van de jaren zestig en zeventig terroriseerde een moordenaar die meisjes greep het eiland. Naar die periode wil Pearce terug met zijn film.

Hij laat ons kennismaken met Holl (Jessie Buckley), een meisje dat haar leven weer stilaan op orde heeft op haar zevenentwintigste na een woelige periode. Toen ze dertien was, stak ze een meisje dat haar pestte op school neer met een schaar, waarna haar moeder (Geraldine James) haar van school haalde en thuisonderwijs gaf. Ze is nu heel kort en zelfs denigrerend tegen Holl terwijl haar zus alles perfect lijkt te doen. Wanneer de zus in kwestie Holl haar verjaardagsfeestje kaapt met de aankondiging dat ze in verwachting is van een tweeling van haar perfecte man die piloot is, is voor Holl de maat vol en verlaat ze stiekem haar eigen feestje.

Ze gaat dansen en feesten en wanneer een man haar seksueel dreigt te gaan misbruiken, schiet Pascal Renouf (Johnny Flynn) haar ter hulp. De twee vallen voor elkaar, maar precies dan verdwijnt er weer een meisje in Jersey, het vijfde in evenveel jaren. Omdat Renouf niet onbesproken is en al veroordelingen wegens stropen, vandalisme én geweldpleging heeft opgelopen, verdenkt heel de buurt hem en spitst het politieonderzoek zich al snel op hem toe. Alleen Moll wil er niet van geweten hebben en besluit Pascal een eerlijke kans te geven.

Johnny Flynn uit Lovesick verrast in deze psychologische thriller met een grimmige vertolking. Maar meer nog dan een whodunit is Beast een film die iets zegt over hoe snel mensen andere mensen veroordelen als je de schijn tegen hebt. Moll daarentegen - het is de eerste filmrol van Jessie Buckley - geeft zich met sprekend gemak en zonder enige angst aan Pascal over, ook al is hij een even grote vreemdeling voor haar als voor ons.

Als kijker blijven we zweven in de twijfel: is hij nu de moordenaar of is hij het niet? Pascal is zo'n voorbeeld van een personage dat niet goed of niet slecht te noemen is, maar eerder ergens rondzwerft in de vijftig tinten grijs en ook Moll is overigens geen onbeschreven blad.

Beast is zo uitgebalanceerd goed dankzij Michael Pearce die blijven zwoegen is op zijn personages en op zijn script. Jersey - dat nu eens idyllisch aandoet en dan weer als een gevangenis aandoet - blijkt het perfecte decor. Hoewel Beast een kleinschalige productie is, is het wel een zéér mooi visitekaartje.

Score: 8/10

 

Lees meer